PO przeczytaniu warto obejrzeć trailer (dziś wersja HD i poprawione niektóre sceny), bo w nim jest pokazane to, co opisuję w tekście.
Nie wiem jak uwas, ale mi za pierwszym razem szarpie obraz i dopiero za drugim idzie płynnie. Nie wiem czy ja to wina, ale olać to.










JEDNORAZÓWKI

Nie wiem jak się nazywał, ani kim był człowiek, który podszedł do mnie gdy zasłabłem na plaży i podał kubek wody. Nie wiem kim byli ludzie, którzy mnie nakarmili. Nie wiem nic o ludziach, z którymi odbyłem pierwszą część podróży do dżungli - ostatniego miejsca, w którym mogłem znaleźć Andrzeja.
Na wszystkich wyprawach, na jakich byliśmy, schemat był zawsze ten sam. Spotykaliśmy setki ludzi, którzy okazywali nam bezinteresowną pomoc, mimo iż wiedzieli, że nigdy ich już nie zobaczymy. Większość ludzi, których spotykamy na co dzień to jednorazówki. Na ulicy, w sklepie, pracy, w podróży. Zazwyczaj ich ignorujemy. Nie przejmujemy się ich egzystencją. Czasami tylko wykorzystujemy tę jedną szansę, by zainstnieli w naszym życiu i wtedy stają się częścią naszej przeszłości. Niektórzy zostają z nami, określamy ich wtedy znajomymi, przyjaciółmi, żonami i mężami.
Czasami żałujemy, że nie wykorzystaliśmy szansy i już nic nie możemy zrobić, aby to naprawić, bo spotykamy ich TYLKO JEDEN RAZ.

813

Taką myśl miałem, gdy jadąc jeepem do dżungli minęliśmy łódź stojącą głęboko w polu. Samochód zatrzymał się, abym zrobił kilka fotek.
Łódź miała numer "813". Dokładnie tak jak nazywała się łódka Sawata.

Była pomnikiem, symbolem poświęcenia oraz siły zniszczenia.
Nie przeżył nikt z załogi. 4 lata temu patrolowała nadmorskie okolice. Gdy przyszło tsunami, fala rzuciła łodzią 2 kilometry w głąb lądu i tam znaleziono wrak. Nie wiem, dlaczego Sawat chciał, by jego łódź miała tę samą nazwę.

DŻUNGLA

Jeśli Andrzej chciał zapolować na największego potwora na świecie to mógł go znaleźć także w dżungli. On jeszcze miał zawsze zapędy do obalania dyktatorów, ale te plany mieliśmy tylko przy okazji planów wyprawy na Kubę lub do któregoś z państw afrykańskich. Nie wydaje mi się, aby przyleciał do Tajlandii zabić ich króla, ale z nim to wszystko możliwe. Jeśli w najbliższym czasie król umrze, będziecie wiedzieć czyja to sprawka.
W każdym razie uznałem, że jednak wybrał polowanie i ruszyłem w drogę przez te głupie lasy.

Już na początku lekka wtopa. No weź przejdź przez to w sandałkach...
Ja musiałem.

Po wilgotnych skałach na wielkimi przepaściami....

...w damskim kapeluszu, bo tylko takie mieli na targu....

Poznałem wielu przyjaciół. Nie czułem się samotny.

To po środku to nie jest mój penis.

Ale to już jest penis. Naprawdę.

W końcu zawitałem do wioski, w której nikt nie słyszał o Andrzeju, ale też nikt nie słyszał, aby istniała jakaś cywilizacja poza nimi. Dostałem swój dom. Miał wielkość publicznej toalety.

A nad ranem zamiast widoku nad morze, sam byłem czyimś widokiem i choć z początku trochę obawiałem się jej zamiarów, to prawdziwy strach poczułem, gdy odwróciłem się w stronę kratki z "klimatyzacją"...

Spał. Spał tak smacznie, że obudził się dopiero wtedy, gdy narobiłem w gacie i z krzykiem, w samych laczkach i sukni nocnej wybiegłem na zewnątrz.

A na zewnątrz wcale nie było normalniej...

Szybki wypad do fast-fooda.

Poznałem miejscowych bossów.

Nie wszyscy zdawali się pałać do mnei sympatią.

Ale znalazł się jeden poczciwy człowiek, który za drobną opłatą zgodził się popłynąć ze mną wzdłuż rzeki do samej dupy dżungli.
Gdyby zdjąć mu ten berecik, obciąć brodę i wcisnąć w garnitur, byłby całkiem podobny do Sawata. Te same zmęczone oczy.






Po wielu tygodniach podróży dotarłem do miejsc, których nie ma na żadnych mapach.

Żyją w nich trójnogie potwory.

Robiace takie kupy.







Które niewiele różniły się od jedzenia, jakie mi podawano...






Jedzenia robionego takimi rękami.

Niektóre potwory miały srebrne kulki zamiast oczu.

Poznałem też wiele wymarłych gatunków. Oto jak przed milionami lat wyglądały nosorożce.

A to przodek współczesnych jamników.

Szczur osiągający prędkość 180 km/h.





I wreszcie największy z największych...

Ostatni żyjący mamut.
Jego widok uzmysłowił mi smutną prawdę.
Tu nie było jeszcze Andrzeja.

W jednej z wiosek wydawało mi się, że widzę jego podobiznę. Czy był tutaj? Nikt z tubylców nie chciał ze mną na ten temat rozmawiać. Gdy wymawiałem słowo "Andrzej". padali na kolana błagając mnie o litość.

Tak oto skończyła się moja podróż. Zrezygnowany, zmęczony, z odciskami na każdym palcu stopy, pośladka, obu cycków i lewego ucha, siedziałem na kamieniu i  rozmyślałem cóż mam począć ze swoim życiem.
To prawda, że moje szanse na odnalezienie Andrzeja od początku były bliskie zeru. Kiedy następne pokolenia będą uczyły się w szkołach o naszych wyprawach, na pewno wyniosą naukę o tym, że prawdziwa przyjaźń nie zna granic, że można ruszyć za kumplem na koniec świata, aby tylko mu powiedzieć, że nie utracił miłości, przed którą chciał uciec. Można szukać go na wyspach i lądzie, w wodzie i tajskiej dżungli, o głodzie, brudzie i grzybie.

Sranie w banie. I tak bym poleciał gdzieś w styczniu, bo kasę zbierałem od lata. Z Andrzejem czy bez, choć gdyby nie on, to pewnie ponownie obrałbym kierunek Karaibów :-)
Trochę smutno było samemu. Jeszcze smutniej mi, bo nie mam zielonego pojęcia, gdzie jest teraz Andrzej. Może być wszędzie. Nawet z Twoją starą.

Należało jednak dotrzymać obietnicy, że bez Andrzeja nie wracam. Zamówiłem więc ostatni posiłek. Trzy parówki z makaronem i psimi wymiotami.
Następnie postanowiłem umrzeć.

Jak do tego doszło, możecie przekonać się w trailerze, w ostatnich scenach. Zawsze uważałem, że najlepsza śmierć to skok z wielkiej wysokości.

Moje ciało złożono na katafalku i wystawiono na widok publiczny jako okaz mężczyzny, który wolał śmierć niż życie w hańbie i bez Andrzeja.
Następnie zostałem przetransportowany do Polski, gdzie zgodnie z moim życzeniem zostałem ZAMUROWANY.

Aby tradycji stało się zadość - po trzech dniach zmartwychwstałem.





KONIEC :-)

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: