PORANEK

Jak już wiecie noc zaczęłą się w klubie dla gejów. O tej nocy będzie więcej następnym razem, bo dziś nie dałem rady przesłąć Mayonezowi filmów, żeby je poskładał.

Natomiast poranek... był ciężki.

Miasto nie budziło się ze snu, bo ono nigdy nie zasypia. 

Dla niektórych nawet bardzo ciężki.

Ten facet wczoraj pozował o tej fotki wyżej. To miasto zmienia ludzi.

A wielu dopiero rano odnajdywało swoje rzeczy. Ja moje obcasiki straciłem bezpowrotnie.

A niektórym na plecach wyskakiwały efekty zadawania się z kobietami

Miłe kobiety niestrudzenie ofiarowały swe usługi. Żal było nie skorzystać.

Ten z prawej chyba mnie miał, ale buk mi świadkiem - nie pamiętam.

Jeszcze tylko szybkie śniadanie u pana na motorze.

W końcu dotarłem do taksówki. Ten facet to kobieta.

Noc w mieście, którą przedstawię wam na filmie w kolejnym tekście, skończyła się rankiem. W porcie. Gdy ledwo przytomny szukałem łodzi, którą popłynę do Andrzeja.
To był trzeci dzień mojego pobytu. Pierwszego pan odpoczywał, drugiego na Panu odpoczywano, a trzeciego wziąłem się do roboty.

Ale zanim to opiszę, dziś będzie o ludziach, którzy żyją tym, co wydarzyło się przed laty i dla każdego z nas było tylko obserwacją cudzego cierpienia.

SIAM NIE WYPŁYNIE

- Durniu bez szkoły ty. Czego się boisz? Kropi, nie widzisz? Kapuśniaczek! Dawaj, płyniemy. Raz, raz - poganiałem kapitana motorówki.
- Mai, Mai! - odpowiedział krótko słowami oznaczającymi zwyczajne "nie" -  Tsunami blisko. Toman przyjdzie jutro. Dużo osób z nami popłynie.
- Siam, nie rób jaj. Jestem tu trzeci dzień. Ja muszę zacząć szukać Andrzeja, rozumiesz? A N D R Z E J A. Jak będę dalej siedział na dupie to stracę połowę czytelników. Oni to czytają tylko dla niego. Nie ma wyprawy bez Andrzeja. Siam, no nie rób jaj. Płyniemy. Tak? No powiedz TAK.
- Tak.
- Kocham cię.
- Jutro.
Operacja Szerlok stanęła pod dużym znakiem zapytania, co było mi na rękę, bo chłopaki z klubu dla gejów zapraszali mnie na imprezę, ale nie jestem pewien czy chcielibyście, by cała wyprawa zmieniła kryptonim na: Operacja wKakao.

ULICE PEŁNE TRUPÓW

Staliśmy nieopodal portu. Słońce w pełni, kilka chmur na niebie, ale wszystkie jachty i motorówki albo stały grzecznie albo właśnie wracały. Godzinę temu poszła jakaś fama, że zbliża się burza taka że wpizdu hej ho.
- Siam, morze jest Twoim życiem. Tak na spokojnie powiedz mi, o co wam chodzi. Jak możecie bać się wypłynąć? Gdzie ty widzisz burzę?
- Toman pójdzie ze mną.
Daleko nie poszliśmy, bo tylko na ulicę równoległą do morza. Na 500 metrach mieściło się tysiąc sklepów, w nich 10 tysięcy handlarzy a wokół nich 100 tys. turystów. Istny kocioł.
- 5 lat temu było tak jak dziś. Słońce, wszyscy zajmowali się swoją pracą. Najpierw spadło kilka kropel. A za chwilę na tej ulicy nie wiadomo skąd pojawiły się ryby. Uwierzysz?
- Takie morskie? Na ulicy w mieście? Spadły z nieba?
Siam posmutniał i spojrzał w kierunku morza.
- Nikt nas nie ostrzegł. Nikt. Było tak jak dziś... Pół godziny później pojawiła się pierwsza fala.  Zabiła wszystkich, którzy tu stali. Straciłem wielu przyjaciół.
Staliśmy tam, gdzie 5lata temu cały świat oglądał tragedię setek tysięcy ludzi. Dziś wszystko tętniło życiem.
- Toman, tu są ludzie, którzy cię dziś zabiorą do przyjaciela, ale jak chcesz mieć fachowca to idź do Sawat.
- Kto to jest Sawat?
- Dobry człowiek, któremu morze nie pozwala umrzeć.
Brzmiało zachęcająco.

SAWAT

Mieszkał po drugiej stronie wyspy, dokąd dotarłem taksówką płacąc niecałe 30 dolarów.
Sawat czekał na mnie w porcie. Nie tak go sobie wyobrażałem. Siam opisał mi go jako desperata, faceta, który dzień zaczyna od golenia się wirującym śmigłem od łodzi, a kończy grą w rosyjską ruletkę. Faceta, który wypłynie w morze o każdej porze dnia i nocy i wejdzie w największą kupę po czym jeszcze się obliże.
Tymczasem stanął przede mną całkiem zadbany azjata w czystym, uszytym na miarę garniturze.
- Panie Sawat...
- Toman?
- Chai!
- Nie zadawaj mi głupich pytań.
- Dopsz.
- Płacisz z góry, siedzisz na dole, nie zadajesz głupich pytań, a swoją łajbą zabiorę cię choćby i na Mount Everest.
- Jestem gotowy.
- Na miejsce dopłyniemy w godzinę.
- Krob Khan, mr Sawat - odparłem dziękując.
Tylko tyle dzieliło mnie od Andrzeja. Poszedłem więc na internet i dokończyłem pisanie "Nazywam się Toman".

Sawat był jedynym z siedmiorga rodzeństwa, który przeżył tsunami. Woda zabrała także jego żonę i syna. Przeżyła córka, która teraz ma 15 lat i mieszka w jakimś internacie dla dziewcząt. W tym kraju chłopców i dziewczynki w szkołach trzyma się osobno. Nie wiem po co, skoro i tak wszyscy się pieprzą jak dzikie osły.
5 lata temu był taksówkarzem. Po kataklizmie kupił łódź i zatrudnił się na etacie miejskiego dziwaka, a jego łódź służyła turystom zwiedzającym okoliczne wyspy.
Każdy rejs traktował jako ostatni, przybliżający go do spotkania z rodziną, ale bez względu na to, w jakie sztormy wypływał, woda nie była mu łaskawa i wbrew jego woli, pozwalała mu żyć.

Polubiłem Sawata, a jeszcze bardziej wtedy, kiedy i on mnie polubił. Gdy dopłynęliśmy na miejsce przyznał, że jestem jednym z nielicznych, którzy nie zadali mu głupiego pytania: po co do jasnej cholery kapitanowi łodzi garnitur? Wszyscy inni na swoje łodzie wchodzili w wytartych butach, obszczanych szortach i koszulkach z napisami "Ronaldo". Tylko Sawat miał garnitur.
Mogę tylko gdybać, ale to gdybanie graniczące z pewnością, że w ten sposób dbał o to, by dobrze wyglądać przy ponownym spotkaniu z rodziną.

Miałem nadzieję, że nie będę uczestniczył w tym spotkaniu, ale jak się później okazało - to nie było moje jedyne zmartwienie, bo problemy zaczęły się, gdy już dotarłem do miejsca pobytu Andrzeja.

Ale na dziś dość. Idę dać się poderwać jakiejś skośnookiej. One mi się coraz bardziej podobają. Na dzień dobry robią wszystko to, czego ja musiałbym was uczyć miesiącami.

Ale wam przygadałem.

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: