Wszystkie fotki z tego tekstu są mojego autorstwa i nie można ich sobie pożyczać do domu.
Jestem też jedynym autorem wszystkich filmów z wyprawy, a ich montażem zajął się dobrze wam znany reżyser "Latawca" - Daniel "Mayonez" Kucharski (brawa dla tego pana).



DZIEŃ DZISIEJSZY


Trzymam w ręku to, co zostało z tajemniczej mapy Andrzeja. Jeszcze raz rzucam na nią okiem. Wiem, że nie pomyliłem się. Od miejsca pobytu mego kolegi dzieli mnie już tylko godzina. Za chwilę dam do publikacji tekst i popłynę w ostatni rejs i gdy dobiegnie on końca, odkryję przed wami jeszcze jedną tajemnicę, którą skrywała mapa. Oczami wyobraźni słyszę wasz krzyk zdumienia, niedowierzania oraz głośnych puknięć w głowę i pomrukiwań "Kominku, to było oczywiste! Andrzej to geniusz!".
Jeszcze tylko godzina i Andrzej będzie z nami.



TRZY DNI WCZEŚNIEJ...


- Toman. Panie Toman!
Otwieram oczy i widzę skośne oczy. Przypomina mi sie noc.
- Ja już nie chcę w pupę! - krzyczę do czarnucha zrywając się z łóżka.
- Śniadanie podano, panie Toman.
- Komu?
- Panu. Na stole.
- Dlaczego mówisz na mnie Toman?
- Ponieważ pan jest pan Toman.
- Dobrze wiedzieć.
Dopiero wiele lat później godzinę później dowiedziałem się, że imię Tomasz przeczytali po swojemu i nie tylko nie zauważyli "sz", ale dostawili se na końcu "n". Im wszystko wolno.


W listach do rodzin, które pozwolono im wysłać, kłamałem. Mówiłem, że dobrze mnie tu traktują, jedzenie jest pyszne i też pada śnieg.
Prawda okazała się zgoła odmienna, ale nie najgorsza z możliwych, bo choć kuchnię mają monotonną to bardzo urozmaiconą.
- Toman jeść - powiedział kucharz rzucając mi na stół talerz.




- Co to jest?
- Toman jeść.
- Czy to jeszcze żyło kiedy zanurzałeś je w oleju?
- Toman albo to zje albo z powrotem wrzucę psu do miski.
Toman zjadł. Był głodny. Psu tego ranka musiało wystarczyć lizani się po jajach.


W ciągu dnia jedzenie trochę się poprawiło aczkolwiek dalekie było od marzeń o ziemniaczkach ze schabowym.

Na drugie śniadanie były...

krewetki!

Na lancz...

sałatka z krewetek. (fotka obcięta, bo stado baranów zaczęło do mnie pisać na priv, że widać na niej gdzie jestem. Kurwa, i co z tego? Na każdej wyprawie pokazywałem swój hotel, na tej też pokażę jak się zadokuję na stałe. Co za debile...)

A potem:

Na obiad - dla odmiany - zupa z krewetek.






...i szaszłyk z krewetek.

A na deser - kto by pomyślał - pieczone krewetki.


- Kucharz! - zagadałem do niego następnego dnia z rana.
- Toman! - odpowiedział mi tego samego dnia z rana.
- Muszę odnaleźć Andrzeja, znaleźć internet, bo z tego waszego mogę co najwyżej azjatyckie porno oglądać.  Wspaniale gotujesz, ale nie mogę dawać się tak rozpieszczać. Jak się wydostać z tej nory?
- Beczki z gównami odjeżdżają za godzinę. Do miasta dotrzesz w ciągu 2 godzin.
- To wy macie tu miasto?
Okazało się, że mieli.
Aczkolwiek jazda z beczkami nie należała do najprzyjemniejszych. Mocno wiało.

MIASTO

O nim napiszę więcej w kolejnym tekście, bo azjatyckie burdele, jakimi są ich miasta to świetny materiał na parę akapitów.
No sami zobaczcie, co oni zrobili Rolandowi...





Usiadłem koło niego. Pogadaliśmy trochę. Facet ma problemy z własną tożsamością. Widać, że cierpi.

Trochę z sympatii, trochę z litości postawiłem mu obiad. Całe szczęście nie dałem się namówić ani na zestaw powiększony ani na bardzo powiększony. U nich takie kanapki robią dzieciom do przedszkola.





A potem go zostawiłem, bo wolę kobiety.
Tzn. tamtego popołudnia wolałem. Wszystko zmieniło się wieczorem, gdy zacząłem pisać niniejszy tekst.
Wcześniej jednak musiałem znaleźć na mieście internet, co nie było takie łatwe.

JAK ZOSTAŁEM GEJEM

Silna męska dłoń dotknęła mego wątłego ramienia. Szeroki uśmiech na oko pięćdziesięcioletniego całkiem dobrze ubranego grubasa był tak rozczulający, że prawie dałem mu buzi, zamiast tego odpowiedziałem po swojemu:
- Dobra, mam czapeczkę Nike i gejowskie sandałki, ale czy ja ci wyglądam na pedała?
I na szczęśćie po Polsku, bo gdybym porozumiewał się w ich języku, ten tekst pisałbym już z nieba.
- Witaj w naszym klubie. Podłączysz się do nas?
- Szukam sieci.
- Podłącz się u nas. Zapraszam...
- Ja ci chyba zara jeb...
"...connect gay club tour welcome join free drink...connect....GAY...CLUB...." - wielki neon nad lokalem walił mi po oczach.
- ...nie wierzę - powiedziałem do siebie.- Jestem jeden dzień i już jestem pedałem?
5 minut później siedziałem wygodnie przy stoliku, obsługiwany przez mężczyznę z głądziutką klatą, krótką koszulką odsłaniającą pępek i przysłaniającą jędrne piersi. A za uchem miał kwiatka.
- Ja... ja tylko kolę. - wymamrotałem odważnie patrząc mu prosto w oczy.
- Where do you from?
- I am...Co?
- You from?
- Poland.
- Alone?
- Nie, Tomek.

Po kim jak po kim, ale po sobie nie spodziewałbym się, że drugiego wieczoru pierwszy konkretny tekst będę pisał do was z jednego z największych klubów dla pedałów i transów w mieście. I będę wśród nich szczęśliwy. To wcale nie jest tak, że oni są inni. Pedały także mają swoje uczucia i bardzo was proszę, abyście od dziś o tym pamiętali.



DZIEŃ DZISIEJSZY

Długo nie zabawiłem w mieście i los znowu rzucił mnie na płytkie wody. Spieszno mi było do Andrzeja. Dziś o 6 rano przybyłem na tajemnicza wyspę, która dostęp do siebie broni wielkimi głazami rozrzuconymi nad brzegiem.

Legenda głosi, że za nimi mieści się starożytna świątynia, której nikt jeszcze nie odkrył.
Czy udało mi się odnaleźć jej ruiny, dowiecie się z kolejnego odcinka tej telenoweli, a tymczasem przyjmijcie z pokorą dobrą radę, którą wam daję w kolejnym filmie.

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: