DZIŚ


- Mmmmhhhmmmmm - wydałem z siebie odgłos nie otwierając ust i dla pewności powtórzyłem - mhhhmmmhhmmmmmm...
Kiedyś, kiedy byliśmy jeszcze dziećmi, Andrzej spostrzegł, że wydawanie tego odgłosu pozwala pozostać niezauważonym i niesłyszalnym. Jeśli gdzieś się zakradasz, na przykład nocą do lodówki i nie chcesz zbudzić domowników, a przypadkiem coś potrącisz, wydaj z siebie ten dźwięk, a nikt cię nie usłyszy.
- Mmmmhmmmm - nuciłem pisząc ten tekst. Stukanie klawiatury mogłoby obudzić czarnuchów, którzy mnie tu pilnują. Gdyby zobaczyli, że kradnę im internet, zrobiliby ze mnie czipsa. Co tylko przyspieszyłoby bieg wypadków, bo gdy rankiem żegnałem się z Sawatem, powiedział mi:
- Do raju prowadzi tylko jedna droga i nie ma z niej powrotu.
- Znaczy się zostanę tu?
- Jeśli znajdą Twoje zwłoki to nie. Ale żywy stąd nie wyjdziesz.
Cóż, trzymam go za słowo, a dziś będę się streszczał, zresztą nie ma zbyt wiele do opowiadania, ale gwoli rzetelnej relacji z wyprawy muszę wam przedstawić, co działo się po wizycie na wyspie Jamesa Bonda. Tej, do której zaprowadziła mnie tajemnicza mapa Andrzeja.





TRZY DNI WCZEŚNIEJ...





ANDRZEJ JEST MARTWY?

Mieszkańcy wyspy Jamesa Bonda zgodnie twierdzili, że Andrzej był, ale nikt go nie widział. Jedni przekonywali mnie, że pewnego ranka wszedł w  morze i już nie wyszedł, inni przysięgali na duszę swych dzieci, że wstąpił do nieba. Jeden pijaczek zapewniał, że Andrzej uwiódł jego córkę i w obawie przed zemstą dokonał samozapłonu.
- Sawat! - krzyknąłem do znanego wam już kapitana łodzi o wszystko i nic mówiącej nazwie "813". - Andrzeja nie ma. Nie mam żadnego punktu zaczepienia, nie wiem gdzie go szukać.
Zapiął guziki od garnituru i odparł
- Pocykaj sobie fotki i wracamy na ląd.
- Ale ja muszę go znaleźć.
- Masz jakiś lepszy pomysł?
- Mam tylko jego mapę. Jedyne co, jeszcze może mi pomóc to narysowana na niej dziewiątka, korona oraz moja postać i jego.
Sawat spojrzał na mapę i odparł.
- Jeśli wiedział co rysuje to go znajdziesz. Kluczem jest ta dziewiątka. A tymczasem wracamy na ląd. Odpoczniesz sobie parę dni w mieście i jak rzucisz mi dobrą sumkę dopłyniemy i do Andrzeja i przy okazji zwiedzisz troche raju.
- Jest jeszcze coś. Andrzej chciał zapolować na największego potwora chodzącego po ziemi. Macie tu coś takiego?
- Na Twoim miejscu nie brałbym tej ewentualności pod uwagę, bo jeśli zdecydował się na ten czyn, to już jest martwy.
- Od razu widać, że nie znasz Andrzeja. Na jego widok zdychały krokodyle, a te, ktore przeżyły, wpadały w depresję. Tak w ogóle to po jaką cholerę ja tu dziś przypłynąłem?
- Na Bondzie nie ma nic oprócz tej śmiesznej maczugi. Szczerze mówiąc, przypływają tu tylko ci, którzy mają w tym interes lub są frajerami.



POWRÓT NA LĄD


No i zaczęły się dni beztroskiej zabawy oraz czekania na Sawata, który obiecał zabrać mnie do Andrzeja.

Na początek zaopatrzyłem się w gotówkę. Tu za pieniądze kupisz wszystko, łącznie ze swoim kalectwem, jeśli odmówisz pożyczenia ich komuś, kto cię o nie ładnie poprosi.





Na początek wybrałem się do najdroższej restauracji w mieście. Smak tutejszych potraw możecie sobie i wyobrazic i spróbować przyrządzić w domu. Potrzeba wam do tego ryżu, kurczaka o smaku ryby i...






...rury wydechowej z auta na chodzie, która doda wam niepowtarzalnego aromatu.







Udało mi się poznać tutejszego kuchacza. Bardzo miły człowiek. Zawsze uśmiechnięty.





Zauważyłem, że sława Kominka dotarła i tam. Na ulicach sprzedawano moje podobizny - z czasów, gdy miałem włosy nie tylko na mymłonie i pod pachami.

A na deser bloger PanKominek spotkał blogera PanCake. U nich blogi prowadzi się na ulicy. Wzdłuż budki rozwieszona jest lista ostatnich notek :)







Idąc za modą, poszedłem na Avatara. Drugi raz, bo za pierwszym, jeszcze w Polsce, oglądałem go w Imax, ale to nie to samo, co obejrzeć u nich. Na ekranie wielkości ruskiego telewizora kineskopowego. Poza tym mają tu kino zapachowe. Siadasz i już po chwili wiesz, co jedli siedzący obok. W ramach przeżywania wszystkiego w 3D, co chwilę na głowę spadają ci resztki jedzenia wystrzeliwane spod zębów wykałaczką

Robiąc zakupy trafiłem na całą masę spamu.





Znaki zakazu w tym mieście są tylko po to, aby mieszkańcy mogli udowodnić jak bardzo mają je w czterch literach.






Mając dość miejskiego zgiełku wsiadłem w ich trabanta i kazałem się zawieźć do dobrego hotelu. Podróż trwała półtora miesiąca. Z czterema przerwami na siusiu.
Ale znaleźli mi hotel w zatoce Bang Tao, słynącej z niczego.






Z plażą, na której wyryłem napis. W ramach udobruchania sponsora, który zabronił mi wracać bez Andrzeja.






Jedzenie było smaczne. miałem wybór.
Albo twarda kupka w bułce.






...albo rzadka. Na talerzu.







Wierzcie lub nie, ale kazano mi nosić te majteczki. Bardzo wygodne, prawie się ich nie czuje, ale prześwitują tak, że każdy wytykał mnie palcami mrucząc "ale malutki".






Na kolację wypiłem kolę w basenie. Niestety picie koli w wodzie kończy się wodą w koli. Schodząc z krzesła wpadłem w rów o głębokości 1.20 metra, który przykrył mnie całego razem ze szklanką.

Jako że w moim pokoju przestraszyłem się takich małych jaszczurek, pierwszą noc spędziłem śpiąc w jacuzzi.



TAJEMNICA DZIEWIĄTKI

Czekałem na telefon od Sawata, który zrobił mi aj promis że popłyniemy do Andrzeja. Czekałem długo. Godziny zamieniały się w dni, dni w tygodnie, a tygodnie w miesiące. Aż w końcu otrzymałem smska: Toman, dziewiątki czekają. Bądź u mnie w porcie 10 minut temu.
Pamiętacie film ze słowami "pan kiedyś stanął na brzegu..." i skałami broniącymi dostępu do reszty lądu? Tam właśnie udamy się następnym razem, bo tam należało szukać Andrzeja.
Opuszczając hotel nie sądziłem, że minie wiele lat zanim do niego wrócę.
O czym opowiem oczywiście w kolejnym odcinku, w którym zobaczycie też kolejną część filmu z cyklu "Operacja Szerlok". Mayonez już siedzi i montuje.

A na koniec krótki film z małpką Agą. Tym razem zobaczycie w co puknęła się Aga, gdy Kominek chciał zabrać jej kolę, a w 15 sekundzie zobaczycie, co stałoby się ze mną, gdybym miał cztery nogi.
A to jeszcze nie koniec, bo mam w zapasie najbardziej hardcorowy film z Agą.

 

 

 

 

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: