Jednym z nich jest problem, który pewnie raz w życiu spotkał każdego z nas.
Złamane serce.
Nigdy nie napisałem, jak sobie z tym radzić. Nigdy nie odpowiedziałem ani na GG ani na maile pisane do mnie w tej sprawie. Z kwitkiem odsyłałem wszystkich, którzy w akcie desperacji szukali pomocy nawet u takiego uosia jak ja. A było ich sporo, rzekłbym, że co trzeci dotyczy właśnie uczuć, których ktoś nie chce nam odwzajemnić.

Dlaczego ten temat pomijałem?
Nie byłoby Kominka, gdyby nie coś, co w pewnym sensie można nazwać złamanym sercem, choć pewnie bardziej - złamanymi złudzeniami. Ale było to już tak dawno temu, że prawie nie pamiętam tego uczucia, a najlepiej wychodzą mi teksty, które piszę, "czując" problem. Postanowiłem poczekać aż trafi się taka, która kopnie mnie tak, że popamiętam.
Nie doczekałem się, ale to nic straconego.
Bo Andrzej się doczekał.
Kolejny raz w życiu, łajza jedna.
I kolejny z tą samą kobietą.

Już we wrześniu rozmawiałem o nim z naszym wspólnym znajomym Polejem (pseudo poch. od "Polej Jeszcze, jego ulubionego słowa")
- Tomku, on już nawet z nami nie pije...
- Mój borze!
- Tomku, w zeszłym tygodniu kupił książkę.
- To może być rak. Mózgu, bo na inną cześć ciała chyba mu nie padło?
- Tomku...tylko nie krzycz...Andrzej...on...on znalazł sobie pracę. Prawdziwą. Od rana do wieczora.
- Dajcie go od razu na OIOM! Człowieku, Andrzej nam gaśnie, a ty ze mną przez telefon gadasz?!

Natychmiast miesiąc później wsiadłem w pociąg.
Gdy zapukałem do bram posiadłości Andrzeja, nikt nie otworzył mi drzwi, więc sam wszedłem, bo w jego kamienicy mają tylko zasłonki.
Pominę wam szczegóły i od razu przejdę do rzeczy.
Andrzej był w stanie agonalnym. W domu - jak na jego możliwości - panowała nieskazitelna czystość. Tylko na jednym talerzu znalazłem pleśń. Później mi wyznał, że jada z jednorazówek, bo oszczędza na wodzie i płynie do mycia.
- Andrzej, Andrzej mów do mnie. Co się stało?
- Nic...
- Andrzej, całe życie jeszcze przed tobą, a tobie przed trzydziestką zachciało się pracować?
- Muszę...
- Bo?
- Muszę się od niej uwolnić. To trwa zbyt długo. Które serce wytrzyma tyle ciosów? Dlaczego ja nigdy nie mogę sobie znaleźć kobiety, która...
- ...nie okaże się być Tunezyjskim odkurzaczem, Japońską hybrydą albo meksykańską Tanią.
- Tania... ona...
- Wiem, wiem. Nie nudź - rzekłem myśląc sobie "nie bedę przecież kolejny raz zanudzał tą historią czytelników".
- Miałeś kiedyś złamane serce...
- Tak wtedy, gdy mi się jakaś nie oddała po pierwszej randce.
- Pamiętam jak potem się w ciągu paru dni wyleczyłeś, ale to nie zawsze działa. Nie zawsze...
- Dlatego rzuciłeś się w wir pracy?
- Tak.
- I co ci to dało?
- Pieniądze.
- To już coś. Może sam kiedyś spróbuję.
- Wyjeżdżam, Kominku. Na sam koniec świata. Tam, gdzie stanę się wolnym człowiekiem.
- Sam?
- Ciebie nie stać.
- A ja ci parówek nagrzewałem, ostatnią koszulę bym ci oddał... Tak mi się odwdzięczasz?


To było na początku listopada. Nie uwierzyłem, że poleci beze mnie. On nawet pasów w samolocie nie potrafi sobie zapiąć.
Kilka dni temu dowiedziałem się, że naprawdę wyjechał na koniec świata i zamierza tam zostać.
Kiedy z nim rozmawiałem, wydawało mi się, że rozumiem, że przyczyną jest jego najdłuższa życiowa miłość - Japonka, z którą tego lata się zeszli ponownie (przez sms), ale która ponownie (też tego lata) od niego odeszła.
Teraz, kiedy piszę te słowa, wiem, że bardzo się myliłem. Tak bardzo, że muszę odnaleźć Andrzeja, powiedzieć mu prawdę i ściągnąć z powrotem do naszego cudownego kraju.
I napisać w końcu tekst o tym, jak se radzić ze złamanym sercem.


GDZIE JEST ANDRZEJ ?

Niestety nie wiem, gdzie on jest. Gdy rozmawialiśmy, nie chciał mi zdradzić gdzie jedzie, ale spodziewając się pytania, z sobie wrodzoną złośliwością sporządził MAPĘ.



- Andrzej, patrząc na mapę wnioskuję, że wybierasz się do Wielkiego Fiutolandu?
- Gdybyś wygrał w totka, możesz mnie kiedyś tam odwiedzić z parówkami.
- Wiesz, po czym poznać imbecyla?
- Tak, wiem, że już odgadłeś. Następnym razem bardziej się wysilę.
- Zbierałeś kase wcześniej. Taka wyprawa to wysokość twojej dziesięcioletniej pensji.
- Latem troche...Boże dmuchnięcie i inne muszelki.
- To wciąz działa na turystów?
- Ulepszyłem recepturę. Teraz moja maść zapobiega świńskiej grypie. Nikt w to nie wierzył, ale wiesz jak to jest. Maść tania, spróbować nie zaszkodzi. I kupowali.


- Jak ty wyobrażasz sobie przeżyć tam dłużej niż jeden dzień? Tam za krzywe spojrzenie - strzał w łeb. Skręcisz nie w tę drogę co trzeba i zje cię dinozaur. Na każdym kroku albo dzikie zwierzę albo panna, której cipka mogłaby służyć za album chorób wenerycznych. Poza tym bida z nędzą. Tam jest jeszcze większa dzicz niż u Majów. To jest calkowicie inna kultura. Ty wiesz, co oni tam jedzą?
- To jedyne miejsce, w które mogę się udać, aby osiągnąć to, co zamierzam.
- Bierzesz maczety?
- Tak. Chcę także zapolować na największego potwora, jaki mieszka na ziemi. 
- Grunt to tradycja, choć tym razem...faktycznie masz szansę upolować największego. Pozostaje tylko jedno pytanie: dlaczego ci się to jak zwykle nie uda?
- Tym razem się uda. Będę wielkim łowcą. Kiedyś już ci to mówiłem, powtórzę jeszcze raz. Życie toczy się dalej. Idź do przodu i nie lękaj się, kiedy mnie już zabraknie...

OPERACJA "SZERLOK".

Andrzej miał rację. Nie było mnie stać na taki wyjazd, ale z pomocą przyszedł mi Tomek Drożdżyński, który prowadzi m.in. stronę Szerlok.pl . Dogadaliśmy się bez problemu, bo sobie wymyśliłem, że Szerlok kojarzy się z poszukiwaniem czegoś, a skoro ja mam odnaleźć Andrzeja, to nazwa jego firmy idealnie się wpasowuje :-)

Tak powstał pomysł na wyprawę o kryptonimie "Operacja Szerlok". 

Po krótkim namyśle zgodził się, ale postawił jeden warunek: bez Andrzeja nie wracasz.
Od dziś (póki co tylko przez 2 tyg.) na prawej szpalcie macie widget Szerloka. Jak będziecie chcieli coś znaleźć, to już wiecie, gdzie szukać, ale jak zwykle macie pełen luz. Żadnych próśb o klikanie :)
Więcej szczegółów w kolejnym tekście.

WYPRAWA

Problem w tym, że wiem, w jakim kraju jest Andrzej, nawet przypuszczam, że wiem, w jakim rejonie (mapa nie pozostawia wątpliwości), ale nie znam dokładnego adresu. Znam za to adres swojego hotelu i jak będzieci chcieli to wam dam. Odwiedzicie mnie przy okazji.
Zapowiada się więc wyprawa, jakiej nie było, do kraju, którego kultura jest jeszcze bardziej porąbana niż armia Arabów. Kraju, którego kultura po wizycie Andrzeja już nigdy nie będzie taka sama...
Czas wylotu: 7 stycznia 2010.
Czas powrotu: nieznany.


To tyle na dziś. Więcej szczegółów andrzejowych w weekendowej notce, a dziś macie tylko jedno zadanie.
Odpowiedzieć na jedno pytanie: dokąd poleciał Andrzej?
Możecie też dopisać, jakie prezenty mam wam przywieźć, bo z pustymi łapami przecież nie wrócę. Jak zwykle,hehe.


Nie mam żadnej nagrody za poprawną odpowiedź, bo pewnie wszyscy podacie prawidłową. Nie wysilił się przy mapce. 
Niewiele jest krajów, które Andrzejowi mogły skojarzyć się z tym wielkim, owłosionym wiecie co. O ile to jest wielkie i owłosione.
No, zgadujcie.

PS Kurde, powiem wam, że wprost nie mogę się tego doczekać. Na żadną wyprawę nie byłem tak napalony jak teraz. Spodziewajcie się masy fotek i filmów. Do mojej mordki jesteście już przyzwyczajeni, więc obędzie się bez ofiar.

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: