Aż trudno mi uwierzyć, że dziennikarze, którzy rozłożyli tragedię w Kamieniu Pomorskim na czynniki pierwsze, nie zauważyli pewnej oczywistości.
Ale idźmy po kolei.

POCZĄTEK

Jak przystało na porządną ogólnonarodową tragedię, media wespół z politykami oraz 40-milionowym narodem wszystkowiedzących ekspertów rozpoczęli krucjatę przeciwko winnym tragedii.
Jeszcze nie wszyscy zdążyli wyskoczyć z okien, jeszcze pożar miał się w najlepsze, a prezydent już ogłosił żałobę narodową, premier  przytulał się do strażaków, a dziennikarze już przy szpitalnych łóżkach (kto ich tam wpuścił?) wkładali mikrofony do gardeł ofiar, zadając im sakramentalne pytania: co państwo teraz czujecie?
 
EKSPERCI

Gdy tamci już ostygli i przestali latać jak poparzeni, do głosu doszli eksperci.
Ekspert to jest taki jegomość, który występuje w telewizji, ma nazwisko, stanowisko i jest ekspertem, bo tak go podpisano. Eksperci służą mediom do ferowania wyroków.
Ekspert powie to, co dziennikarz chce usłyszeć. Jeśli ekspert powie coś innego, dziennikarz musi znaleźć drugiego eksperta.
Pierwszego dnia eksperci orzekli, że winę za pożar ponoszą:
- strażacy, bo się spóźnili
- strażacy, bo bali się wejść do płonącego budynku
- strażacy, bo żaden z nich nie zginął, a jeśli nikt nie ginie, bohaterami zostają ci, których strażacy NIE uratowali,
- Najwyższa Izba Kontroli, bo skontrolowała budynek i nie wyciągnęła wniosków
- inspektorzy budowlani, których nadzór był żaden.

Ofiar z pewnością będzie więcej.

CO SIĘ STAŁO Z OFIARAMI?
I teraz najważniejsze.

Gdzie powinny trafić ofiary poparzeń?
Powiecie - pewnie do szpitali.
A na jakie oddziały?
Powiecie - pewnie na oddziały leczenia oparzeń.
A wiecie, że ile mamy w Polsce takich oddziałów?
5. Słownie: pięć.
A ile jest na nich wolnych łóżek?
7. Słownie: siedem.
Ile z tych łóżek jest przystosowanych do leczenia dzieci?
1. Słownie: jedno.

To nieprawdopodobne, ale w 40-milionowym kraju mamy jedno wolne łóżko dla leczenia dzieci i kilka dla dorosłych. Dodam, że tylko na ww. oddziały ofiary mogą zostać przetransportowane najszybszą drogą - lotniczą. A jak wiemy z niedawnej "tragedii" ratunkowego helikoptera, mamy problem z niedostatkiem latających maszyn.
Jak nie wierzycie to sobie sprawdźcie dane na stronach Lotniczego Pogotowia Ratunkowego.
Tylko 1 ofiara z Kamienia Pomorskiego trafiła na oddział, na którym mogła liczyć na najlepszą opiekę.
Wszystkich innych rozwieziono po szpitalach, gdzie do rany przyłożono im gaziki, mordy posmarowano jakąś pastą i wystawiono na pokaz dziennikarzom. A dziennikarze nawet nie pomyśleli, że pierwszy lepszy szpital to nie jest najlepsze miejsce na ratowanie komuś życia. Może po przeczytaniu tego tekstu w końcu to pojmą.

Dziwi mnie, że wszędzie szuka się winnych, oskarża strażaków, policjantów, urzędasów, a przychylnym okiem patrzymy na polityków, którzy czułym tonem wypowiadają się o ofiarach.
Każdy zadaje sobie pytania, jak mogło dojść do tragedii, co należy robić, aby w przyszłości podobne się nie wydarzyły, a nikt jeszcze nie zapytał tych zaplutych polityków, co zrobili, aby ofiary - obecne i przyszłe - mogły liczyć na właściwą opiekę.
Winnych braku odpowiedniej opieki szpitalnej dla poparzonych powinno się powiesić za jaja.

Na wszelki wypadek pamiętajcie, że jak się ostro poparzycie to włóżcie łeb pod zimną wodę. W szpitalu na wiele więcej i tak nie moglibyście liczyć.


ŻAŁOBNICY

Tradycyjnie skopano prezydenta.
Tym razem za to, że śmiał ogłosić żałobę narodową tylko dlatego, że zginęło ledwie 20 osób, a przecież tylko w czasie weekendu na drogach poległo znacznie więcej.
I co z tego?
Przyszło nam żyć w czasach, w których media wyznaczają nam, które tragedie są tragediami, a które dramatem jednostki. Żałoby narodowe od 60 ogłaszane były w sytuacjach co najmniej dyskusyjnych. Żałowaliśmy, gdy umarł Stalin, Bierut, Zawadzki (ktoś w ogóle wie któż to?), płakaliśmy po katastrofie CASY i rozwaleniu WTC. Był żal po tsunami, ale nie było po niedawnym trzęsieniu ziemi we Włoszech.
Tak naprawdę w ciągu 30 lat tylko dwie żałoby miały bezdyskusyjne uzasadnienie - po śmierci kardynała Wyszyńskiego oraz Jana Pawła II. Pozostałe miały wymiar lokalny.
Może więc już czas pojąć, że ich wieloletnią tradycją nie jest skłanianie społeczeństwa do zadumy, tylko realizowanie interesów politycznych oraz spełnianie oczekiwań mediów?
Bo te ciągłe porównywanie, która śmierć jest ważniejsza coraz bardziej mija się z celem i ma w sobie więcej pieniactwa niż sensu.

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: