Miała wszystko, czego może potrzebować facet - wysoka, pełne usta, dwie duże piersi, była dziewicą i goliła meszek pod nosem. Miała też trochę w nadmiarze. Na oko wychodziło jakieś 30 kg.
Jako że nie byłem przygotowany na to wyznanie, a decyzję trzeba było podjąć, odpowiedziałem jej, że...
- Jestem gejem.
Była moją pierwszą prawdziwą walentynką. I ostatnią.

Nigdy nie miałem szczęścia do tego święta i mam wszelkie powody, by go nienawidzić. I chyba nie jestem w tym odczuci osamotniony, bo jeśli spojrzycie na swoje doświadczenia z 14 lutego, wykrzywicie twarz w grymasie.
To tego dnia samotni przekonują się jak bardzo są samotni.
Osoby w związkach na jeden dzień zapominają, że ich związek nie ma przyszłości.
Skrycie zakochani wysyłają listy, które na zawsze pozostają bez odpowiedzi.
Nigdy nie dostajemy listów od tych, od których najbardziej tego byśmy pragnęli.
A debile tego dnia składają życzenia.

To właśnie tego dnia i wy i wasi ukochani wznoszą się na wyżyny intelektu i korzystając z pretekstu, jakim jest święto, wyznają uczucia. W inne dni nie wypada.
Samo wyznawanie uczuć jest sztuką samą w sobie. Coraz popularniejsze jest mówienie ich cudzymi ustami za pomocą skopiowanej pospiesznie prozy miłosnej, wierszy, które dawno znamy na pamięć, czy wyniosłych cytatów dających tysiące imion temu, co po prostu nazwać możemy miłością. Upośledzeni intelektualnie z sobie znanych przyczyn nie potrafią powiedzieć wprost "kocham cię", "lecę na ciebie", "zrób mi dobrze". Wolą wznosić się na skrzydłach miłości i pod parasolem uczuć ściśniętych tęsknotą na dnie serca... nie no nie mogę dalej, bo rzygnę.

Gorzej mają ci, których ukochani nie obchodzą tego święta, bo są zbuntowanymi prostakami wychodzącymi z założenia, że coś, co jest przeżarte komercją, musi być złe. I zawsze ta osoba, która pragnie ten dzień spędzić wyjątkowo - przegrywa. Zazwyczaj tyczy się to kobiet, bo faceci nie bywają tacy ulegli.
 
A już najgorzej mają te osoby, które przejmują na siebie odpowiedzialność za uczucia tych, których sami nie chcą darzyć uczuciami. Metoda na geja nie zawsze się sprawdza. Obojętność również bywa nieskuteczna. Brnie się wtedy w niezdrowy, żeby nie powiedzieć - toksyczny klimat nieodwzajemnionej miłości. Ty mnie tak kochasz, a ja cię ani trochę, ale cierpię, bo ty cierpisz z mojego powodu i jest mi tak źle, że prędzej cię pokocham niż każę spadać na drzewo. Heh, skąd my to znamy.

Bo tak już bywa, że 14 lutego jest świętem wyjątkowo bezczelnych osób. Wiecznych samotników, przegrańców życiowych, fizycznych brzydot. Oni tego dnia wychodzą na powierzchnię i straszą nas swymi uczuciami.
Tak jak ta moja stukilogramowa piękność. Jej wyznanie było obrazą. Jak mogła pomyśleć, że ze wszystkich żyjących facetów, którzy nawet nie mówią jej "cześć" na przywitanie, ja miałbym pozwolić na skorzystanie z dobrodziejstw mego łoża?

I wreszcie - Walentynki to także święto bezwartościowych wyznań i uczuć tak wątłych jak piersi trzydziestek. Cóż z nich zostaje po latach? Nic. Przekonajcie się sami, odgrzebcie stare listy i maile od osób, które do was pisały przed laty. Ilu z nich wciąż jest obok was? Ilu z nich nawet dziś mogłoby wam napisać o różach na górze i fiołkach na dole? Do ilu ideałów sprzed lat wy wciąż czujecie coś więcej niż zobojętnienie?
Nigdy nie zakochałem się w Walentynki, nigdy nie napisała do mnie kobieta, w której chciałbym się zakochać, dlatego najwyższy czas by zmienić priorytety. Jako facet z wynikiem ujemnym, oprawionym w ramki i wiszącym nad stołem kuchennym, żyjący w ścisłym celibacie, postanawiam nie liczyć na to, że znajdę miłość mego życia. Teraz wystarczą mi tylko długie nogi, fajne piersi i gwarancja wymarszu z mojego domu pierwszym porannym tramwajem.
Miłość zostawiam poetom.

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: