Macie prawo go nie pamiętać.
Żył w czasach, gdy was jeszcze nie było na świecie, obrósł legendą i z każdym kolejnym dniem bez niego nawet ja łapałem się na myśli, że nigdy nie istniał. Choć istniał. Jako człowiek z krwi i kości. Przerysowany do granic możliwości, często przypisywałem mu własne zasługi, by budować legendę.
Ale istniał.
Równo pół roku temu pożegnaliśmy go. Emeryci tego bloga z pewnością pamiętają tony łez wylane w tych ciężkich dnia początku czerwca 2008 r.
Dla nowego pokolenia stał się bezwartościowym pomnikiem, symbolem najgorszych tekstów w historii tego bloga. Pomnikiem,  wobec którego obojętnie nie przeleciałaby tylko ptasia kupa.

Nigdy nie otwieram drzwi, gdy ktoś dzwoni. Ale po pół godzinie wysłuchiwania dźwięku domofonu przerwałem poranny makijaż i trzymając w jednej łapie kredkę do oczu, w drugiej zaś nóż do krojenia sera, podszedłem do drzwi i otworzyłem je.
To była ta sama roześmiana od zębów do ucha morda.
- Cześć, brudasie!

kilka miesięcy wcześniej...
Niestety będzie jeszcze okazja, aby opowiedzieć wam jak się skończyła jego izraelska przygoda z Japonką.
W każdym razie do Polski wrócił jeszcze latem. Niestety nie do Warszawy. Nie miał już tu mieszkania, a wszystkie jego rzeczy odesłałem matce. Swojej.
Wrócił do naszego rodzinnego miasta i tam szybko znalazł pracę. U matki Drzewmana. Tego, którego przed laty swoim moczem uratował przed samobójstwem. Tej, dzięki której za pół ceny polecieliśmy dwa razy do Egiptu. Nie dostał jednak roboty w biurze turystycznym tylko w biznesie, którego zdradzać nie chcę.
- Ziom, nic się nie martw. Zaopiekuję się Andrzejkiem i szybko stanie na nogi. Ani się obejrzysz, a wróci do stolicy - zapewniał mnie wówczas Drzewman.
Jego matka wspomniała coś, że jak się chłopak spisze, to zimą załatwi nam jakiś wylocik.

Podczas mego kolejnego pobytu w rodzinnym mieście, a było to pod koniec sierpnia, znalazłem Andrzeja śpiącego na ławce w parku, o dziwo dokładnie tej samej, na której przed 10 laty moje dwa palce traciły dziewictwo w pewnej nastoletniej szparce. Pisałem wam o tym.
W jeszcze gorszym stanie był miesiąc później. Był całkiem wychudzony. Jego matka mówiła, że mało je. Miałem nadzieję, że do tego stanu nie doprowadził go alkohol, że może ma raka?
Jeszcze w połowie października pytałem, czy czegoś mu trzeba, upewniałem się, że w testamencie zapisze mi swojego walkmana.  Sugerowałem, żeby zdecydował się zacząć wszystko od początku. Nie chciał. Nie wierzył w reinkarnację. 

Nie miałem serca, by opowiadać wam o tym, żerować na jego tragedii i zarazem niszczyć wizerunek tymi rynsztokowymi opisami. Wolałem, by pozostał w waszej pamięci jako człowiek pełen miłości i chęci do życia. Andrzej gasł w oczach. Zapomniany i opuszczony przez wszystkich. Wciąż nieświadomy swej legendy i tysięcy czytelników pogrążonych w żałobie.

Aż nagle dziś puka do mych drzwi. Ogolony, nawet nie śmierdział, w czystych ciuchach i z tym zapałem w oku, którego nie widziałem od czasów, gdy na pierwszą komunię świętą dostał od dziadka pistolet, a od matki żyletki.
- Co się mówi? - zapytałem go zanim pozwoliłem mu wejść. Musiałem upewnić się, że on to on.
- Nagrzej mi parówek!
"Głodny jestem!" - odpowiedzieliśmy sobie jednocześnie. Tak, to był Andrzej.
- Jak ci się udało wyjść na prostą? Człowieku, za jeden bilet do Warszawy miałbyś picia na tydzień. .
- Komin, naprawdę uwierzyłeś, że mógłbym tak się stoczyć? Piłem, żeby nie jeść. Ale piłem po pracy!
- Dlaczego nie chciałeś jeść?
- Bo jedzenie jest drogie, a ja musiałem oszczędzać.
- Na co?
- 4 miesiące o chlebie i wódzie. Każdą zarobioną złotówkę odkładałem...
- Lecimy do Egiptu?!
- Niestety nie.
- Tak czułem, że matka Drzewmana tylko tak chrzani, że nam załatwi...
- Załatwiła.
- Lecimy do Egiptu?!
- Niestety nie. 
Wyjął mapę, pokazał palcem.
- O tam nas wysyła - rzekł i prawie zalał się łzami rozpaczy.
- O w mordę...
- Przejebane, nie?
- Za daleko... poza tym... kurde. Ta ich kultura. Andrzej, ty z nimi nie dasz rady. Ja ciebie tam nie widzę...
- Ja ciebie też nie, ale co miałem zrobić? Odmówić? Zwolniłaby mnie...
- Gdzie i jaki hotel?
Powiedział. Wbiłem na internet, aby przejrzeć ceny. Już kombinowałem, aby może komuś odsprzedać miejsce...
- Andrzej... w pokoju będziemy mieli własne jacuzzi...
- Mówisz? Ale ci ludzie są gorsi od Arabów. Zobaczysz, tam ktoś zginie.
- Mają tam piękną rafę koralową i dżunglę...
- Akurat dżungla to mi się kojarzy z owłosieniem łonowym Japonki...
- Ceny w polskim biurze za 2 tygodnie to jakieś 12 tys. Za ile my mamy?
- Po kosztach. Po 3 tys. na łeb. Kurwa, tyle miesięcy zbierałem kasę, a tu taki pasztet... Komin, co robimy?
- Kiedy to?
- Wylot w Sylwestra.
- Andrzej, nic już nie zrobimy. Jak dają to bierzemy. Najwyżej cały czas będziemy pili.
I przez chwilę trwaliśmy w milczeniu.
Kraj na końcu świata, dawniej jedli tam ludzi, snuli apokaliptyczne wizje, a kobiety do dziś zapuszczają wąsy. Pewnie każdy na naszym miejscu dałby sobie włożyć widelec w oba jądra, żeby tam spędzić choćby tydzień, ale my prości ludzie jesteśmy. Daliby nam w zamian sanatorium w Ciechocinku i z pocałowaniem ręki byśmy wzięli!
No gdzie nas posyłać na drugą półkulę? No gdzie?
I tak wzdychając spojrzałem na Andrzeja, który nie wiedzieć czemu zajął się wąchaniem flamastra. Wcześniej wąchał słoik od musztardy.
Uśmiechnąłem się. Andrzej wrócił!
Bo są i dobre strony tego wszystkiego. Za miesiąc o tej porze będziemy mieli lato, a ja znowu siądę w jakiejś zadymionej, obsranej kafejce i mniej lub bardziej udanie opiszę wam nasze czyny.
No tak mi przykro, ale jakoś te 2 tygodnie wytrzymacie, co?


Zapomniałem napisać, gdzie lecimy, ale jestem pewien, że sami się domyślicie:)

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: