Nie pamiętamy o śmierci, nie jesteśmy przygotowani na nieszczęścia, które trafiają nawet w tych, którzy na co dzień wiodą bezproblemowe życie. I kiedy nas lub naszych bliskich spotyka coś złego, wszystko inne przestaje mieć znaczenie. Obojętniejemy. Wczoraj patrząc na swojego bloga myślałem sobie: do dupy z tym wszystkim. Brałem do ręki książke. Chrzanić książki. Poszedłem na spacer. Błąkałem się bez celu i zamiast znaleźć jakieś ukojenie, moje myśli wciąż skupiały się na uporczywej myśli, że gdzieś tam ktoś mi blisko właśnie odchodzi.

Dziś już jest lepiej i na szczęście będzie już tylko lepiej i częściowo humor wrócił, ale wciąż sobie przypominam, że nie jest tak jak ma być.

Nie było was jeszcze na świecie, gdy rok temu dokładnie 14 września opublikowałem notkę "Rękopisy nie płoną". Poza fragmentami z moich pamiętników sprzed 18 lat (w których to poznaliście nowy gatunek zwierzęcia - nie dźwiedzia) poprosiłem czytelników, aby zapamiętali tamten dzień.

"Nie pamiętamy dni. Nie wiem, co robiłem 14 września rok temu, pięć lat temu, dziesięć. A przecież żyłem wtedy, coś działo się w moim życiu. Czułem, jadłem, oddychałem, marzyłem, może cierpiałem. Zapominamy większość dni naszego życia. Dzisiejszy też bym zapomniał, ale na przekór ludzkiej naturze, stworzony został ten wpis.
Nie zapomnę dzisiejszego dnia. I do końca życia będę dokładnie pamiętał, co robiłem 14 września 2007 r., który był całkiem przeciętnym dniem.

Zapamiętajcie sobie ten dzień. Możecie nawet napisać co dziś robiliście a za rok wrócimy do tej notki i z łezką w oku będziemy wspominać jak to fajnie było, gdy byliśmy o ten jeden rok młodsi, głupsi i mądrzejsi:)"

Wróciłem dziś do tej notki, rzuciłem okiem na 264 komentarze, jakie pod nimi zostawiono i na powrót zrobiło mi się smutno.
Minął rok i zgodnie z zapowiedzią wracam do tej notki, ale czy będziemy wspominać jak to fajnie było?
Niestety nie za bardzo. Z tamtej rzeszy komentatorów ostała się już tylko garstka. W ich miejsce przyszło wielu nowych, którzy nie pamiętają tamtego dnia.
Jeszcze bardziej smutno się robi, gdy pomyślę, że za rok o tej samej porze znowu wrócę do tych notek z 14 września 2007 i 2008 i znowu będę pisał do nowych - niemających pojęcia o co chodzi - czytelników.
Odejdziecie - jedni znudzeni blogiem, inni po prostu zapomną o kominku, wielu zdegraduje się z komentatora na cichego czytelnika i tylko ja tu zostanę, jak ten baran.

No nic, jak trzeba to trzeba, więc zapamiętuję ten dzień.
Dziś od samego rana aplikowałem sobie antydepresyjne środki: nabyłem sobie grę (Stalkera), kupiłem wielką czekoladę Milki, zjadłem śniadanie w Burger Kingu, zafundowałem nowy krem przeciwko zmarszczkom, nową pastę do zębów, bo stara skończyła mi się w sierpniu, połaziłem po mieście wyzywając Bozię, że wali nam jesień w środku lata i biedniejszy o 200 zł wróciłem do domu.

Na sieci przeczytałem, że prokuratura zastanawia sie czy postawić mamie Alicji B. zarzuty. Chyba czytają Kominka. Jednym okiem oglądałem Kubicę, a drugim spełniałem swoje marzenie - nauczyć się robić nauczyłem się robić kawę latte, bo chciałem, żeby wyglądała tak:



I naprawdę umiem taką robić i was też nauczę, bo to jest niesamowicie proste.

PRZPIS NA KAWĘ:
Bierzecie pół szklanki mleka i podgrzewacie w mikrofalówce (tradycjonaliści mogą w garnku, idioci w czajniku)
Do drugiej szklanki wsypujecie 2 łyżki kawy i zalewacie prawie wrzątkiem. Tak na oko ćwiartkę kubka.
Następnie w łapy mikser, trzepaczkę albo spieniacz do mleka, który można kupić za 10 zł i mieszacie to mleko z mikrofalówki przez 15 sekund.
Gdy zrobi się piana, przelewacie mleko do wysokiej szklanki a na końcu przeleje wam się ta piana.
Wtedy bierzecie kawę i ciurkiej celując w środek wlewacie do szklanki z mlekiem.

I już. Wychodzi trójkolorowa kawa latte. Przysyłajcie wasze dzieła, będą w sam raz do komifotek:)

Stoi sobie ta kawka teraz obok mnie i obserwuje jak piszę notkę.
Tak, moja kawko, zapamiętamy sobie ten dzień.
Nie był najlepszy, źle mi i ogólnie chciałbym, żeby już było jutro, ale gdy spojrzę na swoje życie z góry to myślę sobie, że nie jest tak źle i kto wie, czy 14 września 2009 r. nie będzie jeszcze gorzej. Na pewno dla moich czytelników gorszy będzie 15 września, bo zamierzam napisać wtedy kolejny tekst. Dzisiejszy jest taki jednodniowy.
Zapamiętajcie sobie ten dzień, zwłaszcza, jeśli to przeciętny dzień waszego życia. Takie dni też warto pamiętać. Statystycznie rzecz biorąc, za rok was tu już nie będzie.

 

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: