Pamiętam jak przed wieloma laty kolega Andrzej zapytał mnie:
- Kominek, czy Tobie też trudno pogodzić się z faktem, że nigdy nie poznasz wszystkich tych sławnych aktorów z Ameryki?
- No. Spać przez to nie mogę, a co?
- A bo mnie jest przykro, że do końca życia będą istnieć dla mnie tylko na ekranach lub okładkach gazet. Ich świat jest nieosiągalny i kimkolwiek byśmy nie zostali, mamy marne szanse stać się ich kolegami.

Wiele racji miał w swoim żalu.
Ameryka jest dla nas nieosiągalna, ale małymi krokami można wiele zdziałać. Trzeba jednak zacząć od swojego podwórka i najpierw stać się sławnym w tym padole nad Wisłą, a dopiero później marzyć o wspólnych orgiach z Tomem Cruzem.

Pomysł napisania mini-poradnika, czy jak kto woli kilku złotych myśli, jak stać się gwiazdą, wpadł mi do głowy podczas oglądania w Polsacie "Rankingu gwiazd".

Te gwiazdy to: Steczkowska, Dereszowska, Liszowska, Górniak, Książkiewicz, Wolszczak, Sowińska, Rosati, Szabatin i Kwaśniewska.



Nie mam wątpliwości, że wszyscy doskonale je znacie i marzenie o tym, żeby choć pierdnęły wam w twarz, spędza wam sen z powiek.
Jak stać się takimi gwiazdami jak one?


Od razu mówię - nie jest łatwo.
Przykład Edyty Górniak dobitnie o tym świadczy. Zaczynała przed 20 laty jako nikomu nieznana laska Darka Kordka, brzydka jak noc, przed operacjami, choć już po przejściach. Wylansowała 1 hit śpiewając kim nie była i komu skradła niebo. Wiele samozaparcia kosztowało ją utrzymanie się na szczycie - na oczach milionów wyznała, że była molestowana, wielokrotnie pięknie płakała na wizji, dała się rozebrać - najpierw mężowi na wakacjach ku uciesze paparazzi, później Playboyowi. To ostatnie spowodowało spadek nakładu pisma. Szczyt kreatywności oraz autokreacji swej skomplikowanej osobowości osiągnęła wrzucając syna do gówna. Wyszły z tego piękne fotki.

Ci, którzy nie czują się na siłach, by pójść jej śladem i zapachem jej kupy, może przyjrzą się karierze Justyny Steczkowskiej. Ona również nagrała 1 hit i choćby zrobiła sobie 100 sesji na grobie własnego ojca, a później paradowała nago po Nowym Świecie, to i tak na zawsze pozostanie dziewczyną szamana. Fenomenem jej kariery jest to, że na dobrą sprawę nikt nie wie, na czym jej sława polega.

Ale to były hardcorowe przykłady gwiazd, które lansowały się jeszcze w mrocznych latach '90, gdy po ziemi chodziły dinozaury i nikt nie zdawał sobie sprawy, że stać się sławnym można szybciej i prościej. I dajmy na to taką Joannę Liszowską. To aktorka. Ceni się tak wysoko, że reżyserów stać na przydzielanie jej parosekundowych epizodów w filmach klasy B i serialach klasy D. Sławę zyskała rozbierając się dla Playboya, gdzie udowodniła niedowiarkom, że Photoshop jednak czyni cuda. Jeszcze większą sławę zyskała tyjąc 15 kg w ciągu 1 roku.

Ubiegając zdziwione kobiety, jak tycie moze być przyczynkiem do zyskania sławy, podaję jeszcze jeden przykład. Dereszowska. Bóg jeden wie jak ma na imię, bo mnie się tego sprawdzać nie chciało. Też przytyła. Twierdzi, że po ciąży i ja jej wierzę, choć to dosyć niespotykane być w błogosławionym stanie przez 2 lata z hakiem, bo mniej więcej tyle trwa jej kariera. Aha - jest aktorką. W to musimy uwierzyć na słowo.

Na przeciwległym biegunie jest Kasia Sowińska. Jedyna sławna kobieta, która sławna się stała pokazując gdzie się dało i komu się dało to, co jej zostało z piersi. Niewiele, ale mówi się, że ma najpiękniejsze z najmniejszych piersi. Ona zamyka listę kobiet, które sławę zawdzięczają także temu, że się rozebrały.

Weronika Książkiewicz otwiera za to listę kobiet, które sławę zyskały przez to z kim spały. Poświęcenie było to ogromne, bo ze świeczką w ręku szukać laski pragnącej budzić się u boku Kuby Wesołowskiego. Ona to przetrzymała. Wytrzymałość psychiczna na tak ogromną traumę wyniosła ją do gwiazd. Jest sławna, jest aktorką i być może kiedyś nawet zagra w jakimś filmie.

Ona to i tak mały pikuś w porównaniu z makabrycznymi doświadczeniami Weroniki Rosati. Najpierw pochylała się przed Maksem Kolonko, jedynym Polakiem, który myśli po Polsku, ale gada jak Amerykanin. Ostatnio dała się sfotografować na namiętnym pocałunku z 65-letnim Andrzejem Żuławskim, reżyserem, który zapomniał umrzeć. Już samo pisanie o tym daje podobny efekt, co wkładanie dwóch palców do gardła.

I wreszcie 3 ostatnie wzory do naśladowania: Kwaśniewska, Szabatin i Wolszak.
Tę pierwszą możecie sobie odpuścić. Ciężko jest urodzić się córką prezydenta, jeszcze ciężej jest być jego córką i nie dostrzegać, że ojciec od wielu lat ma problem z alkoholem.
Nie sugeruję także wzorować się na Szabatin, ale tylko dlatego, że nikt nie wie, co ona robi w tym zestawieniu gwiazd.
A pani Wolszczak, wybitna aktorka mydlanych oper, wydaje się mieć problemy z psychiką, bo kto o zdrowych zmysłach, wątpliwej urodzie i pięćdziesiątce na karku, wydałby książkę pod tytułem "Jak być zawsze młodą, piękną i bogatą"?

Jeśli znacie inne przykłady, śmiało podawajcie je w komentarzach. Wzorów do naśladowania nigdy za dużo.

Poznaliście drogę, jaką musiały przebyć, by znaleźć się w gronie gwiazd.
U jednych trwała ona latami, inne najpierw stały się sławne, później dopiero czegoś dokonały, jeszcze inne są sławne i wciąż jest im głupio, bo doskonale wiedzą, że są w tym gronie na kredyt, ale mimo tego w blasku fleszy czują się jak ryba w wodzie.
Potrafią imponować, cieszyć oko, złościć i wywoływać agresję wśród uboższej w intelekt części społeczeństwa, ale co by o nich nie mówić, wiem, że marzycie by usiąść na ich miejscu.
Ufam, że niniejszy mini-poradnik zmibilizuje was do pracy i już niedługo przeczytam na Pudelku lub w jednym z tabloidów, jak ze łzami w oczach dziękujecie mi za pomoc w wytyczeniu drogi do lepszej przyszłości.
Nie dziękujcie. To mój zawód.

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: