Nie było większego szpanu niż buty Sofiksy, koszulka adidasa, walkman przy pasku i wielkie słuchawki na uszach. Nie mieliśmy kasy, ale na co nam była kasa, skoro na przerwach lekcyjnych można było w sklepiku kupić tylko wczorajsze drożdżówki i oranżadę. Seksu uczyliśmy się z pornograficznych gazetek przeglądanych pod ławką, niemieckiego Bravo albo opowiadań kumpli, których rodzice mieli szczęście posiadać video i kolekcję enerdowskich pornoli.

Ogólnie rzecz biorąc to był świat w zupełnie innym stylu, o wiele gorszym niż ten obecny i nawet rozmarzone wspomnienia młodości nie przesłonią faktu, że ciekawsze życie wiodą współcześni nastolatkowie.
Ale mogą nam pozazdrościć jednego - w naszych czasach, czasach kaset magnetofonowych, schyłkowego okresu płyt winylowych oraz nieśmiałych początków płyt kompaktowych - na scenie muzycznej królowały prawdziwe, charyzmatyczne gwiazdy tworzące ponadczasową muzykę.

Moim pierwszym ulubionym zespołem byli New Kids On The Block. Szybko jednak słuchanie ich było uznawane za obciach, przerzuciłem się na Queen. Zbiegło to się ze śmiercią Freddiego Mercury, którego zresztą połowa Polski zaczęła słuchać dopiero gdy zaliczył zgona. Kominek romansował też z Roxette aż przerzucił się na Kult - największą i wciąż nierdzewiejącą miłość.
W owych czasach toczyły się wielkie wojny na słowa - kto lepszy. New Kids czy Depeche Mode? Słuchałeś DM, byłeś do kitu, bo lepiej grali Gun's & Roses. Ci ostatni też nie mieli spokoju i byli atakowani przez Metallice, a z flanki nacierali królowie rosnącego w siłę rapu. MC Hammer to był gość. I Michael Jackson, zanim pokochał chłopców też robił dobrą muzę. W pewnym okresie był uznawany za króla popu, rocka i bóg wie czego jeszcze.

Sam trochę żałuję, że urodziłem się za późno, bo ominęły mnie szalone lata osiemdziesiąte, ale dobre i to, na co udało mi się załapać.
Gdzieś w połowie lat '90 muzyka się skończyła. W miejsce uwielbianych legend, wydających dziesiątki płyt, pojawiły się sezonowe zespoły. Lansowali jeden hit i stawali się gwiazdami. Dziś już nikt o nich nie pamięta. Owszem, jednohitowcy byli wcześniej. Przecież Sabrina, Samantha czy Limahl też za dużo się nie naśpiewali. Ale oni nagrywali tę jedną jedyną piosenkę i stawali się legendami.

Ech, tak piszę i przed oczami widzę mój pokój sprzed 15 lat. Na ścianach Pet Shop Boys, Europe, Dr. Alban, David Hasselhof, Freddie, A-ha i John Rambo. Na półce ponad setka puszek. Kto by pomyślał, że kiedyś się je zbierało? Nigdy nie wybaczyłem matce, że pewnego dnia wszystkie mi wywaliła.

Nie było zbyt wielu kolorowych pism, nie było internetu, nawet telegazeta dopiero co raczkowała. Dwa kanały w telewizji, trzy w radio i dzięki borzu miałem Atari, a na nim gry z fotorealistyczną grafiką, bo inaczej to bym z nudów musiał książki czytać.
Jeśli chciałeś być na czasie, czytałeś Popcorn i polską edycję Bravo.
To były czasy szacunku dla gwiazd. Wiedzielśmy jakie są, jak mieszkają, ile zarabiają i za grosz nas nie interesowało, czy ta piosenkarka ma celulit, czy ten piosenkarz ćpa przed czy po koncercie.

Patrzę dziś na najnowsze notowanie listy przebojów...
Coldplay, Duffy, Eddie Vedder, Sigur Ros, Travis, Mesajah...stop! Dość.
Nie znam ich. Nie znam ani jednego. Jestem już stary? A może oni nie są warci mego ucha? Czy wśród nich jest drugi Elvis Presley, Michael Jackson lub choćby nawet namiastka tych gejów z Depeche Mode?
Wątpię. Czasy muzycznych herosów, którzy nie byliby od początku wykreowani przez speców od marketingu już minęły.
Ale to zrozumieć moga tylko ci, którzy urodzili się na początku lat '80 lub wcześniej. Ci z pokolenia pamiętającego dobrą muzykę.

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: