Całe życie marzyłem o sesji dla Playboya, ale akcje Vogue też nieźle stoją i z dumą prezentuję wam majowe wydanie rosyjskiej edycji tego czasopisma.
Znalazła się na nim fotka, którą Andrzej zrobił mi podczas naszego rejsu i którą zresztą umieściłem kiedyś w tekście pt. "Dotyk mimozy".




Niestety Andrzej kolejny raz pozostał niedoceniony.
Był ze mną na wszystkim trzech wyprawach, jego bohaterskie czyny wpisały się w historię tego kraju, a on sam do dziś nie ma pojęcia, jaki pomnik wystawiłem mu na blogu. Andrzej jest chyba jedyną na tym świecie żyjącą legendą, która nie wie, że jest legendą.
Jak w tej historii o orle, który całe życie wychowywał się w kurniku i żył niczym kura, bowiem wszystkie dziwki kury powiedziały mu, że nie jest i nigdy orłem nie będzie.
Ta niesprawiedliwość musiała się na mnie zemścić.
Stało się to o piątej po południu.

SPOTKANIE NA GÓRZE OLIWNEJ

W tym miejscu ostatni raz widziano Jezusa zanim sobie wniebowstąpił.
Nie jechaliśmy zbyt długo, choć podróż była igraniem ze śmiercią, bowiem Japonka albo nie ma prawa jazdy albo po prostu jazda niewłaściwą stroną jezdni oraz pod prąd w jednokierunkowych uliczkach jest jedną z jej pół-żydowskich dewiacji. Na szczęście trasę znała, wszak w tym właśnie mieście się urodziła.
Andrzej czekał na nas oparty o barierkę. Obserwował mury Jerozolimy. Gdy podszedłem do niego wyciągnął rękę. Uścisnąłem ją po przyjacielsku.
- Kopertę, baranie. Kopertę mi daj.
Zrobiłem jak Pan nakazał.
Otworzył. Uśmiechnął się tajemniczo i podał mi. Była to fotografia tego, czego szukali. Nie tak sobie to wyobrażałem.
- Brzydkie, poniszczone. Ktoś chyba po tym skakał. Na rysunkach wyglądało lepiej.
- Właśnie dlatego wierzę, że to oryginał.
Podał Japonce i poprosił, by wieczorem wysłała to Zygmuntowi na maila.
- Możemy mu sami to oddać w hotelu - stwierdziłem.
- Nie możemy. Zygmunta nie ma już w Sharm. Poleciał do Taposiris Magna nieopodal Aleksandrii. Ktoś z jego przyjaciół odnalazł tam grobowiec Kleopatry.
- No to jakby to powiedzieć... nie ma Zygmunta, nie dostanę obiecanego zwrotu za żarcie, a ty co? Masz tu jeszcze jakąś misję? Po co ja tu w ogóle przyjechałem?
Andrzej odwrócił się i patrząc mi głęboko w dziurki od nosa odparł:
- Moja misja tutaj dopiero się rozpoczyna. Wiem, że masz wiele pytań, na wszystkie odpowiem ci w liście, który napiszę niedługo. Teraz nie mamy czasu. Japonka odwiezie was do waszego autobusu. To jest moment rozstania. Jesteś już duży, wiele się przy mnie nauczyłeś, dasz sobie radę w życiu. Musisz iść własną drogą. Drogą, na której mnie już nie będzie.

ANDRZEJ A SPRAWA BLOGA

- Andrzej, przerabialiśmy już to w Tunezji. Nie możesz zostać...
- Mogę i muszę. Tu jest moje przeznaczenie, moje szczęście, moja miłość, stąd zaczynam poszukiwania tego, co przyniesie mi chwałę i pieniądze.
- Jaka miłość? Japonka też tu zostaje?
- Ona ma tu dom przecież. Zamieszkamy u jej rodziny. Tomeczku, w Polsce byłem nikim. Oprócz ciebie nie miałem nikogo, a do mych drzwi pukali jedynie świadkowie Jehowy. A ja czuję, że jestem stworzony do wielkich czynów, czuję, że świat musi usłyszeć o Andrzeju. Mam dość samotności i bycia na marginesie. No sam powiedz, czy w Polsce mogłem liczyć na to, że ktoś będzie chciał choćby piwo ze mną wypić?

Na placach legionu stonóg mógłbym policzyć ilu moich czytelników chciałoby go poznać. Może już czas powiedzieć mu prawdę?
Niech ma tę chwilę sławy, niech założy własnego bloga, niech pisze, bo nawet jeśli nie ma talentu to samymi chęciami potrafi zdziałać cuda. Gdyby nie on, moje relacje z wypraw byłyby nudne jak Krzysztof Ibisz, gdyby nie on, nie przeżyłbym tak wielu przygód.
Wielki dmuchany krokodyl, wyprawa na Saharę, uratowanie Drzewmana przed śmiercią, tunezyjska niespełniona miłość, cztery maczety, walki z potworami, Zyta, dziadek Viagrownik, hotel w Kairze, Żydów Dwóch, Ahmed... wszystko to stanęło mi przed oczami.
Wiele zawdzięczałem Andrzejowi i on zasługiwał, by dowiedzieć się prawdy o sobie.
- W Polsce jesteś nikim i takim byś pozostał - rzekłem.
Cholera, znowu najpierw powiedziałem zanim pomyślałem. No cóż. Może kiedyś mu powiem.


ZIEMIA OBIECANA

Alarm w komórce powiadomił mnie, że wybiła piąta po południu.
Z każdą sekundą docierało do mnie, że tracę Andrzeja. To koniec. Jeśli on zostanie w Izraelu, to będzie koniec. Jak on sobie poradzi beze mnie? Jak ja poradzę sobie bez niego?
Nigdy wcześniej bardziej nienawidziłem Japonki. To ona mi go odebrała. Podszedłem do niej.
- Japonka, jeśli coś mu się stanie, jeśli spadnie mu choćby włos z głowy, to zrobię ci z dupy drugi Tybet.
- I don't understand...
- I zrób coś z tymi włosami. Że też te cholerne bomby zrzucono tylko na Hiroszimę i Nagasaki!
Andrzej położył rękę na moim ramieniu.
- Kominku, Japonka niczemu winna nie jest. Tak miało być. Ile to lat się znamy?
- Będzie ze 20.
- Pamiętasz jak się poznaliśmy?
- Takich dni się nie zapomina. Zwłaszcza, że po tym, co zrobiliśmy dostałem takie lanie od ojca, że do dziś w lustrze sprawdzam, czy opchulizna mi zeszła.
Andrzej był ze mną przez większość mego życia. Razem przeżywaliśmy nasze pierwsze przygody, pierwsze podboje miłosne, pierwsze miesiączki, to on pierwszy pokazał mi najwybitniejsze dzieła przemysłu pornograficznego, to za jego instrukcjami poradziłem sobie ze stulejką i przestałem ssać kciuka przez sen. Nie był ze mną tylko przy wydarzeniach, które sprawiły, że narodził się we mnie Kominek.
Wszystko, co dobre, w końcu się kończy. Nawet Andrzej.
- Ty się nie zmienisz, ale beze mnie Twoje życie będzie inne. Tak jak moje bez ciebie. Nie mogłeś temu zaradzić. Od dawna wiedziałem, że tu zostanę. Dotarłem do własnej Ziemi Obiecanej. Nie mówiłem ci tego wcześniej, bo się bałem, że na mnie nakrzyczysz.
- Pewnego dnia zapukasz do mych drzwi.
- A ty nagrzejesz mi parówek.

Beata podeszła do Andrzeja i objęła go mocno na pożegnanie.
- A ja, Andrzeju, wierzę, że ci się uda. Będziesz bohaterem i życzę sobie kiedyś zobaczyć cię w telewizji wśród blasku fleszy i tłumów reporterów. Ale obiecaj mi, że nie będziesz miał wtedy takich czarnych kwadracików na oczach i kajdanek na rękach.
- Obiecuję.
- I zanim zapukasz do jego drzwi, zadzwoń do mnie. Mam większe cycki od niego i słabość do mężczyzn z marzeniami.
- Znając moje szczęście, wystarczy, jeśli będziesz miała zapasową rolkę papieru toaletowego - odparł i odwrócił się w moją stronę - A więc to jest, Tomku, nasze pożegnanie. Będę za tobą tęsknił.
- A spierdalaj.

ON, ANDRZEJ

Pierwszy raz nie bałem się lotu. Wszystko było mi obojętne.
Nie było już Andrzeja. Odszedł tak szybko, w kwiecie wieku. Jego czas jak jedna chwila zbiegł i wszystko, co mi po nim zostało to wspomnienia. A przecież tak wiele jeszcze mogliśmy razem przeżyć, mieliśmy tyle wspólnych planów i tak bardzo nie spieszyliśmy się ich realizować, bo wydawało mi się, że Andrzeje tak szybko nie odchodzą. On tak pięknie potrafił udawać, że jest szczęśliwy, pod jego szczerym i prostym uśmiechem kryło się pragnienie przygód i miłości, a okrutny los pchnął go w paszczę żydów, w ramiona japońskiej hybrydy.

Gdybym tylko mógł cofnąć czas... ech, komu ja teraz będę śpiewał kołysanki przed snem, wycierał nosek, karmił, pokazywał jak należy żyć, uczył jak odróżniać dobro od zła? On był taki młody, taki niewinny, tak bardzo kochał życie, tak cieszył się każdym nowym dniem. Miał wiele marzeń.
Nie pozwolono mu ich zrealizować. Zabrano nam nasze marzenia, to co nas definiowało, przestało istnieć z chwilą kiedy postanowił odejść.
Ale pokolenie czytelników, których wychował wciąż żyje i dzięki wam pamięć o nim nie zginie! Ona już na zawsze będzie tliła się w waszych sercach.
Za wiele lat nadejdzie taki dzień, kiedy z nostalgią wspomnicie te wspólne chwile na blogu i z dumą powiecie następnemu pokoleniu, że żyliście w jego czasach. Żyliście w czasach św. Andrzeja. Bo prawdziwa legenda nigdy nie umiera.

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: