Niespełna tydzień odpoczynku od bloga tak mnie oczyścił, że moja odporność na przejawy głupoty zmniejszyła się i pewnie wykasowałbym wszystkich w pień, widząc jęki zawodu.
Nawet tego tysiąca komentarzy pod ostatnim tekstem nie mogłem strawić, a jak widziałem, że przez parę kolejnych dni kłócicie się o to samo, to blog sam mi się zamykał. Kurwa, ludzie, wy się nawet kłócić nie potraficie. Na przemian atakujecie i bronicie się, a broniąc, tłumaczycie, że wielbłądami nie jesteście. Pierwsza podstawowa zasada w kłótni, zwłaszcza internetowej - nazywają cię debilem, przyznawaj, że nim jesteś. Przeciwnik nie będzie miał na taką odpowiedź żadnych argumentów.

Poziom tolerancji na głupotę zmniejszył mi się, co zauważyłem obserwując szopkę wokół śmierci Agaty Mróz.
Sam uległem zbiorowej żałobie pierwszy raz w historii bloga dokonując autocenzury - usunąłem tymczasowo nieprzyjemną treść z wpisu o Agacie z listopada 2005 r. Zasmuciła mnie jej śmierć, gdy w pierwszej chwili pomyślałem sobie, że nawet palcem nie kiwnąłem, aby wspomóc akcje pomocowe organizowane wiosną przez media. Niby nigdy tym palcem nie kiwałem, nie moja to przecie brocha. Chyba czas to zmienić.

Ze smutku po jej śmierci skutecznie wyleczył mnie jej osobliwego rozumu mężulek, który jeszcze przed pogrzebem postanowił zakozaczyć i zmieszać tragedię z polityką.
Jego odmowa przyznania orderu przyjęta została aplauzem opinii publicznej. Opinii debilów, którzy wtórowali mu krzycząc, że "orderów nie powinno się przyznawać po śmierci", "ordery należą się lekarzom kliniki".
Mężu, żałobniku, żal mi dupę ściska, gdy widzę twoją logikę. Powiem krótko - ordery i inne odznaczenia od tysiącleci przyznawało się także po śmierci, taka już ich nieszczęsna rola, a ten order nie miał być dla ciebie tylko dla Agaty. Jest wielką niesprawiedliwością, że po jej śmierci sam zadecydowałeś, jakie honory należą się dobru publicznemu, jakim ona była.

W całej tej nagonce najmniej mnie rozśmieszyły głosy wyniesienia pani Mróz na ołtarze.
Z punktu widzenia kościoła nie byłoby to nic nienormalnego i nie rozumiem głosów przeciwnych. To dobry pomysł.
Z punktu widzenia logiki byłoby to świństwa ustawiać ją w przyszłości w jednym rzędzie z Janem Pawłem Dwa. Ta kobieta świadomie, rzekomo z miłości, osierociła dziecko. Zachodząc w ciążę zdawała sobie sprawę z tego, że tak to może się skończyć. Nie mogła poczekać roku, nie mogła najpierw przeżyć przeszczepu? Spieszyło jej się, bo miała parcie na macicę i obawę, że po przeszczepie nie będzie już mogła zostać matką?
I teraz każdy przybiłby jej za to piątkę. Za co? Jaka kobieta decyduje się na dziecko wiedząc, że jest duże ryzyko osierocenia go? To ma być miłość? Gdyby moja matka tak zrobiła, dziś nad jej grobem mówiłbym: fajnie, że mnie urodziłaś, bo żyję, a ty leżysz zimna, ale nawet sobie w tym pierdolonym niebie nie myśl, że jesteś dla mnie symbolem miłości. Nie zostawia się dziecka z miłości. Robi się to z egoizmu. Szkoda, że nie czytałaś mego tekstu sprzed roku "Dobra matka to martwa matka". Może dałby ci do myślenia, egoistko.


Dość, dość, dość.
Nosz kur! Miałem nic nie pisać, dwa zdania o Mrozowej, słówko o Kubicy, pół słówka o naszych białoczerwonych skopanych, a znowu wyszło mi gówno na trzy akapity.
Mnie tu nie ma. Ja urlop mam, żadnych notek, żadnego bloga. Odpoczywam, piję, palę, śpię i jem. Nie wydalam. Zaparcie mam chyba. Do jutra przejdzie.
Odpoczynek od bloga się nie kończy. Planuję wciąż drogę, którą pójdę.
Pierwszy rok istnienia bloga należał do seksu, drugi do Andrzeja. Trzeci będzie należał do mediów. Kierunek wytyczyły trzy teksty:
Zientarski a uczciwość dziennikarzy
Patrz jak pięknie umieram.
Olewnikom już dziękujemy.

A z doświadczenia wiem, że bez pisania o relacjach damsko męskich długo bym nie wytrzymał, trzeba będzie pogodzić to wszystko ze sobą. I czy się to komuś podoba czy nie, tak właśnie będzie. Mojżeszowi 40 lat zajęło przeczołganie żydowskiego łajna przez pustynię, aby wyzdychało, zanim dotarli do Ziemi Obiecanej. Też muszę was trochę przeczołgać, żebyście mi tu powyzdychali. Jebać statystyki. Trzy lata byłem na szczycie, wszystko już widziałem. Mogę spaść, to miejsce i tak pozostanie wyjątkowe dla wyjątkowych.

Ale muszę jeszcze tu trochę rzeczy uporządkować, posprzątać to całe gówno, jak zwykle na waszą pomoc liczyć nie mogłem, pierdolcie się, też was kocham i mam głęboko w dupie.
Do tego czasu mam taki ambitny plan aby od jutra każdego dnia publikować małą kominotkę, która albo kogoś rozbawi albo kogoś zaboli.
Jak chyba jednak lubię was kopać po jajach i jajnikach.

Temat dzisiejszego tekstu jest dla was. Macie tu pole do popisu, więc se piszcie.

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: