NOC Z WTORKU NA ŚRODĘ. GRANICA PO IZRAELSKIEJ STRONIE.

Misja w Jerozolimie wypełniona. Siedzę w autokarze. Trzymają nas na granicy. Kierowca nie ma zgody na jazdę. Podobno tutaj to normalne. Trzeba uzbroić się w cierpliwość. Nigdzie mi się nie spieszy. Moi towarzysze podróży już śpią, a ja na laptopie Beaty selekcjonuję fotki do kolejnego tekstu i spisuję na gorąco to, co tu przeżyliśmy. Wyjdą z tego dwie części plus jedna fotorelacja.
Andrzej miał rację. We wtorek punktualnie o piątej po południu stało się to, co przewidział i nie mogłem temu zapobiec.

WTOREK. 20 GODZIN WCZEŚNIEJ.
GRANICA PO EGIPSKIEJ STRONIE.

Taba. Miasto, w którym przekroczymy granicę egipsko-izraelską. To niezwykłe miejsce, bowiem graniczy jeszcze z dwoma innymi państwami: Jordanią i Arabią Saudyjską.
W którą stronę byś nie poszedł, wszędzie mogą cię zastrzelić za głupi ryj.
- Kominek, jesteśmy 100 metrów od Izraela - rzekł stojąc przed budynkiem, w którym przejdziemy kontrolę.
- A woda jest mokra, durniu. Masz mi coś jeszcze odkrywczego do powiedzenia?
- Klątwa. Znowu mnie dopada.
- To idź do kibla. Lepiej teraz niż gdybyś miał się wypróżnić podczas kontroli osobistej.
- Tu nie ma kibla. Idę za ten barak.
Poszedł. Przez chwilę cieszyłem się błogim spokojem aż ciszę rozdarł krzyk Andrzeja.
- Aaa! Komin! Cho no tu!

Pobiegłem szybkim krokiem odruchowo wyciągając aparat.
- Patrz, co oni tutaj robią z ludźmi! Czy nas też tak ustawią pod ścianą, a potem obrysują pozycję, w jakiej umarliśmy?



KONTROLA PASZPORTOWA
To było mocne! Chyba w żadnym innym państwie nie przechodzisz sześciu albo siedmiu kontroli bagażu oraz paszportu w ciągu 20 minut. Żydzi muszą być bardzo wystraszonym narodem. Wypytali mnie o wszystko, nawet o to, co jadłem na kolację i dlaczego wyglądam jak palestyński terrorysta.
A najlepsze było jak taka jedna dupcia wyciągnęła myjkę. Takie plastikowy kijek zakończony chusteczką. I poczęła nim pocierać mój paszport, pieniądze, kurtkę.
- Wkładają tę chustkę do maszyny, która sprawdza, czy miałeś w rękach narkotyki lub czy twoje rzeczy pokryte są prochem - szepnęła mi Beata, dla której to nie była pierwsza taka wyprawa.
Andrzej oczywiście spanikował.
- Kominek, dlaczego ona mnie tak pociera?
- Sprawdzają, czy masturbowałeś się. U nich to ciężki grzech karany więzieniem.
- I to wyjdzie nawet jeśli umyłem ręce?
- Gdybyś miał porządną dupę, a nie jakąś Japonkę lub choćby przerżnął Beatkę to byś teraz się niczym nie martwił.

- Co to jest Japonka i dlaczego jej także nie przeleciał? - spytała Beata, która podsłuchała rozmowę.
- Dupa Andrzeja. Poznali się pół roku temu na naszym rejsie po Nilu. Zauroczył się jej azbestową urodą. Do dziś jej nie bzyknął, co nie dziwi zważywszy na fakt, że laska ma włosy łonowe jak u klaczy, jest dziewicą, pół żydówą, pół turczynką, pół japonką i pół niemką, gada głównie po angielsku i pisze do niego smsy, które on przez pół dnia tłumaczy na polski.
- Ale kochają się?
- A jakże. Razem wyglądają jak dwa słodkie dauny.


ŻYDZI KONTRA BRUDASY

Dwa zdania w ramach lekcji historii.
Żydzi i Palestyńczycy nie lubią się jak psy. Ci pierwsi nie wierzą w Dżizusa, czekają na mesjasza, tatuują sobie gwiazdy dawida (wyglądają prawie jak pentagramy), noszą pejsy i wyzywają od antysemitów wszystkich, którzy powiedzą na nich złe słowo.
Palestyńczycy od Żydów różnią się tylko tym, że są od nich całkowicie inni.

Oba narody wycinają się w pień od lat, co wiemy z telewizji, a najbardziej killowali się podczas dwóch tzw. INTIFAD - palestyńskich powstań zbrojnych.
Pierwsze miało miejsce w 1987 gdy jakiż żyd przeczołgał swym samochodem kilkoro palestyńskich dzieciaków.
Drugie w 2000 gdy Ariel Sharon (obecnie pan warzywo - w śpiączce od lat dwóch) wbił się w Jerozolimie na wzgórze świątynne.
Oba powstania pochłonęły wiele ofiar.


ANDRZEJ JAKO ŹRÓDŁO POTENCJALNEGO KONFLIKTU ZBROJNEGO

Groźba III Intifady zawisła nad Izraelem w chwili gdy Andrzej przekroczył granicę.
- Komin, nie wytrzymam!!!
Klątwa dopadła go na dobre. Kupa Andrzeja napierała jak dzika na jego zwieracze. Andrzej musiał znaleźć jakiś kibel. Kibel był, ale kolejka do niego długa jak za komuny po parówki.
- Koooomin! Co ja mam robić! Jezu, cieknie mi już!
- Andrzej, wytrzymaj! Na Boga! Nie rób gnoju!
- Nie nie mogę...nie dam rady...nie...
I nie dokończył zdania. Ostatkiem sił podbiegł pod płotek i kucnął, by wypróżnić się z klątwy, która nie pozwalała mu zbliżyć się do tego, czego szukali z Zygmuntem. Z miejsca, w którym realizował swą potrzebę widać było...
- O Boże... - jęknąłem, gdy dotarło do mnie, że to co robi Andrzej...
Nawet nie zdążyłem dokończyć w myślach swej myśli, gdy kątem oka dostrzegłem zbliżających się od południa żołnierzy egipskich.
Drugim okiem dostrzegłem od północy wolnym krokiem podchodzących żołnierzy izraelskich...
- Chyba idą tu też jacyś palestyńczycy - szepnęła Beata, która też rozumiała, co się kroi...
Ktoś z tłumu odwrócił się w stronę Andrzeja i jakby chcąc wzniecić iskrę wojny zapytał..
- Czy on...czy ten człowiek...ten srający mężczyzna...czy on...sra na nasz kraj? Sra na ŻYDÓW?
Ktoś inny podszedł bliżej, przyjrzał się Bogu ducha winnemu Andrzejowi, który z bólu aż zaciskał oczy.
- Na gałązkę oliwną? Czy on robi kupę na pokojowy symbol PALESTYŃCZYKÓW?
Beata chcąc uspokoić tłum gapiów, krzyknęła.
- On jest przyjaciel. Z Egiptu idziemy!
- Egipt? Przeciwko nam? - zapytał żołnierz, który zareagował na Beatę mówiącą po żydowsku, po czym spojrzał na Andrzeja i dodał: kogo on tak nienawidzi?
W rzeczy samej trudno było odpowiedzieć na to pytanie.
Andrzej przybył z Egiptu, srał na Żydowskiej ziemi, wśród gałązek oliwnych symbolizujących Palestynę, ale dupą zwrócony był w stronę Jordanii mieszczącej się po drugiej stronie brzegu. Chcąc nie chcąc swoim gównem zapoczątkował manifest polityczny i tylko od niego samego zależało, które państwo z którym zacznie się tłuc.
"Andrzej, wymyśl coś" - błagałem w myślach widząc zbliżających się do niego z każdej strony żołnierzy.
Każdy wojskowy miał nadzieję usłyszeć, że to nie jego kraj jest teraz dosłownie i symbolicznie obsrywany.
- Tomku, w najlepszym wypadku dostanie mandat za sranie w miejscu publicznym. W najgorszym zaczną ginąć ludzie, a on będzie pierwszy - rzekła Beata.
- On coś wymyśli. Przecież to Andrzej.
Żołnierze byli coraz bliżej, Andrzej dojrzał ich i mógłbym przysiąc, że w tym momencie ze strachu wysrał z siebie wszystkie wnętrzności. On też wiedział, że musi coś wymyślić.
I tak się stało. Gdy żołnierze byli dosłownie 10 metrów od niego, sięgnął do plecaka...
Wtedy mnie olśniło. Przypomniałem sobie jak pierwszego wieczoru w Egipcie na pytanie Beaty:
- A jak twoje zwieracze?
- Nigdzie nie ruszam się bez białego, jedwabnego papieru toaletowego.

Wyciągnął z plecaka bielutki papier toaletowy, który majestatycznie rozwinął się na wietrze niczym biała flaga dająca sygnał do poddania się. Niech zapanuje pokój.
- Ja tylko robiłem kupę.
Powolnym ruchem podtarł tyłek i trzymając resztę rolki - ze spuszczoną głową - poszedł z wojakiem do budynku, skąd wrócił szczęśliwy po niedługim czasie.
Kryzys został zażegnany.

DEPRESJA
W drodze do Jerozolimy wszyscy wpadliśmy w depresję. Znaleźliśmy się w najniżej położonym punkcie na ziemi. Nad brzegiem Morza Martwego.
Depresję skutecznie zwalczyliśmy posiłkując się w Burger Kingu, do którego zachęcił nas slogan reklamowy. Dali nam hamburgera bez mięsa i kubek lodu z dodatkiem koli. Frytek nie było. Był ryż.



SPOSTRZEGLIŚMY ZA TO, ŻE ŻYDZI TO CAŁKIEM ZABAWNY NARÓD



PO DRODZE SPOTKALIŚMY BIEDNYCH TUBYLCÓW.
ZA DWA DOLARY W CIĄGU DWÓCH MINUT PRZESZLI NA CHRZEŚCIJAŃSTWO.



ROZSTANIE Z ANDRZEJEM/.
Do Jerozolimy dojechaliśmy około południa. Zostało nieco ponad 5 godzin do piątej po południu. Dużo czasu, aby wiele zmienić. Zbyt mało, aby cokolwiek bzyknąć. Rozstaliśmy się nieopodal Góry Oliwnej.
- Kominek, wiesz co masz robić. Twój główny cel będzie na ciebie czekał do 16:30.
- Licząc, że załatwię go w kilka minut, a ty będziesz gdzieś cholera wie gdzie do mało czasu zostaje do tej magicznej piątej po południu.
- Jesteś jak niewierny Tomasz, który...
- Skończ pierdolić. Uważaj na siebie.
I razem z Beatką udaliśmy się w stronę miasta.

KONIEC CZĘŚCI PIERWSZEJ.

A w kolejnym odcinku naszej tajemniczo-erotyczno-sensacyjnej telenoweli...

Zygmunt: Twój pierwszy cel znajduje się w słynnej Bazylice Grobu Pańskiego. Daj się tam znaleźć człowiekowi, którego zna cała Jerozolima. To członek rodziny, która od wielu wieków ma klucze do bazyliki.

Zygmunt: Twój główny cel to ortodoksyjny żyd, który będzie czekał na ciebie w miejscu, do którego wstęp mają tylko mężczyźni.Rozpoznasz po zegarku na prawej ręce. Poza tym będzie miał księgę, na niej zaś małą karteczkę.




Pójdziesz za nim. Gdy on cię zauważy, wyjdzie i skieruje się do pobliskiej toalety. Tam otrzymasz kopertę...

 

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: