Współczuję rodzinie Olewników, bo to co przeżyli przez ostatnie lata było ogromną tragedią, po której żadne nieszczęście nie może być gorsze, ale jednocześnie żywię nadzieję, że w końcu wrócą do siebie do domku i skończą tę medialną szopkę, która zatacza coraz szersze kręgi.

Byłem dziś w sejmie i widziałem płacz Danuty Olewnik - siostry zamordowanego.
Sto pięćdziesiąty ósmy płacz w ciągu ostatnich 3 tygodni. Co takiego nieszczęśliwego jest w kamerach, ze ilekroć skierowane są na jej twarz, ona zaczyna ryczeć?

Słuchałem dzś jak ojciec zamordowanego, Włodzimierz Olewnik, robił polityczny spektakl ze śmierci syna.
Ta zbrodnia już dawno przestała być małą gangsterką, rodzinka zwietrzyła medialny interes i strzelają ślepakami w kogo tylko się da, od lokalnych władz na partiach rządzących kończąc.
W spisek zamieszany możesz być także Ty, tylko jeszcze o tym nie wiesz.



I nikt, do jasnej cholery, nie zapytał, co Olewnikowie robili w sejmie? Kto ich tam wpuścił?
Co to ma znaczyć? Najpierw dwóch gejów z Kanady, teraz cierpiąca rodzina, a jak pielęgniarki strajkowały z powodu głodowych pensji to je na bruk wyrzucano i komórki zagłuszano.
Na początku roku Komorowski straszył nas (dziennikarzy - przyp. K.) , że trzeba nam ograniczyć dostęp do sejmu. A teraz co? Olewnikowie na posiedzeniu komisji!
Czyżby zagrzewali sobie miejsce pod przyszłe wybory? Historia zna podobne przypadki.

Nikt też nie miał odwagi rzucić pytania Olewnikowi zawierające hasło "stal". Zapamiętajcie sobie to słowo. Stal. To klucz. Nie ma tak, że młodego uczciwego Olewnika porwano, bo akurat się im przypadkowo nawinął. Oj nie ma tak. Ale jeszcze za wcześnie, by o tym mówić mocniej niżby tylko na marginesie. Niektóre szczegóły mogłyby popsuć wizerunek zapłakanej rodzinki, choć sam pan Włodzimierz jest podobno prawym człowiekiem.

Już mi się znudzili ci Olewnikowie.
Już wszystko powiedzieli, wszystko wypłakali, już wiemy, że żyjemy w kraju bezprawia i w potoku oskarżeń nie dziwię się, gdy w końcu cień podejrzenia padnie na Benedykta XVI. Bo Polska bywa też krajem absurdów.
Współczujemy jednej biednej, ale bogatej rodzinie, która wyrzuciła w błoto milion dolerów, aby ratować nieszczęśnika, a w ogóle nie bierzemy pod uwagę, że w tym samym czasie wiele polskich rodzin przeżywa jeszcze większą targedię. Bo wielu ludzi nie stać nawet na ogłoszenie w gazecie i sami wywieszają na drzewach pokserowane karteczki ze zdjęciami zaginionych. Prokuratury grzebią w nosie i umarzają sprawy z fałszywym współczuciem rozkładając ręce.
Czy prokurator generalny pan Ćwiąkalski choćby raz zająknął się, że każe sprawdzić, czy gdzie indziej nie dochodziło do nieprawidłowości? Pod tym względem Ziobro był dużo bardziej obrotniejszy.


Sprawa Olewników to nie tylko tragedia.
To szopka medialno-polityczna, chocholi taniec nad grobami sprawów i ofiary, nad mundurkami policyjnymi i drogimi garniturami polityków.
Pokazano nam jak z jednego nieszczęścia zrobić tragedię narodową, jak każdego dnia rzucać oskarżeniami i niszczyć życie niewinnych ludzi, którzy mieli tego pecha, że są znajomymi Olewnika, to pokaz jak każdego nia można jak na zawołanie rozpłakać się do kamery i do znudzenia pytać, gdzie jest SPRAWIEDLIWOŚĆ?

Być może leży dwa metry pod ziemią, bo jeszcze nikt głośno nie zapytał, czy aby nie było tak, że Krzysiu dostał to, na co zasłużył.
I niczego nie sugerując, a wręcz jakby na przeciw poprzedniemu zdaniu, gromkim krzykiem wołam "Olewnik Santo Subito!".
No niech mi ktoś powie, że nie do tego wszystko zmierza.

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: