KOMINOTKI SĄ TU ------------------------------------------------------------------------------------------------------------>>>

MATKA DRZEWMANA
Andrzej zapewnił mnie, że jest już po wstępnych rozmowach z Matką Drzewmana i istnieje szansa, że znowu uda nam się polecieć do ciepłych krajów wydając na wycieczkę nie więcej niż byśmy wydali za dwa tygodnie wczasów w Ciechocinku.
Matka Drzewmana powitała nas bardzo serdecznie, poczęstowała herbatką i od razu przeszła do rzeczy.
- Miejsc na maj praktycznie już nie ma. Trochę późno się za to zabraliście. Wolne miejsca mamy na połowę maja.
Spojrzałem na Andrzeja. Załamanego Andrzeja.
- W połowie maja moja Japonka będzie od tygodnia przebywała ze swoim byłym facetem. Do tego czasu on ją zdąży sto razy bzyknąć. Mamo Drzewmana, nie da się innego terminu wykombinować?
- Na początek maja mam tylko 3-gwiazdkowe hotele...
- ... z karaluchami, zimną wodą i jednym basenem - dopowiedziałem na wypadek, gdyby Andrzejowi ta koncepcja przypadła do gustu.
- No dobrze, połowa maja. Ile to kosztuje?
- Normalnie to 3.5 tys. za dwa tygodnie na osobę.
- Jak dobrze, że mamy panią i ta cena nas nie obejmie.
- Niestety nie mogę was znowu posłac jako przewodników wycieczki. Do biura w Berlinie dotarło trochę anonimowych skarg na was po waszej wyprawie do Egiptu. Ale pojedziecie jako moi pracownicy w innym charakterze. Zajmiecie się robieniem zdjęć do folderów reklamowych dla biura.
- Dostaniemy aparat? - zapytałem mając nadzieję na jakąś fajną firmową lustrzankę.
- Te zdjęcia są już dawno zrobione przez mojego znajomego.
- To wszystko? Mamy udawać fotografów?
- Prawie wszystko. Reszty dowiecie się później, ale z grubsza rzecz biorąc o nic nie musicie się martwić. Będziecie mieli czas na wypoczynek. Obniżę wam koszta podróży do symbolicznego tysiąca złotych. Pasuje?
- Musi.
- Jeszcze jedno. - rzekła Matka Drzewmana i zwróciła się do mnie - Dzwoniła jakaś wasza znajoma i prosiła o Twój numer telefonu. Nie dałam jej, bo nie wiem kto to ale zostawiła swój. Prosiła o pilny telefon.
Wziąłem karteczkę i tylko dlatego, że jestem dobrze wychowany, nie podarłem jej od razu. Co mnie obchodzą jakieś znajome z Egiptu? Żadnych fajnych lasek tam nie było.
Spojrzałem na numer telefonu. Obok numeru widniały cztery litery: ZYTA.
Poczułem się dziwnie. Ni to strach ni to ciekawość, jakaś taka wewnętrzna niewygoda. To uczcuie w rodzaju takiego, jakiego doznajemy, gdy po zrobieniu kupy okazuje się, że skończył nam się papier, a po rolkę trzeba iść do szafki w pokoju.

UPIÓR PRZESZŁOŚCI
Nie mogłem tego odwlekać w nieskończoność. Telefon do Zyty nie groził mi kalectwem, na odległość była niegroźna, a mając obok siebie Andrzeja, miałem prawo czuć się bezpieczny.
- Witam panią Zytę. Tomek z tej strony. Mama Drzewm...ekhm...pani Basia powiedziała...
- Wiem, wiem, Kominku. Cieszę się, że dzwonisz. Już miałam skrzynkę pocztowę sobie założyć, żeby do ciebie napisać a tu taka niespodzianka.
Zyta mówi do mnie "kominku"? Czułem jak nogi robią mi się z waty.
- Pomyślałam, że może warto by było, abyś na swoim blogu sprostował kilka przeinaczonych faktów. Tak w poczet naszej przyszłej współpracy.
- Nie wiem o czym pani mówi.
- O tym, że trochę nakłamałeś o mnie swoim czytelnikom gdy pisałeś relacje z Egiptu.
Odsunąłem się kilka metrów dalej, aby Andrzej przypadkiem nie usłyszał rozmowy.
- Wydaje mi się, że myli pani kłamstwa z koloryzowaniem faktów.
- Może raz udało wam się dosypać mi do jedzenia środka na przeczyszczenie, ale na pewno nie było to tak jak opisałeś, czyli kilka dni pod rząd.
- To szczegół.
- Tych szczegółów znalazłoby się kilka, ale dajmy temu spokój. Tak naprawdę do chciałam tylko wiedzieć, do jakiego hotelu wybieracie się w maju?
- Nie pamiętam nazwy...zresztą chyba nigdzie nie polecimy. Kasy nie mamy.
- Pozwól, że doprecyzuję. Andrzej nie wie, że piszesz bloga i w twoim interesie jest, aby się nie dowiedział. Ja z kolei byłabym idiotką, gdybym nie skorzystała z możliwości przeżycia z wami kolejnej przygody, tym razem będąc w pełni świadoma bycia jedną z bohaterek. Moglibyśmy nawet połączyć siły w walce z Japonką.
- Rozumiem, że jak się nie zgodzę to Andrzej dowie się o blogu?
- A dlaczego miałbyś się nie zgodzić?
- Bo jak się zgodzę, a będąc już na miejscu każę pani spierdalać, to spierdoli pani do Andrzeja i mu wszystko powie.
- Słowo honoru, że nie. Nawet jeśli przez całe dwa tygodnie będziecie mnie ignorować. Ja wbrew pozorom nie jestem taka zła jak mnie opisałeś i dobrze o tym wiesz.
- Matka Drzewmana poda pani szczegóły.
- Nie pożałujesz tego, obiecuję ci.
- I od tej chwili nie ma tematu bloga. Nawet jeśli w każdej notce będę nazywał panią starą suką.
- Kominku, doskonale wiem, że prędzej sam powiesz wszystko Andrzejowi niż pozwolisz bym ingerowała w twoją niezależność.

- Czego chciała? - spytał Andrzej, gdy skończyłem rozmowę.
- Leci z nami.
- Zgłupiała? Zajebiście! Żebyśmy tylko nie zapomnieli wziąć ze sobą worka na trupa. Zniszczymy ją tak jak w Hughadzie, co?
- Zyta nie zapomni tej wyprawy - odpowiedziałem zamyślając się.
- Ja też nie zapomnę.
- Tak. Ty też.

DRZEWMAN-BATMAN
Przed miesiącem przy okazji notki "Pięć etapów porzucania" wspominałem, że inspiracją do napisania go była sytuacja, w której znalazła się osoba dobrze wam znana. Wbrew przypuszczeniom, nie był to Andrzej lecz Maciej. - Jestem w czwartej fazie - zwierzył się nam, gdy przeszliśmy do jego pokoju.
Depresja.
- Znowu mam myśli samobójcze. Co ja mam robić?
- Dlaczego tym razem cię rzuciła?
- Powiedziała, że jestem dla niej za dobry. Nie zasługuje na mnie.
- Byłeś dla niej za dobry?
- Dawałem jej wszystko, czego tylko chciała. Była całym moim życiem.
Nie ma czegoś takiego jak "bycie za dobrym dla kogoś". Tylko tchórze tak mówią. Takie powiedzenie jest zawsze innym określeniem na "znudziłeś mnie".
- Rozumiem, że to nie jest ta sama kobieta, która chciała cię zostawić latem?
- Oczywiście, że ta sama.
- Pozwalasz się drugi raz tak powalić?
- Drugi? To jest nasze 9 rozstanie. Ona rzucała mnie 6 razy. Ale ten ostatni raz trwa już ponad miesiąc i coraz bardziej się boję, że ona zapomniała do mnie wrócić.
- Kiedy ostatni raz do niej dzwoniłeś?
- Dwa tygodnei temu. Kazała mi się odwalić.
Andrzej milcząco przysłuchiwał się dyskusji, ale nie byłby sobą, gdyby nie doradził Maciejowi:
- Zadzwoń do tej cipy teraz, przywitaj ją chłodno i oficjalnym tonem zakomunikuj, że podoba ci się nowa laska i zamierzasz ją bliżej poznać. Daj dziewczynie 10 sekund na podjęcie decyzji.
Drzewman nie posiada zdolności do analizowania. Niezbyt lotny jest w ocenianiu co jest mądre, a co głupie, a Andrzej - który już raz go uratował z opresji - był dla niego autorytetem.

Maciej wziął telefon, wyszukał numer eks-laski i nagrał się jej na sekretarkę
- Hej maj słit bicz, sory że dawno nie dzwoniłem, ale karta mi się skończyła. Słuchaj, mam nową dupę na składzie, jeszcze z nią nie tańczyłem, ale laska wygląda na nagrzaną. Daj mi znać czy między nami koniec to jest już koniec czy to tylko koniec, bo jak to już koniec, to krzyż ci na drogę i bujam się z inną, a ty się pierdol.

- I jak? Dobrze mi poszło?
No cóż. Dres Macieja byłby z niego dumny. Przynajmniej zakończył to tak jak zoobowiązuje go do tego ubiór. Do Andrzeja właśnie docierało, że nie miał na myśli tak "chłodnej" rozmowy, ale powstrzymał się od komentarza i tylko głośno westchnął.
Ja pocieszyłem Drzewmana.
- Maciej, poszło ci znakomicie. Jeśli ona teraz nie zmięknie to znaczy, że nie jest ciebie warta.
Pik Piiiiik. Na Macieja komórkę przyszedł sms.
- Od niej. - rzekł Drzewman. - Pyta czy podwiozę ją na imprezę. Ona mnie kocha, ona naprawdę mnie kocha!
Pik Piiiiik. Kolejny sms.
- Od niej. Pisze, żebym lepiej nie przyprowadzał tej mojej nowej suki, bo jej wszystkie tipsy w dupę włoży.
- Jesteście sobie przeznaczeni - skwitował Andrzej.

Ciekawe, jak wiele wielokrotne powroty do tych samych partnerów mają wspólnego z miłością, a jak wiele z samotnością?
Kiedyś się o tym przekonam, niech no tylko w końcu stracę dziewictwo.

A tak poza tym święta minęły mi tak szybko, że ich nawet nie zauważyłem, bo cały czar wielkanocy został zagłuszony przez ryk silników Formuły 1.


PS. Pozdrawiam Zytę, która na pewno czyta tę notkę. Do zobaczenia na Synaju, ruro :-)

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: