Zapewniam was, że nie tylko mnie zaniepokoiło, że od powrotu z Egiptu nie było na blogu Andrzeja. Doszło nawet do tego, że kilku nowych czytelników zapytało mnie niedawno "a kto to jest ten Andrzej, bo ciągle o nim piszą w komentarzach?".
Nie było go, bo przez ostatnie dwa miesiące z rzadka sie widywaliśmy, a gdy już to następowało, nie działo się nic wartego odnotowania.
Andrzej bardzo się zmienił. Coś bardzo go zmienia. I obawiam się, że z każdym dniem tracimy go coraz bardziej...

KOT MONI CIĄGLE ŻYJE
Andrzeja nie widziałem go dobry miesiąc. Wpadł do mnie w czwartek, akurat była Monia.
Z Monią mamy ostatnio ciche dni, bo prawie zabiłem jej kota.
Przed odlotem miałem zostawić mu żarcia w misce, zapomniałem. Biedny kotek desperacko próbował przeżyć podczas naszej nieobecności. Zjadał co tylko się dało - od najmniejszych okruchów pod stołem, po mydło leżące na wannie.
W efekcie zastaliśmy go skrajnie wyczerpanego, z łapą przylegającą do ściany, na której własną krwią wypisał "KOMINEK MI TO ZROBIŁ...".
Ja tam od razu stwierdziłem zgon, ale Monia się nie poddała. Gdy tylko wzięła kotka na ręce, jego serce na nowo zaczęło bić, zdawalo się nawet, że słyszałem jak wymiauczał "wiedziałem, że po mnie wrócisz".

ANDRZEJ NIE CHCE PARÓWEK
Pierwsze symptomy tajemniczej choroby Andrzeja objawiły się już na początku jego wizyty. Przyszedł ubrany w białą koszuę, garniturek, słowem - jakby się na pogrzeb wybierał. Z miejsca zaczął opowiadać co u niego w pracy, bo pewnie tego nie wiecie, ale Andrzej przed paroma tygodniami został wykładowcą towaru w supermarkecie.
- Ciężka praca, zaczynasz wieczorem, kończysz o 5 rano, ale żyć trzeba, a zegar biologiczny bije coraz mocniej i mocniej. Człowiek musi się rozwijać. W nocy pracuję, w dzień śpię albo czytam.
I to mówił ktoś, kto ostatni raz wziął książkę do ręki wtedy, gdy w całej klasie przerabialiśmy "Naszą szkapę". To mówił ktoś, kto jeszcze rok temu pożyczał ode mnie garnitur. To mówił ktoś, kto ciężką pracą nigdy nie chciał się pohańbić.
- Nagrzać ci parówek? - zapytałem.
- Nie, dzięki. Nie jadam tego gówna. Masz może jakąś rybę, może ryż?
Ups...
Czyżby aż tak zgubny wpływ miała na niego...

DWA MIESIĄCE WCZEŚNIEJ...

Pamiętacie?
Zaczęło się w słynnej notce "Pociąg do Kairu"
Do baru wchodzi Andrzej. Patrzy na nas, niepewnym krokiem podchodzi, przechyla nieco głowę w stronę japonki, aby się jej lepiej przyjrzeć i zwraca się do mnie:
- Komin, co to jest?
- Japonka.
- Prawdziwa czy sztuczna?
(...)
- Komin, co jej się w oczy stało?
- Ma skośne.
- Widzę. Co ją tak rozciągnęło? Matka w ciąży azbest z dachów ściągała czy co?
- Japończycy tak mają.
(...)
- Coś dziwnego czuję. Ona jest ładna...
- Louie, I think this is the beginning of a beautiful friendship - rzekłem cytując Bogarta z ostatniej sceny Casablanki.
I zostawiłem ich samych nie przypuszczając, że to faktycznie był początek czegoś pięknego...

DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ...
To miał być związek bez przyszłości.
Ona w połowie Japonka, w połowie Niemka, w połowie Żydówka, w połowie Turczynka. Bogate dziecko dwojga jeszcze bogatszych rodziców, skromne z charakteru, bujnie owłosione tam na dole. On - Andrzej z Polski. Człowiek, który nie miał zalet.
A jednak im się udało. I to jak!
Ta miłość przetrwała próbę czasu, pisali do siebie codziennie smsy, on do niej po polsko-angielsku, ona do niego ... kurwa chyba po japońsku, co tłumaczyłoby, dlaczego kupił sobie komórkę z dużym podłużnym wyświetlaczem.
On bardzo się zmienił. Przestał mnie odwiedzać, nie pożyczał kasy, na początku kupował sobie parówki, potem przerzucił się całkowicie na ryż, ryby i inne trawy. Podobno od 8 dni nie powiedział brzydkiego słowa.
Myślałem sobie - nie będę pisał na blogu o tym, bo się dowiecie jakim wrakiem człowieka się stał, to w kraju wzrosną statystyki samobójstw.
To miał być związek bez przyszłości...
I nagle pojawiła się nadzieja, że taki właśnie będzie...

GENIUSZ ANDRZEJA
- Kominek, zanim mi o tej Danii opowiecie... albo dobra, najpierw opowiedzcie co w tej Danii, a później ja wam coś powiem.
Opowiedzieliśmy mu. Monia wspomniała, że trzeba lecieć do Włoch.
- A macie adres?
- Mamy, Helle nam dała. Ale to adres znajomych, którzy mogą ale nie musza mieć kontakt z tamtą kobietą.
- A po co chcecie tam lecieć?
- No żeby....
- A telefon?
- Co?
- Macie nazwisko, macie adres, macie telefon. Dlaczego po prostu nie zadzwonicie tam i nie zapytacie co i jak?
Dlaczego wcześniej na to nie wpadliśmy? Dlaczego nawet wy na to nie wpadliście?
- Andrzej, ty masz łeb...
Ano miał. Następnego dnia via znajomego tłumacza (kolega Moni, rzecz jasna) ustaliliśmy, że pod danym adresem nie ma telefonu.
I w ten sposób wróciliśmy do punktu wyjścia. Jeśli chcemy poznać dalszą część tej historii, będziemy musieli polecieć do Włoch.
- Andrzej, może polecisz z nami?
- Być może i poleciałbym, ale mam teraz większy problem na głowie, a dotyczy on mojej ukochanej

JAPONKI.

Czy wspominałem już, że to miał być związek bez przyszłości?
Niby wszystko między nimi jest ok, podobno nawet wciąż ze sobą sypiają, ale nie jestem aż tak brutalny, by pytać czy robi to kładąc jej fotkę na poduszce obok czy może kima z monitorem. Ale Japonka parę dni temu powiedziała mu, że jej były facet, który teraz jest jej przyjacielem, zaprosił ją do hotelu, w którym jest jakimś managerem.
- Przyjaciel, powiadasz - mruknąłem pod nosem i zaciągnąłem się dymkiem z mej sziszy.
- No przyjaciel. Wyobrażasz sobie to, drogi Kominku?
- Przyjaciel zajętej kobiety nigdy nie jest przyjacielem zajętej kobiety. Jest jej następnym facetem.
- Tyle to i ja wiem, ale co ja miałem zrobić? Zabronić jej lecieć na wakacje?
- Zapomnij o niej. To nie była kobieta dla Ciebie. Zobacz, co ona z tobą zrobiła. Z dawnego Andrzeja pozostało tylko imię.
- Mnie się taki podoba - wtrąciła Monia.
- Milcz.

11 PRZYKAZANIE
Andrzej nie przyszedł do mnie po radę. Czułem, że on już wiedział, co należy w takich sytuacjach robić.
Wyciągnął z torby maczetę. Mityczną, Czwartą Maczetę Andrzeja. Położył ją na stole.
- To jest sprawa honoru, Kominku. Nadszedł czas, aby rzucić wyzwanie. Przyjdzie mi stoczyć bój o mą kobietę. Czy będziesz wtedy przy mym boku?
- Co on kombinuje? - zapytała Monia.
Ja wiedziałem, co on kombinuje, ale nawet nie próbowałem tego przetrawić. Zapytałem tylko...
- Andrzej, gdzie jest ten przyjaciel Japonki?
- Nie wiem. Wiem tylko tyle, że w ramach jej wakacji mają wybrać się na górę Synaj.
Synaj. Tam Bóg dał Mojżeszowi 10 przykazań.
Andrzej zamierzał dać Przyjacielowi Japonki maczetę w dupę jako symbol 11 przykazania: "Nie będziesz przyjacielem mojej kobiety.".
- Kiedy?
- Początek maja.
- Nie mam kasy.
- Już gadałem z Matką Drzewmana. Mamy się z nią spotkać za tydzień jak pojedziemy do Kołobrzegu na Wielkanoc.
Andrzej podniósł maczetę i obejrzał ją z każdej strony.
- Albo z tobą albo bez ciebie. Ale ja tam pojadę. Będę walczył o tę miłość! Jakem Andrzej.
I nagle pomyślałem, że może nic straconego. Że w nim wciąż żyje dawny Andrzej, którego czyny sławiłem. Trzeba mu pomóc go odnaleźć na nowo.
- Kominku, pomożesz mi czy nie?
- Polecę tam z Tobą.
Ucieszył się jak dziecko, ale nie wiedział, że moim misternym planem nie jest pomóc mu w wyszarpnięciu Japonki z rąk przyjaciela. Odzyskam dawnego Andrzeja jeśli tylko ona od niego odejdzie, a do tego potrzebuję połączyć siły z jej Przyjacielem.
Zawsze chciałem być podwójnym agentem.

Przyjaciel kobiety. To w sumie dobry temat na osobną notkę. Jakoś faceci przyjaciółek nie mają, a baby zawsze lgną do facetów szukając w nich swych życiowych mentorów, nawetj eśli są aktualnie z kimś w związku.
Przyjaciel kobiety prawie zawsze jest jej poprzednim albo następnym facetem.
Ciekawe, jak wielu z was się o tym przekonało?

I tak pisząc tę notkę jakby powoli do mnie docierało, że za półtora miesiąca wyruszymy z Andrzejem w kolejną podróż i znowu będę was zanudzał relacjami z naszej wyprawy, a że tym razem będą wyjątkowo nudne, niech świadczy fakt, że Monia także wyraziła wstępną ochotę na wyjazd.
O ja nieszczęśliwy.

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: