W najbliższym czasie będzie trochę więcej tekstów. Z dwóch powodów.
Pierwszy to taki, że jako mikrocelebryta czuję się zobowiązany do kreaowania własnego świata. Domyślam się, że większość z was nie ma pojęcia, skąd pojęcie mikrocelebryty.
Otóż jego autorem jest znany i szanowany (baczność!) Bartek Chaciński (spocznij!), który w jednym ze swoich ostatnich felietonów znowu sobie o nas przypomniał.

Cały tekst jest tutaj

Zaś fragment, który dotyczy mnie:

"Wśród blogerów, fotografów internetowych, członków społeczności są ludzie, z których opiniami i gustami liczymy się szczególnie. I każdy z nich może trochę zarobić, godząc się na umieszczanie na swojej stronie mniej lub bardziej zawoalowanych reklam. W Polsce takim mikrocelebrytą jest Kominek. Mam nadzieję, że się nie obrazi na „Przekrój” po raz kolejny – wiemy już, jak wrażliwym jest człowiekiem i że ma więcej niż 15 fanów – ale podobnie jak wiele osób dorabia sobie, blogując. Przy okazji reklamuje telefonię internetową".

No. Jak widzicie dorabiam sobie blogując. Bartek jak zwykle nie postarał się by sprawdzić ile w ciągu 3 lat istnienia bloga było blogowania, a ile dorabiania, ale trudno go o to winić. Zastępca redaktora naczelnego "Przekroju" nie musi niczego sprawdzać i może sobie dorabiać pisząc felietony czytane przez 3 fanów Kominka (tyle osób dało mi linka do jego tekstu). Nie obrażam się za to, choć takie postawienie sprawy jest nieco krzywdzące dla mnie, bo czy jest sponsor czy go nie ma - ja i tak robię swoje, a sponsorzy - co zresztą sami widzicie - nie mają żadnego wpływu na poziom, rodzaj oraz częstotliwość ukazywania się tekstów.

Choć teoretycznie jakiś wpływ będzie miał...
Bo pieniądze od sponsora postanowiłem przeznaczyć na wylot do Kopenhagi, aby przekonać się, czy reinkarnacja to ściema.
Nie myślcie sobie, że zdecydowałem się na to po waszych namowach. I tak bym poleciał, tyle że pewnie dopiero latem, ale Monia mi nie pozwoliła.
- Mieliśmy zająć się sprawą Kingi P. i gówno zrobiłeś. Tego ci nie odpuszczę - rzekła i wręczyła mi wydruk informujący o rezerwacji biletów. Dla mnie i dla niej.
- A ty mi do czego jesteś tam potrzebna? - zapytałem udając, że jej towarzystwo wcale mnie nie ucieszy.
- Z przyjemnością podam rękę kobiecie, która w poprzednim życiu dała ci kosza. Chyba nie myślisz, że mogłabym odpuścić sobie taką przygodę?
- Już prędzej położysz kwiatki na jej grobie niż podasz rękę.
W planach miałem wzięcie ze sobą Andrzeja, którego obecność dodałaby kolorytu tekstom relacjonującym nasz pobyt w Danii. Niestety Andrzejowi nie chciało się marnować dwóch dni na poszukiwanie czegoś, co nie istnieje i nigdy nie istniało. Wiem, że nikt Moni nie lubi, obiecuję że będę pisał o niej tak mało jak tylko się da, a jak się uda to ją tam zostawię.

Na dzień dzisiejszy sprawa ma się tak: mamy bilety lotnicze na początek przyszłego tygodnia, mam Monię, Monia załatwiła nam kolegę-tłumacza mieszkającego na miejscu, mam nawet profesjonalny portret pamięciowy kobiety, którą widziałem podczas seansu, dzięki wam mam mapę i dokładny plan gdzie i jak się udać. Nie mamy tylko hotelu, ale to sie załatwi na miejscu.
Co z tego będzie, nie wiem, ale podczas moich podróży zawsze jest o czym pisać i pewnie tak będzie tym razem. Nie mogę dać dupy, mikrocelebrytowanie zobowiązuje. Chaciński nigdy by mi tego nie wybaczył :-)

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: