Za sprawą jednego z czytelników komentatorów, będącego zarazem moim dobrym znajomym od czasów pierwszego wytrysku, nie będzie nowej notki ani w piątek, ani w sobotę. Kolega tenże postanowił był rozpierdolić sie autkiem i leży teraz wygodnie w szpitalnym łożu czekając na księdza, który przyjdzie do niego z ostatnim namaszczeniem.
Jako że w takich wypadkach zjeżdżają sie rodziny i najbliżsi, mnie też wyznaczył jako swego bliskiego i chcąc nie chcąc musiałem udać się w podróż, co by wesprzeć go swym szczerym i pełnym miłości uśmiechem. Nie omieszkam zapytać go, po co mu przed zgonem widok mej skromnej osoby, zawsze żem myślał, iż to ci, którzy zostają na tym padole pragną sie pożegnać z tymi, którzy odchodzą. A ja tam z nim żegnać sie nie chciałem, bo szkoda mi czasu na pierdoły.
W każdym razie, zgodnie z jego ostatnim, miejmy nadzieję, życzeniem wybłagał u mnie poświęcenie mu jednej notki, co też niniejszym czynię z nieudawaną niechęcią. Osobnik ten pragnie pozostać anonimowy do czasu zgonu, natomiast uprzejmie prosi nie składać mu życzeń powrotu do zdrowia, nie stawiać świeczek i nie zamartwiać sie nad jego duszą, bo to był (jest!) człowiek złej natury, cham, prostak i podrywacz. Taka gorsza wersja Kominka.
Kończąc już moje mało wulgarne wynurzenia informuję zatem, że właśnie sie do niego wybieram. Nie daj boże natknę się na płaczącą rodzinę albo innych żałobników. To by dobiło i jego i mnie. A jeśli tak się stanie, z pewnością łzę uronię, psychicznie go dobiję przywołując dawne czasy, albowiem chama nie lubię, a jak mówił poeta, nie ma dotkliwszej boleści niźli dni szczęścia wspominać w niedoli.
Wyczekujcie mego powrotu, bądźcie grzeczni, Pan czuwa.

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: