Był to bodajże Klaus Meine. Nie słucham piosenek tego zespołu, nie znam tego pana, Bravo - za wyjątkiem niedawnego artykułu u mnie - nie czytam od wielu, wielu lat.
Dlaczego zatem temu panu zawdzięczam istnienie Kominka?
Otóż wyobraźcie sobie, że będąc ledwo co nastoletnim chłopczykiem nie cierpiałem pisać, nie przepadałem także za książkami. Ale pisać nie lubiłem najbardziej na świecie. Napisanie wypracowania z polskiego było dla mnie udręką, sklecenie więcej niż kilkunastu zdań - niemożliwością. Regularnie otrzymywałem dwóje (kiedyś nie było jedynek).
Aż pewnego dnia przeczytałem wywiad z ww. panem, który na pytanie dziennikarza, co najbardziej lubił w szkole, odparł mniej więcej:
- Najbardziej lubiłem pisać wypracowania. Mogłem rozwijać dzięki nim swoją wyobraźnię.

I koniec. Nic więcej w tym temacie nie powiedział.
Ja to przeczytałem i w jednej chwili doszedłem do wniosku, że ja także lubię pisać wypracowania.
Doszło do tego, że pisałem je nie tylko sobie, ale i kumplom za symboliczną buteleczkę pepsi koli, nawet maturę z polskiego najpierw napisałem znajomemu z sąsiedniej klasy, później sobie. Żeby było zabawniej - on dostał lepszą ocenę ode mnie.
Do dziś nie mogę skumać jak jedno, wcale nie sugestywne zdanie, wypowiedziane przez jakiegoś szwaba mogło tak zryć mi psychikę. To był jeden moment i moje życie dosłownie się odmieniło, bo miłość do pisania przełożyła się na miłość do czytania, czytanie przełożyło się na pisanie własnych opowiadań, książek, bloga i pracę dziennikarską.
Jeden moment, który wszystko zmienił.

Takich momentów było więcej w moim życiu. Pamiętam jak znajomy z podwórka namawiał mnie kiedyś na wąchanie kleju. Zgodziłem się. Pamiętam jak dziś - to był początek kwietnia, sobota, byliśmy umówieni w starym nadmorskim bunkrze.
Nie poszedłem. Rodzice mnie nie puścili, bo padał deszcz.
Znajomy - wtenczas całkowicie normalny facet, który po prostu z ciekawości próbował czegoś nowego - z biegiem czasu staczał sie coraz niżej. Zaczynał od marihuany i kleju, skończył na złotym strzale, który zakończył jego życie wtedy, gdy ja wybierałem się na studia.
Nigdy nie próbowałem narkotyków. To był jeden jedyny raz, kiedy byłem gotów to zrobić.
Ale padał deszcz.

Nie umówisz się ze mną na wódkę jeśli nie zapowiesz imprezy kilka dni wcześniej. Nie lubię spontanów, wolę zostać w domu. Lubię sobie zaplanować kiedy i dokąd pójdę. Jeśli wychodzę na miasto do kina to nie ma możliwości, abym wrócił nad ranem, bo akurat spotkałem znajomego, który urządzał chlanie. Po prostu bym nie poszedł.
Kilka lat temu jeden raz powiedziałem "tak".
Było lato, gramy w piłkę, dołącza do nas grupa chętnych do gry. Nie pamiętam, kto wygrał mecz. Pamiętam, że po meczu podszedł do mnie jeden z tych "nowych" i zaprosił do siebie na imprezę w hotelu. Było z nim kilku kumpli i parę dziewczyn. Zgodziłem się.

Tam poznałem dziewczynę, rok starszą ode mnie, która studiowała psychologię albo coś w tym rodzaju. Opowiedziała mi o swoich studiach. Pomyślałem sobie - fajne studia, fajne wydziały, zapiszę się na jakiś byle nie na psychologię, bo tam chodzą psychicznie chorzy. I tak zrobiłem.
Jeden moment, jedna decyzja i poznałem kogoś, kto wskazał mi właściwą uczelnię.

Tą kobietą była najlepsza przyjaciółka Moni, którą poznałem jakiś czas później.
Przypadkowo poznanym na piłce facetem, który zaprosił mnie wtedy na imprezę był Wojtek, którego cztery dni temu oglądałem półżywego w szpitalu. Wyjdzie z tego, wróci do nas. Ale ode mnie i tak ma bana za jazdę bez pasów. Debilu głupi ty.

To są pozytywne momenty, ale przecież bywają takie, które nieodwracalnie zmieniają nasze życie na gorsze.
W szpitalu nad udającym umierającego Wojtkiem zebrała się ferajna znajomych, których część poznałem podczas dawnej imprezy, a część dopiero rok później, gdy w kolejne wakacje zawitali do Kołobrzegu.
Pamiętałem ich jako wesołych i beztroskich nastolatków, którym w głowie były tylko przechwalanki ile to oni potrafią wypić, jak bardzo najebali się ostatnio i ile dup wyrwą na najbliższej dyskotece.
Kogo zobaczyłem teraz?
Sylwię, która przerwała studia, bo nie mogła pogodzić nauki z samotnym wychowywaniem dziecka. Wszystko przez jeden moment zapomnienia.
Tomka, który chciał być oszczepnikiem. Wracając z treningu wpadł po motor. Jeden moment nieuwagi. Amputowano mu nogę. Pracuje jako recepcjonista w hotelu.
Waldka, który oprócz charakterystycznego imienia nie miał nic sobą do zaprezentowania. Od przedszkola chodził z jedną kobietą. Przyłapała go z inną, zostawiła go, on innej nie chciał. Od 4 lat jedzie na lekach antydepresyjnych.
Michała, który wracając z wojska poznał w pociągu swoją przyszłą żonę. Bez niej byłby nikim, razem z nią ma firmę i kieszenie pełne kasy.

Zostawmy ich. Obejrzyjcie krótki film, swego czasu bardzo popularny, ale ci co go widzieli, pewnie zechcą go sobie przypomnieć.
Jeden moment - głupoty, słabości - zadecydował o dalszym życiu tego człowieka.
Jest mi smutno, gdy kończę oglądać ten filmik.
Ale nie potrafię się nie zaśmiać oglądając go.






Ludzi dzielimy na tych, którym współczujemy życia, jakie zgotował im los oraz na tych, którzy współczują nam naszego życia.
Zastanawiasz się, po której jesteś stronie?
Czy pamiętasz momenty, który najbardziej determinowały Twoje życie?
Ja lubię je rozpamiętywać, prawie nigdy nie czuję przy tym żalu.

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: