STRASZNA PRAWDA II

Wiem, że nie wszyscy mieli okazję obejrzeć ten film. Udało mi się go wreszcie wrzucić na youtuba.



HURGHADA

To obok Sharm El Sheikh jednen z dwóch najpopularniejszych w Egipcie kurortów. Uznawany za brzydszy, ale wspólnie z Andrzejem doszliśmy do wniosku, że krainę faraonów odwiedzimy co najmniej dwa razy i ten pierwszy raz może być nieco mniej luksusowy.

To miasto, w którym wielbłądy doglądają interesu...


a kozy jeżdżą na osłach...



i każdy zwraca się do ciebie "sir".

Po wizycie Zyty rozdzieliliśmy się. Andrzej został w hotelu i przez kilka godzin kursował między restauracjami wyjadając co się da. Było zimno, ok. 24 stopni w słońcu, ale nie przeszkodziło mu to być jedyną osobą kąpiącą się w hotelowych basenach. Cała reszta turystów nieśmiało się wygrzewała na leżakach albo trzęsła się z zimna.

Bardzo chciałem nagrać wam jakiś filmik z mojej wizyty w Sakali - dzielnicy handlowej Hurghady. Niestety nie za bardzo mi się udał. A właściwie wyszedł z tego najbardziej nieudany film, jaki zrobiłem do tej pory i tylko cudem mój aparat przeżył.
Biedny Kominek zaplątał się w pasach:)




Jeśli ktoś zapyta was, co ciekawego jest w Hurghadzie możecie z czystym sumieniem odpowiedzieć:

• trzydziestoletnie arabskie kobiety wyglądające gorzej od swoich mężów
• trzydziestoletnie arabskie kobiety o wadze superciężkiej
• taksówkarze, którzy za kurs wart jednego dolara wołają co najmniej 9 dolarów
• kilkaset sklepów z tymi samymi towarami
• sklepikarze siłą zaciągający do swoich budek
• apteki co pięć metrów
• kafejki interenetowe co dwadzieścia metrów
• czterech rosjan na jeden metr kwadratowy
• Mc'Donalds

KOMINEK W MC'DONALDZIE

Chyba domyślacie się, gdzie skierowałem pierwsze kroki. Pozdrowienia dla czytelnika, który zasponsorował mi tę wycieczkę.

- Dzień dobry.
- Good morning, sir.
- Macie Wieśmaki?
- Sir?
- Żartowałem. Big mac?
- Yes!
- Kola. No ice!
- Yes!
- I fryteczki.
- Sir?
- Zapomniałem jak są po angielsku frytki.
- Polanda sir?
- Tak, jestem z Polanda.
- Frytki duzie dam.
- Już lepiej. Duzie frytki, duzia bułka, duzia kola i dziwka na podwieczorek.
- What is powieczolek? Sir?


Dostaję coś, co nie jest Big Makiem, bo nazywa się Mc'Royale oraz coś, co tutaj nazywają frytkami i kubek lodu z dodatkiem koli.

Czyż nie wygląda apetycznie?


Ostatni raz jadłem takie frytki za komuny.


A to zostawiłem im po skończonej konsumpcji. Wyjadłem wszystkie "jasne" frytki.


Znacznie lepiej, powiedziałbym nawet, że rewelacyjnie wyglądała Pizza Hut mieszcząca się pół kilometra dalej.


choć rachunek przyprawił mnie o biegunkę...


Nie dość, nie dość, że sami sobie doliczają napiwek to jeszcze prawie by mnie pobili, gdy opuszczałem lokal nie zostawiając im "dobrowolnego" bakszyszu.
Chciałem do kibla.

A tu jeszcze filmik z fast fooda dla ubogich :-)




TOALETY W HURGHADZIE

W Hurghadzie nawet toalety są oznaczane gwiazdkami "jakości".
Ja wszedłem do pięciogwiazdkowej.



... i pożałowałem.


Na zdjęciu widać tylko tyle, że tutejsze kible nie posiadają spłuczki, ale do tego przyzwyczaiłem się podróżując pociągiem.
Co ciekawe, egipcjanie prawdopodobnie nie robią kupy, czego dowodem jest powyższe zdjęcie. Dno muszli zostało wylane cementem i w związku z tym faktem można zrobic kupkę, ale nie ma możliwości spłukania jej.
No chyba, ze ktoś na rzadko...

Konia z rzędem temu, kto wyjaśni mi, po co w kiblu był intercom...


Z ciekawości skorzystałem...
- Halooo, kto mówi?
- Sir?
- Ser?
- Any problem, sir?
- Nie mogę zrobić kupy. Powtarzam: NIE MOGĘ ZROBIĆ KUPY.
- I don't understand.
- A gdzie "sir"?
- Sir?
- Where is toilet paper?
- I don't know. Sir.
- Thanks. Sir.
- Thanks. Sir.

Se pogadaliśmy:-)

ANDRZEJ WALCZY Z RAKIEM

Po południu udałem się do dzielnicy, w której miała mieszkać ukochana Ahmeda - Shima. Wyczerpywały mi się baterie w aparacie, toteż tym razem chciałem tylko wybadać teren. No i wybadałem. Tak jak się spodziewałem - Shima mieszkała w biednej dzielnicy mieszkalnej położonej prostopadle do Sakali.
Gdy wracałem dostałem sms od Andrzeja: "Mam raka. Przyjdź i pomóż mi".
Nie spiesząc się wsiadłem do taksówki i kazałem zawieźć na miejsce.
Andrzeja znalazłem w restauracji z owocami morza. Walczył z czymś, co było duże, czerwone, miało pancerz, kły i po licznych ranach kłutych zadanych przez widelece Andrzeja - z pewnością było martwe.



- Andrzej, co robisz?
- Walczę z rakiem.
- Mam dobrą wiadomość. Nie masz raka.
Ten począł dłubać zawzięcie w skorupie zwierzęcia wydając przy tym ciężkie dźwięki...
- ...ekh...ech...co za dziad...dziadowstwo cholerne!
- Chcesz zmusić tę langustę, aby przyznała się, że jednak jest rakiem?
- Tego się nie da jeść! - krzyknął i rzucił widelcem o stół.- Twarde!
- A wiesz, że skorupy się nie jada?
- Nie? To zmienia postać rzeczy.
- Mają tu jakieś normalne żarcie?
- Być może. Niestety z tego wszystkiego udało mi się zidentyfikować tylko krewetki. Cała resztę widziałęm dotąd tylko w filmach przyrodniczych.
- To może chodźmy do włoskiej?
- Tam mają tylko pizzę bez sera i makaron z keczupem.
- Arabska?
- Kebab i cebula.
- Europejska?
- Mielone.
- Tajska?
- Tam jada Japonka. Raz byłem i widziałem co ona jada. Od tamtej pory mam ochotę całować ją tylko w uszy.
- A jak kwestia włosów?
- A weź przestań.

LĘK

Reszta dnia minęła nam całkiem spokojnie.
Obmyślałem, kiedy wybiorę się do Shimy i postanowiłem, że zrobię to za dwa dni.
Trochę posiedziałem w hotelu, trochę pograłem w bilarda, wieczorem kafejka, siusiu, paciorek i spać. Zyty nie widzieliśmy przez cały boży dzień, ale wiedzieliśmy, że ujrzymy ją z samego rana i będziemy patrzeć na nią przez resztę dnia, bo wybierała się tam, gdzie ja, Andrzej i jego trzy maczety.

Andrzej nie miał tak spokojnego wieczora.
Chodził po hotelu, zaczepiał ruskich, drinkował, zachodził do Japonki. Robił wszystko, byle tylko nie myśleć o tym, co go czekało następnego dnia.
A następnego dnia miał stanąć oko w oko ze swoimi najczarniejszymi snami. Ze strachem, który paraliżował jego wiotkie mieśnie i nieskalany mądrością umysł. Ten strach towarzyszył mu od wielu lat. Od wielu lat pragnął go pokonać i zdawał sobie sprawę, że albo zrobi to teraz albo nigdy.
Swój największy pojedynek stoczy następnego dnia. Nie będzie to ziemski pojedynek, bo jego największe obawy czaiły się głęboko pod powierzchnią. Wody.

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: