A na domiar złego Zyta miała rozpocząć publiczny lincz na nas podczas pożegnalnej kolacji.
W Tunezji na koniec naprawialiśmy wszystkie złe uczynki. Tu nie było jak.
Potrzebowaliśmy cudu.

TAŃCZĄCY Z RYBAMI

Z samego rana odbył się kolejny kilkugodzinny rejs połączony ze snurkowaniem na rafach koralowych.
Rafy są fajne. Kolorowe skały, wśród nich kolorowe rybki, wśród kolorowych rybek my.
Ale tam, gdzie popłynęliśmy było dosyć kiepsko z rybami. Mało ich było. Grupa otwarcie wyrażała swe niezadowolonie. Całe szczęście gorycz przelewali na arabów organizujących wyprawę.
- Do dupy takie rejsy! Trzy ryby na krzyż. Wielka mi rafa. To ja już wolę moje akwarium.
Podczas obiadu pan Bogdan przyleciał do mnie z płaczem.
- Nie starczyło dla mnie jajka!
- Bogdan, jak ci tak bardzo zależy na jajku to weź moje.
- A gdzie ty masz swoje jajko?
Mojego jajka także nie było. Na talerzu miałem makaronik, ryżyk, rybeczkę, krowie gówno i kutasa krokodyla, ale jajka nie było.
- Jak widać dla mnie też nie starczyło.

Nagle ktoś wpada do pomieszczenia.
- Chodźcie coś zobaczyć! Szybko!
Rozejrzałem się. Andrzeja nie było wśród nas. To niczego dobrego nie zapowiadało.
Wszyscy jak jeden mąż wybiegli na zewnątrz pokładu.
- Patrzcie, patrzcie na pana Andrzeja!

Nigdy nie sądziłem, że to powiem, ale widok pływającego Andrzeja był... jednym z najcudowniejszych widoków, jakie podziwiałem w swoim marnym życiu. Stałem jak wryty i podziwiałem go. Obok mnie stało kilkanaście osób o robiło to samo. Niektórzy chwycili za aparaty.
- Mój Boże...to jest piękne...- wzdychali.
- Jak on to zrobił?
- Kim on naprawdę jest?
Wspiąłem się na barierkę i krzyknąłem do całej grupy.
- Pieprzyć obiad! Nikt nie zostaje na pokładzie! Wszyscy wskakujecie do wody i podążacie za Andrzejem!
Nie trzeba było dwa razy powtarzać. Kilka minut później cały kuter pierdolnął się do morza.

Jeszcze wtedy nie wiedziałem jak tego dokonał.
Ujrzeliśmy Andrzeja pływającego z rurką po powierzchni morza, a wokół niego kilkadziesiąt, nie wiem, może kilkaset ryb wszelkich gatunków. Żółte, czerwone, szare, zielone, w kropki i paski, ciapki i smarki, podłużne jak wąż i miniaturowe jak mój penis.
Wszystkie ryby pływały wokół Andrzeja, a ten robił różne piruety, podpływał i odpływał, dotykał ich, głaskał. To był Andrzej Tańczący z Rybami.

Grupa była zachwycona. Pływaliśmy za nim dobre pół godziny. Kilka osób robiło zdjęcia podwodnym aparatem. Po powrocie na pokład widziałem szczęście w ich oczach, Andrzej został otoczony wianuszkiem emerytek i rencistów, a gdyby tylki mieli siły podrzucaliby go jak bohatera narodowego.
- Dla takich chwil warto żyć! Niesamowita wyprawa, cudowna rafa, przepiękne ryby!
- Panie Andrzeju, z panem to my na koniec świata polecimy! - wyrwało się jakiejś pannie. - Jak pan to zrobił?
- To dobry człowiek! Zwierzęta garną do dobrych ludzi! - odpowiedziała jej inna nawiedzona. - Ja po oczach widzę w nim dobro.
A Andrzej tylko skromnie uśmiechał się, wymieniał uprzejmości, stawał do wspólnych zdjęć i gdyby tylko nie spojrzał na mnie ukradkiem, gdybym przez ten jeden moment nie dojrzał w jego oczach znajomego błysku cwaniaka, pomyślałbym, że faktycznie dokonał jakiegoś cudu.
- Jak to zrobiłeś? - spytałem później.
- To proste - odpowiedział i dyskretnie wyciągnął z kieszeni resztki pokruszonego jajka na twardo. - Ja tylko karmiłem rybki:-)
Macie moje słowo honoru, że ten patent działa.


SHIMA


Ahmed the romantic ;-)

Mieszkała w dzielnicy Dahar, pół godziny drogi taksówką od naszego hotelu. Mapka Ahmeda była może niezbyt dokładna, ale nie dało się nie zauważyć charakterystycznie położonych domków nieopodal głównej ulicy.
Świat Shimy daleki był od przepychu Sakali czy innych dzielnic Hurghady. Małe wychudzone dzieciaki biegające po ulicy, kobiety noszące na głowach wielkie tace z naczyniami, chleb wygrzewający się na słońcu, po którym chodziły stada much.
To miejsce miało swój klimat.
Gdy tylko zbliżyłem się do jej mieszkania otoczyła mnie grupka dzieciaków wołających znajome słowo "bakszysz". Spanikowałem. Nie przed nimi, ale przed Shimą. Co jej miałem powiedzieć? O czym mogłem z nią porozmawiać? Czy ona w ogóle potrafiła mówić w innym języku niż ojczysty?
Na przeciw mnie stanął grubawy mężczyzna, ubrany w wytarte i dziurawe spodnie i gruby sweter. Dłonią wskazał na aparat.
- No photo! Go away!
Zapytałem o Shimę. Zdziwił się. Zaczął mnie odgadaniać. Dzieciaki się rozbiegły coś krzycząc. Z mieszkań nieopodal wyjrzało parę osób. Poczułem się osaczony.
Z domku wyszła Shima. To musiała być ona. Starsza, trochę pomarszczona, mocno przy kości. Nie wyglądała na biedną. Miała bardzo bojowy wyraz twarzy.
Kurde, co teraz? Mam krzyknąć "Ahmed", gdy obok stoi - zapewne - jej mąż?
- Ahmed. Przysyła mnie Ahmed. Przesyła pozdrowienia. - dukałem angielszczyzną.
Shima machnęła ręką. Facet, którego uważałem za jej męża jakby nigdy nic wrócił do domu.
- Ahmed. Znasz Ahmeda?
Znowu machnęła ręką.
W tym momencie zauważyłem na oknie zwisające szare, długie liście. To były te same liście, które położyłem pod ich drzewem! Więc to była Shima.


Mimoza

Podszedłem do okna, dotknąłem ich i ponownie odezwałem się do Shimy.
- Ogrody Kitchenera. Drzewo. Wasze drzewo. - i gestykulując dałem do zrozumienia, że położyłem takie same liście pod ich drzewem. - Pamiętasz Ahmeda?
Kiwnęła twierdząco głową.
Uff, było dobrze.
- Co to za liście.
- To kwiat.
Ale nie ona odpowiedziala, tylko jej "mąż", który stanął w oknie.
- Mówisz po angielsku?
- Trochę.
- Kim jest dla ciebie Shima? - musiałem na wszelki wypadek zadać to pytanie:)
- Wiem, kim jest Ahmed. Przekażę pozdrowienia. Czego jeszcze chcesz?
- Sam nie wiem. Chcę tylko wiedzieć, czy go pamięta. On o niej pamięta.
- Pamięta.
- Dlaczego ona nic nie mówi?
- Nie może. Czego jeszcze chcesz?
Chciałem zaryzykować.
- Chcę wiedzieć, dlaczego w tym oknie stoisz ty a nie Ahmed.
Arab jakby w ogóle nie wzruszył się tym pytaniem.
- Ona kiedyś go o to samo zapytała. Wtedy przyniósł jej taki kwiat. Nie ten sam. Te są zerwane w tym roku.
Wskazał na wiszące liście.
Co to za kwiat?
- Mimoza.
- Dlaczego mimoza?
- Czy próbowałeś kiedyś dotknąć kwitnącą mimozę?
Zaczynałem rozumieć, do czego zmierza.
- Shima była jego mimozą. Tego durnia.
Shima nie przysłuchiwała się naszej rozmowie. Zniknęła w mieszkaniu. Zamieniłem z arabem kilka słów i odszedłem.
Tyle zostało z całej historii o Ahmedzie i Shimie.

POŻEGNALNA KOLACJA

Andrzej usiadł obok Zyty. Ja obok Andrzeja. Zjawiła się większość. Żarcie było takie samo jak podczas normalnych kolacji, tyle że mieliśmy wydzieloną dla siebie część restauracji.
Zyta nie czekała z atakiem. Właściwie to rozpoczęła podchody zanim wszyscy się zeszli.
- Ja tam nie żałuję, że to koniec. - oznajmiła wszystkim - Przyznam państwu szczerze, że drugi raz z tego biura się nie wybiorę, bo opiekę rezydentów uważam za skandaliczną.
Przytaknęło jej kilka osób. My milczeliśmy. Andrzej głupio się uśmiechnął.
- Czy wy w ogóle macie jakieś doświadczenie w organizowaniu wycieczek?
Cały stół milczał. Marzyłem o popełnieniu rytualnego samobójstwa przy pomocy ostatniej maczety Andrzeja. Niestety jej przeznaczenie było zgoła inne, ale zachowam je w sekrecie.
Byłem czerwony jak burak.
- Oczywiście, że mamy doświadczenie - odparł bezczelnie Andrzej.
- Ja już któryś raz jestem w Egipcie i powiem państwu, że nigdy nie spotkałam się z przejawem takiego prostactwa...
- Weź się przymknij, kobieto!
Nie powiedziałem tego ja. Nie powiedziałem tego Andrzeja. Oczy wszystkich zwróciły się w stronę... Dziadka Viagrownika.
- Czego mącisz, no czego mącisz? Nie pasuje ci, to trza było wracać do Berlina!
Ku naszemu zdumieniu... kilka osób poruszyło nieśmiało głowami zgadzając się z dziadkiem.
- Gdyby nie pan Andrzej...- kontynuował viagrownik, któremu miałem ochotę kupić tyle viagry, że zapukałby żonę na śmierć. - Gdyby nie pan Andrzej...
Żona szturchnęła go. Słusznie. On chyba chciał się wygadać, że mu kupiliśmy viagrę.
- W każdym razie, dzięki panu Andrzejowi wróciła mi ochota do życia. Nie kłamię! On przywrócił sens memu życiu i dziękuję bogu, że stanął na mej drodze taki człowiek.
- Taaa, naszemy też, hehehe - dodał pan Hans, znany z dosyć wulgarnego trybu życia. Na wycieczcce był z kumplem. - Dzięki Andrzejowi ostatniego dnia rejsu piliśmy za darmo.
No tak. Andrzej przypadkiem wygadał się im, jakim sposobem należy to robić. Cała ich trójka, acz osobno przeskakiwała na drugi statek przez pół nocy. Mnie się pić nie chciało.
Glos zabrało Żydów Dwóch.
- To wredny antysemita, ale... gdyby nie on, wycieczka do Kairu byłaby zmarnowana.
- Tak! Chcemy piramidy! Nigdy więcej synagogi! - wspomógł go drugi Żyd.
- I załatwił tylko dla nas największą na świecie zjeżdżalnię - wtrąciła pani Basia. Charakterystyczna kobita, wspominałem o niej chyba w pierwszej notce.
- A propos Kairu... - wtrąciła babcia, która spała w Andrzeja pokoju. Viagrownik tłumaczył co on mówi - Umarłabym w tamtym hotelu, gdyby nie pan Andrzej. To człowiek o wielkim sercu.
- Ten człowiek o wielkim sercu skardł moje serce - rzekła Japonka po czym usiadła na jego kolanach i pocałowała w policzek. - I mam nadzieję, że tak zostanie na zawsze.
- Zdrowie młodej pary! - krzyknął ktoś z końca stołu i wszyscy równo wstali wznosząc kieliszki.
- I jak tu pana nie lubić, panie Andrzeju? - powiedział ten, który to wszystko zaczął, Dziadek Viagrownik. - Gdzie my znajdziemy lepszego przewodnika? Zdrówko!

Zyta także przełknęła toast, ale nie wyglądała na taką, która ma odpuścić, zwłaszcza, że kilka osób z grupy wyraźnie popierało jej nagonkę. Wtedy Andrzej dyskretnie położył jej na kolanie papierek.
- Zyta, wiesz co to jest?
- Co ty mi tu dajesz?
- Kwitek. Z promu. Zapłaciliśmy za twój rachunek tak jak chciałaś, pamiętasz?
- Po co mi to dajesz?
- A po to, że jeśli piśniesz jeszcze choćby jedno złe słowo na nasz temat to my powiemy reszcie, kto także pił za ich pieniądze.
Zyta zamarła. Na jej twarzy malowało się pojedyńcze zdanie: ale ja jestem głupia cipa.
Uśmiechnąłem się pod nosem. Teraz kumałem, dlaczego Andrzej trzy dni temu powiedział Zycie, że ma wypierdalać. Już wtedy wiedział, że w razie czego wykorzysta się ten kwitek.
Do końca kolacji Zyta była najbardziej milczącą kobietą na świecie. Milczała cała, jej usta, oczy, starała się nikogo nie słyszeć, nie zwracać uwagi, była zamyślona w tej swojej glupocie tak bardzo, że na sam jej widok dostawałem zatwardzenia.

TEJ SIŁY CZĄSTKA MAŁA...

- Dziękujemy za wszystko! - mówili nam po skończonej kolacji. - Nigdy nie zapomnimy wycieczki do Egiptu.
Grupa wzięła w obronę Andrzeja, ale... no do jasnej cholery...on nigdy nikomu nie wyświadczyłby przysługi! Vaigrownikowi kupiliśmy tablety, żeby się pozbyć Zyty, Bogdan, który zmienił kajuty z tego powodu, jarał się, że ma widok na morze, a nie port. Głupia Basia myślała, że jechała na wyjątkowej zjeżdżalni,a to była po prostu zwyczajna zjeżdżalnia, po której chciał się karnąć Andrzej. Żydów Dwóch nie dość że wyruchał z synagogi to jeszcze wykorzystał na piramidach, aby odwrócić uwagę strażników, babci z pokoju w Kairze nie wyjebał, bo był zbyt zmęczony na to i ni w ząb po niemiecku nie gadał, a Hans i jego pedał pili za darmo przez przypadek, a Japonkę wziął, bo innej nie było i pewnie szybko ją rzuci, bo jak tak dalej pójdzie to dziewczyna cała porośnie włosiem.
- Andrzej, czy ty z tego cokolwiek rozumiesz?
- Ja nic nie kumam, stary. Ja nic nie kumam. Ten świat jest głupszy ode mnie!
W "Fauście" była taka scena, kiedy diabeł Mefistofeles odpowiada na pytanie: kim jesteś?
"Tej siły cząstka mała, co złego pragnie, a dobro wciąż działa".
Jak ulał pasowało do Andrzeja. I jego wiernego giermka, Kominka.
Im więcej zła popełnialiśmy, tym więcej dobra z tego wynikało. Im więcej do własnych wykorzystywaliśmy ludzi, tym bardziej oni byli nam za to wdzięczni.

DOTYK MIMOZY

Ostatniego wieczoru udałem się nad morze, by jeszcze raz podziwiać piękny zachód egipskiego słońca. Rozmyślałem o całej wyprawie. O rejsie, Kairze, niezapomnianych wyprawach na nurkowanie, o kwiecie mimozy. Próbowaliście kiedyś dotknąć tych liści?
One pięknie rosną, ale więdną przy najmniejszym dotyku.
Chyba rozumiałem, dlaczego Ahmed traktował Shimę jak mimozę i przez wiele lat nie chciał jej widzieć. Chyba chciał zachować w pamięci młodą, piękną kobietę, którą kochał, niż "dotknąć" jej po latach rozłąki i rozczarować się.
Czy i ja rozczarowałbym się, gdybym podszedł do tamtej kobiety, którą fotografowałem na tle starożytnej świątyni? Może usłyszałbym jej głos, dojrzał mimkę twarzy i po chwili z intrygującej istoty stałaby się moją mimozą. Moim rozczarowaniem.
A może byłoby na odwrót? Jak u Andrzeja i Japonki. On także mógł się rozczarować jej przypadłością, a mimo tego widziałem łzy w jego oczach gdy czule żegnali się na lotnisku.
Ja też kiedyś poznam kobietę, która nie będzie moją mimozą. I wrócę z nią do Egiptu, pokażę jej drzewo Ahmeda i Shimy. Drzewo, które w mej pamięci pozostanie symbolem pięknego acz głupiego uczucia, miłości, której piękno polegało na tym, że nigdy się nie urzeczywistniła.
Ja takiej miłości nie chcę.


KONIEC

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: