ROZSTANIE Z ANDRZEJEM

Asuan leżący niedaleko wioski nubijskiej, w której doszło do historycznego spotkania z krokodylem był ostatnim portem naszego rejsu.




Płynęliśmy od Luxoru do Asuanu.
Kolejnym punktem naszej wyprawy był oddalony od Asuanu o 900 km Kair. Po Kairze - Hurghada, w której mamy spędzić ostatnie 6 dni wycieczki. Tam właśnie Andrzej zamierza dokonać najbardziej bohaterskiego czynu w swoim życiu.

Biuro podróży wyczarterowało samolot do Kairu dla zmęczonych życiem niemieckich babinek i wszyscy jak jeden mąż zdecydowali się na ten właśnie środek transportu. Andrzej także nie miał ochoty na 12-godzinną nocną jazdę egipskim pociągiem i wybrał wygodny samolot.
Ja, znany wielbiciel pociągów, nie mogłem odmówić sobie tej przyjemności, zwłaszcza, że już od ponad roku nie napisałem na blogu ani słowa o pociągowych pizdach. Temat wydawał się wyczerpany. Nawiasem mówiąc, nowi niech zajrzą do działu "Moje życie" i przeczytają te notki, bo są jednym z największych dzieł na tym blogu.

Bałem się zostawiać Andrzeja samego z wycieczką, zwłaszcza, że to on miał dokonać zakwaterowania baranów w Egipcie i dopilnować, aby wszystko było dopięte na ostatni guzik.
- Nic się nie bój, Kominku. Jak zwykle dam sobie radę - zapewnił mnie opuszczając statek wczesnym popołudniem 23 grudnia.
Nie wątpiłem, że on da sobie radę, ale - na Boga - czy Kair da sobie radę z Andrzejem?
Ja pociąg miałem wieczorem i czas ten spędziłem opalając się na statku.

POSPIESZNY DO KAIRU

Jak wielce zacofanym krajem jest Polska zrozumiałem wsiadając do egipskiego pociągu. Czego ja się obawiałem? Że może to wyglądać gorzej niż 2 klasa osobowego do Koluszek? Że niby brud, syf i araby? A gdzie tam panie! Takiego luksusu to ja nigdzie nie miałem, a poniższa skrócona relacja nie jest w najmniejszym stopniu przekoloryzowana, o czym świadczą załączone zdjęcia.

W porównaniu z PKP egipcjanie idą na rękę wszystkim - i tym, którzy zdążają na pociąg i tym, którzy się spóźniają. Wyruszyliśmy z godzinnym opóźnieniem. Człowiek miał czas, aby zająć wygodnie miejsce i zapoznać się z technicznymi możliwościami ichniego szynowca.
Wagony zbudowane były z części meserszmitów, którymi Niemcy licznie odwiedzali egipt w czasie II wojny światowej. Klimatyzacja działała bezbłędnie, bo połowa okien była powybijana.




Ja miałem szczęście jechać w pierwszej klasie. Z okien roztaczał się cudowny widok na okoliczne wioski.



Przepięknie wykonane ubikacje, powiedziałbym nawet, że z przepychem i rozmachem. Dziura w toalecie była wielkości, której nie powstydziłaby się dupcia bułgarskiej tirówki.



WARS także niczego sobie. Miły pan o imieniu trudnym do wymówienia na trzeźwo serwował kawę, gdy poprosiło się o herbatę i piwo, gdy poprosiłem o kolę. Przyznaję, był na bakier z czystością, ale na co mi marmury i porcelana w pociągowym barze? Się bierze, się kupuje i się wychodzi.

Palić można wszędzie. A nawet powinno się, ponieważ zapachy walące w moje polskie nozdrza niekoniecznie współgrały z moimi preferencjami. Tu gówienko, tam siuśki, gdzieniegdzie się komuś rzygnęło, a sprzątaczki zaglądają do wagonów tylko wtedy, gdy same wybierają się w podróż.


Był i wagon sypialny. Tyż praktyczny. Na co komu łóżka i przedziały? Kuszetki to przeżytek, a postępowy naród egipski wie, że pasażerowi najlepiej się śpi między przejściami do kolejnych wagonów. I blisko wyjścia i lepszy nawiew i tylko ta nieznośna myśl - gdy rozkraczony przechodzisz nad śpiącym - że wysrałbyś mu się na głowę, a ten pomyślałby, że ktoś go czule przykrył czymś ciepłym.


Bogobojny to naród. Meczety są wszędzie. Oto pan EL Stefanio. Gdy ja szedłem oddać poranny mocz, EL Stefanio modlił się za duszę pasażerów, jakby podzielając moje obawy, czy aby na pewno dotrzemy do Gizy w jednym kawałku.


Wiele nauczylem się podczas tej podróży i z tego miejsca chciałbym złożyć serdeczne podziękowania dla szefów egipskich pociągów.

• - Za to, że mieliśmy delikatne opóźnienie, dzięki czemu mogłem dwie godziny dłużej cieszyć się jazdą,
• - za poznanie dziewięciu nowych gatunków robaków, w tym trzech dawno uznanych za wymarłe.
• - za dwóch arabów, którzy z prawej i lewej strony co rusz przytulali się do mnie sącząc obfitą pianę z ust,
• - za konduktora, który wziął ode mnie bilet, przeczytał, podbił i oddał nie wiedząc, że trzymał go do góry nogami,
• - za arabkę, która zbudziła mnie w o 4:00 rano i zapytała, czy może napić się mojej koli. Skąd wiedziała, że mam kolę, skoro trzymałem ją na dnie torby podróżnej - tego nie wiem.

Dziękuję za to, że skoro świt dojechałem do Gizy - zjebany, zmiętolony, bóg wie ile razy ruchnięty w tyłek, ale szczęśliwy.


Na kolanach ucałowałem dworcowy chodnik. Zaczynam rozumieć, dlaczego egipcjanie tak często się modlą.

HOTEL W KAIRZE

Miałem dość życia i byłem o krok od rzucenia się pod rozpędzonego wielbłąda.
Musiałem znaleźć hotel, a znałem tylko jego nazwę. Żaden policjant ani taksówkarz nie był w stanie wskazać mi drogi. Z wielką walizką w jednej łapie i plecakiem na ramionach tułałem po budzących się do życia uliczkach Gizy będącej jedną ze swoistych dzielnic (guberni) Kairu. Dacie wiarę, że w tym mieście żyje prawie tyle ludzi, co w całej Polsce? Ponad 30 baniek!

Po dwóch godzinach wyczerpującej przeprawy przez miasto wylądowałem przed moim hotelem. Leżącym na zadupiu zadupia.
Wchodzę po schodach, wita mnie cieć hotelowy, tłumaczę mu, że ja mam tu room i moja wycieczka tu na mnie czekać. Cieć nic nie kuma. Każe mi jakiś kwitek dać. Ja nic nie mam.
Wreszcie wymawiam zaklęcie.
- Andrzej.
Zaklęcie działa.
- Anszei?!
- Jest tu może Andrzej?
- Anszei! Uno momento!
Czekam sobie 10 minut tego uno momento i nagle widzę jak po schodach schodzi znajoma postać, tyle że z jakimś ręcznikiem na głowie i odziana w egipską sukienkę - nie wiem jak to się nazywa. Tak, to był Andrzej. Wyglądał jak żywe prześcieradło.
Szedł do mnie dumnym krokiem, niczym sułtan, recepcjoniści kłaniali mu się w pas. Wyciągnął ręce ku górze ciesząc sie na mój widok.
- Kominku, maj frend! Nareszcie jesteś - po czym zwrócił się do arabów - On jest ze mną.
Tamci pokiwali głową, zabrali moje bagaże, mój paszport i udali się w kierunku windy. Sułtan Andrzej podszedł do mnie.
- Jak podróż?
To ja tu zdycham po całonocnej mordędze...
- ...a ty se kurwa postanowiłeś kupić hotel?
- Mówiłem, że sobie poradzę? Warunki w tym hotelu są poniżej nawet mojej godności. Syf, kiła i mogiła. Gdy wczoraj zrobiłem im dym, to właściciel zaczał skakać wokół mnie jak poparzony. Wycieczka dostała całe szóste piętro, ja i ty mamy dla siebie całe czwarte. Ale nie ciesz się. Panuje tu niezły syf i całe szczeście, że mamy jeden nocleg. Pani Angela, wiesz, ta starsza babcia, znalazła w swoim łóżku robaka i ze strachu przyszla spać do mojego pokoju. Nie wiedziałem, jak jest po niemiecku "wypierdalaj, idiotko" i zgodziłem się.
- A to ubranie skąd?
- A dali mi to wziąłem. Im bardzo zależy na turystach, nikt do tego hotelu nie chce przyjeżdżać. Latają wokół nas jak kot z pęcherzem. Kiwniesz palcem, a zrobią ci wszystko. Z połykiem.
- A jak Zyta?
Spojrzał na zegarek.
- Wczoraj o 21:00 dostała w żarciu trzy ziołowe tabletki na przeczyszczenie. Wedle moich obliczeń od trzech godzin powinna koncertować na kiblu. Nie była nawet na śniadaniu.
- Dżizas, Andrzej! Nie możemy jej ciągle faszerować tabletkami. To już trzeci raz jak sra na dzień dobry. Domyśli się tak jak domyśliła, że z tą zamianą pokoi dla dziadka viagrownika to był nasz pomysł!
- W dodatku nieudany. Nie przewidzieliśmy, że przywiozła stopery do uszów i nic nie słyszała. Ona ciągle jest jeden krok przed nami, ale pod piramidami mamy ją z głowy. Jej posiedzenie potrwa do południa, a nas za godzinę tu nie będzie. Cheops na mnie czeka.
- Obawiam się, że na ostatni tydzień da nam ostro popalić.
- Wydaje mi się, że wiem jak poradzić sobie z nią w Hurghadzie.
- Tymczasem prowadź mnie do wanny, sułtanie.
- Czekaj, czekaj. Musisz wpierw kogoś poznać.
Machnął ręką do dziewczyny siedzącej nieopodal na sofie. Była to młoda japonka, która podróżowała samotnie w naszej grupie.
- Nie musisz mi przedstawiać kogoś, kogo ja tobie przedstawiałem tydzień temu - rzekłem.
- Trochę się tu pozmieniało...- odparł.
...i objął czule japonkę, ona objęła jego, a mnie odjęło mowę.

TYDZIEŃ WCZEŚNIEJ...
Pierwszy dzień na statku, zapoznaję się z grupą, jestem miły, nawet się uśmiecham, nikogo nie walę po ryju. Zapoznaję się także z japonką, ucinam sobie z nią krótką pogawędkę w języku dalekowschodnio-środkowo-zachodnioeuropejskim.
Do baru wchodzi Andrzej. Patrzy na nas, niepewnym krokiem podchodzi, przechyla nieco głowę w stronę japonki, aby się jej lepiej przyjrzeć i zwraca się do mnie:
- Komin, co to jest?
- Japonka.
- Prawdziwa czy sztuczna?
- Z tego co zrozumiałem jest pół japonką, pół turczynką i pół niemką i pół żydówką.
- Jak to?
- Matka Japonka, Ojciec Turek, urodziła się i żyła w Izraelu, do niedawna mieszkała w Niemczech, a teraz nie wiem, w jakim cyrku występuje.
- Komin, co jej się w oczy stało?
- Ma skośne.
- Widzę. Co ją tak rozciągnęło? Matka w ciąży azbest z dachów ściągała czy co?
- Japończycy tak mają.
- Ale to zawęża pole widzenia.
- Niekonieczenie.
- Czy ja mam się położyć, aby wzdłuż zobaczyła mnie całego?
- Wiesz, wzrostem sięga ci do cycków. To może nawet lepiej jeśli nie widzi reszty.
- Coś dziwnego czuję. Ona jest ładna...
- Louie, I think this is the beginning of a beautiful friendship - rzekłem cytując Bogarta z ostatniej sceny Casablanki.
I zostawiłem ich samych nie przypuszczając, że to faktycznie był początek czegoś pięknego...

I mimo moich szczerych chęci opowiedzenia czegoś więcej o nowym związku Andrzeja, wrzucenia przygotowanych już fotek innej kobiety, która z kolei wzbudziła moje(!) zainteresowanie, zdania wam relacji z wielce interesującej konfrontacji Andrzeja z piramidami i wreszcie mojej - zapowiadanej w kominotce - nocnej wizyty w Mieście Umarłych blox.pl uparcie twierdzi, że tekst jest już za długi i jeśli chcę go opublikować, to muszę to zrobić teraz. Sorry, nie moja wina.
Ciąg dalszy nastąpi bardzo niebawem.
Alabala!

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: