BIEDNA WIOSKA NUBIJSKA BIEDNYCH NUBIJCZYKÓW

Do wioski dotarłem równo z zachodem słońca.
Bieda aż piszczała. Przywitały mnie puste kontenery po koka koli, dziesiątki handlarzy markowych papierosów, komputery z dostępem do sieci stojące nad samym Nilem, anteny satelitarne na każdym dachu i samochód, w którym arabski kierowca podwoził gdzieś wielbłąda.
Dookoło biegały dzieci, krzyczały kobiety, a na twarzach mężczyzn siedzących gdzie popadnie można było studiować przebieg chorób tropikalnych.
- Gdzie znajdę Selika? - zapytałem pierwszego napotkanego handlarza z wyglądu przypominającego człowieka.
- Uhmm...
- A może widziałeś gdzieś durnia w moim wieku latającego z maczetą za krokodylem? Ewentualnie krokodyla cierpiącego na niestrawność po sutej kolacji...
- Ahmm...
Język nubijczyków wydawał się zbyt skomplikowany. Postanowiłem pogadać jak cywilizowany człowiek.
- Ponawiam oba pytania - rzekłem wyciągając dolara.
- Seik street down - odpowiedział wskazując dolną część wioski ciągnącą się wzdłuż Nilu.
- Senks, men.

ALABALIUSZ PIERWSZY

Całe szczęście w drodze do Andrzeja zostałem ojcem, bo nigdy sam nie dałbym rady go odnaleźć. W połowie drogi przyplątał się do mnie mały uroczy chłopczyk, który za nic w świecie nie chciał się ode mnie odkleić. Tłumaczyłem mu, że wolę dziewczynki, w dodatku nieco starsze, że jestem rasistą a miejsce murzyńskich chłopców jest u Gucwińskich w zoo. Wszystko na nic.

Jak czegoś nie można się pozbyć, trzeba się do tego przyzwyczaić. Dałem mu imię Alabaliusz I, zatrudniłem jako nosiciela mojej torby i kazałem doprowadzić mnie do krokodyla.
Nubijczyk okazał się kumatym chłopcem i mimo że przez całą naszą drogę nie wymówił ani jednego słowa, bezbłędnie pokierował mnie do Selika. Selik też nie był rozmowny. Powiedział parę słów Alabaliuszowi, po czym razem z chłopcem ruszyłem na parking z wielbłądami. Jednogarbne stworzenia powiozły nas do kolejnej wioski.
Tam odnalazłem Andrzeja.

KNAJPA MORDERCÓW

Bohater i Andrzej w jednym!
Niezłomny, niezmordowany, niestrudzenie dążący do celu. Ale jeśli jest veni, a po nim vidi, to musi być i vici.
"Broń i męża opiewam!" - krzyknąłby Wegiliusz widząc św. Andrzeja ze śmiercionośną maczetą w ręku. Ja zaś zmierzając w jego kierunku, tę oto nutę pod nosem mruczałem:

Człowiek się znowu czuje półbogiem
bo oto stoi twarzą w twarz z wrogiem.
Ostrze jak srebrna żmija wyskoczy
W lustrze nad kranem zagasną oczy
Ciało Andrzeja skry potu zroszą
Gdy milcząc gada za drzwi wyniosą...

Andrzej przybył do wioski nubijskiej, turystycznego miejsca, w którym trzymają krokodyle ku uciesze gawiedzi. Ale za drobną opłatą, a wcześniej za rekomendacją - w jego przypadku rekomendującym był Ahmed - i przy wyjątkowej dyskrecji świadczą tutaj także inne usługi. Krokodyli mają pod dostatkiem. Co jakiś czas turystyczne gady wymienia się na nowe. Co sie dzieje ze starymi? Tego możecie się domyślić. Zabić krokodyla i zrobić z jego skóry prezerwatywę? Proszę bardzo! Wszystko jest kwestią ceny. Niedyskretni spływają wraz z nurtem rzeki...

Bohater siedział na kamieniu. O głaz oparta była maczeta. Tak jak kilkanaście godzin wcześniej - jego oczy dumnie wpatrywały się w Nil.
Podszedłem do niego.
- Długo ci to zajęło - stwierdził nie odrywając swego bohaterskiego wzroku od tafli wody.
- Wielbłąd złapał gumę. Musiałem jechać metrem.
Milczał.
- Zrobiłeś to? - spytałem o to, co było w tej chwili najważniejsze.
Nie odpowiedział.
- Gdzie trofeum?
Milcząc wskazał palcem na pobliski budynek. Szybkim krokiem pobiegłem do środka. Jakież było moje zdziwienie, gdy w półmroku prawie wpieprzyłbym się na... krokodyla.
Zwierzę nie dawało znaku życia. Po prostu sobie stało, a obok niego stał roześmiany szczerbaty arab drażniący go kijem.
- Frend Anszei? - spytał.
- Ta, frend. - odparłem i wyciągnąłem aparat.

CZTERY MACZETY ANDRZEJA.

Wróciłem do Andrzeja. Tym razem chciał się wygadać.
A wyglądało to mniej więcej tak...
Na miejsce przybył przed południem. Zaprowadzono go do krokodyla, gdzie bez namysłu wyciągnął maczetę i krzyczał do zwierzaka, aby stanął do boju. Krokodyl nie reagował. Rzucił w niego kamieniem. Krokodyl wciąż nie reagował. Podszedł bliżej. "Albo ty albo ja!". Krokodyl milczał. Nawet po jajach się nie podrapał.
Wtedy Andrzej przyjrzał mu się bliżej. Zwierzę było małe. Miało może z półtora metra wielkości. A przecież prawdziwe krokodyle rozciągają się na wiele metrów, samą swoją wielkością paraliżowały największych bohaterów!
- Kurwa, przecież to jeszcze dziecko - powiedział załamany Andrzej i schował maczetę.
Krokodyl odetchnął z ulgą, choć dałbym sobie głowę uciąć, że patrząc na wymachującego maczetą Andrzeja albo miał pełne gacie albo zdychał ze śmiechu.

- Nie mogłem go zabić - wyznał mi Andrzej. - To byłaby jak walka Dawida z Goliatem.
- Dobrze zrobiłeś.
- Ale mam prawo czuć się moralnym zwycięzcą tej walki, prawda?
- Oczywiście! Zachowałeś się jak honorowy wojownik. Gdybyś żył w czasach Homera, nikt nie słyszałby o Hektorze. "Iliada" przy twoich dziejach to jak opowiastka o pedałach.
Andrzej podniósł maczetę i obejrzał ostrze, po czym z całej siły wbił je w... no jak Boga kocham... w chodnik!
- Zostały jeszcze trzy.
- Co?
- Zostały mi jeszcze trzy maczety. Trzy misje, z którymi przybyłem do Egiptu. Pierwsza zakończona.
- Myślałem, że wszystkie maczety sa na krokodyla.
- Krokodyl był tylko przystawką. Nie obawiałem się go. To, co zamierzam zrobić z drugą maczetą wymaga nie tylko zwyczajnej odwagi. Aby dokonać swego dzieła będę musiał zmierzyć się najpierw pokonać największy strach. Strach przed tym towarzyszy mi od urodzenia. Tym razem naprawdę się boję, ale wiem, że już się przed niczym nie cofnę.
- O czym ty pieprzysz?
Powiedział mi.
- Tym razem na pewno nie odstąpię cię ani na krok. O ile w twoją walkę z krokodylem nie do końca wierzyłem, o tyle teraz zaczynam obawiac się o Twoje życie, bo wiem, że to zrobisz. Jeszcze przemyśl, czy chcesz pokonać strach przed tym "czymś".

Nie powiedział mi na co są przeznaczone pozostałe maczety.

KONKURS WIGILIJNY

Na tym kończymy polowanie na krokodyla. Sorry za takie zakończenie, ale sami sobie odpowiedzcie, czy wolicie takie czy fikcyjne. Bo ja wyobraźnię mam dużą i całą wyimaginowaną krawą walkę Andrzeja mogłem godzinami opowiadać.
Zanim jednak skończy się rejs, a później opiszę zapowiadaną wcześniej podróż pociągiem do Kairu, a potem jeszcze opowiem co wydarzyło się pod piramidami, ogłaszam konkurs wigilijny.
Nie miałem pojęcia, jakie pytanie zadać, bo pierwsza wersja notki kończyła się na przedstawieniu kolejnego wielkiego planu Andrzeja, ale zdecydowałem, że ciekwiej będzie jak sami się pogłowicie.
Pytania zagadki będą dwa. Wystarczy odpowiedzieć na jedno ale pierwszeństwo mają ci, którzy dadzą radę z dwoma.

Fundatorem nagród w konkursie jest firma www.mydlandia.pl




I NAGRODA bon 75 zł. na zakup dowolnych towarów ze sklepu. Od mydeł po inne kosmetyki pielęgnacyjne.
II NAGRODA jest taka sama :-)

I NAGRODĘ zdobędzie osoba, która poda bezbłędnie lub najbliższe prawdzie odpowiedzi na oba pytania lub osoba, która jako jedyna poda bezbłędną odpowiedź na przynajmniej jedno pytanie.

II nagrodę wasz Pan wylosuje spośród członków własnej rodziny, najbliższych przyjaciół, dalekich krewnych oraz wszystkich czytelników, którzy dali co najmniej 1 komentarz na blogu od notki z pierwszym dniem w egipcie do wczorajszej (Łowcy krokodyli), a w powyższym konkursie dali zabawną bądź bliską prawdzie odpowiedź.
Czas trwania konkursu - 24 godziny od ogłoszenia.
Koszt wysyłki nagród pokrywa sponsor.

PYTANIA KONKURSOWE:
1. Czego/kogo najbardziej obawia się Andrzej. Strach przed czym musi pokonać zanim użyje kolejnej maczety..
podowiedź: hmmm... znawcy życia Andrzeja mają dużą szansę na odgadnięcie:)

2. Co odpowiedział Andrzej, gdy w Kairze jedna z naszych turystek zapytała go: dlaczego Sfinks nie ma nosa?
podpowiedź: poruszajcie się w sferze absurdu:)



c.d.n. w Kairze.

"Ludzie boją się czasu. Czas boi się piramid.".
stare egipskie powiedzenie

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: