Niezaintersowani mogą pominąć cały poniższy akapit, ponieważ dotyczy "czasopisma". Choć sugerowałbym przeczytanie, coby za jakiś czas nikt się nie zdziwił, że moje teksty można będzie czytać nie tylko na Kominku.

Na początek informacja do tych, którzy włączyli się lub chcą się włączyć w robienie czasopisma. Wiem, że to już długo trwa, ale miałem w październiku sporo roboty i nie mogłem się tej sprawie poświęcić, ale sprawa nabiera przyspieszenia i jak dobrze pójdzie to za tydzień ruszamy z kopyta.
Tyle że plany uległy zmianie i chyba nawet na lepsze.
Idea zrobienia czasopisma w formacie pdf do ściągnięcia dobrze wyglądała w teorii. W swoim życiu robiłem już w niejednej redakcji, sam tez redagowałem pewne pismo i wiem, jakie problemy są z tekstami. Zawsze jest za mało i zawsze większość jest słaba. Tak też było i teraz. Niby wiele osób się zgłosiło, ale znaczna część twórczości traktowała o niczym i nikogo by nie zaciekawiła. Część jednak nadawała się do druku i tego potencjału zmarnować nie można.

Zamiast czasopisma będzie całkiem nowy blog. Niewiele będzie miał wspólnego z Kominkiem, ja sam będę bardzo sporadycznie tam pisał, ponieważ tu jest moje miejsce i tu jest mój blog.
Reguły identyczne jak te ustalone przy rozmowach o czasopiśmie z tą różnicą, że czasopismo miałem redagować sam na bazie nadesłanych tekstów, a blog będzie redagowany przez tych, którzy będą chcieli na niego pisać. Stali twórcy otrzymają na nim pełne prawa admina.
To będzie miejsce, w którym dosłownie każdy będzie mógł napisać co mu leży na sercu pod warunkiem, że będzie to coś, co zainteresowałoby czytelników. Będzie to też miejsce promocji nieznanych blogerów, którzy mają talent, a jeszcze się nie przebili. Miejsce promocji tych, którzy fotografują, rysują, grają, śpiewają, piszą, tańczą i sikają stojąc na głowie. Godząc się na publikację - godzą się także na krytyczne spojrzenie publiki.
Będzie to także miejsce na niczym nie skrępowaną krytykę - polityków, mediów, sportowców, koleżanek z klasy a nawet mamy i taty, o ile nie będzie trąciło infantyizmem.
Będzie można nagrywać i publikować notatki głosowe i filmy. Swoje miejsce znajdą tam także ci, którzy nie potrafią pisać, a mają coś ciekawego do powiedzenia. W takich wypadkach mogą liczyć na moją bezinteresowną pomoc, bo prawa autorskie do wszystkich publikowanych tam tekstów pozostaną przy autorach.
Czy ten pomysł się sprzeda? Nie wiem. Na szczęście nie będzie to zależało ode mnie. Ja swoje miejsce do wypowiadania już mam.

W najbliższym czasie prawa admina dostanie kilka osób komentujących tego bloga, które zechciały bądź zechcą się włączyć do tworzenia tego bloga. Przez najbliższe dni wspólnie będziemy zastanawiali się jak to wszystko dopiąć na ostatni guzik. Z resztą osób, które napisały do mnei w sprawie gazetki skontaktuję się do niedzieli. Jeśli do tego czasu nie otrzymacie ode mnie maila to znaczy, że wasz mail do mnie nie doszedł.
Na koniec prośba - nie przysyłajcie już do mnie maili z prośbami o pomysły. Ja nie wiem na czym wy się znacie. Nie przysyłajcie mi całych albumów ze zdjęciami, abym sobie wybrał. Wy macie wiedzieć, które chcecie publikować. I nie przysyłajcie mi tekstów, które po otwarciu w Wordzie robią się czerwone od błędów ortograficznych. Takie maile od razu lecą na śmietnik.
Koniec.
Wszelkie pytania, sugestie i porady mile widziane na mailu.

REFLEKSJE PO WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH

Jakże zdziwiony naród był, gdy wczoraj nie ukazała się żadna notka dotycząca dnia Wszystkich Świętych czy Halloween. A cóż ja takiego miałem napisać?
Że Wszystkich Świętych to sztycznie nadmuchiwany klimat czczenia zmarłych, o których nie pamiętamy przez cały rok i tylko w ten jeden dzień odwiedzamy groby tych, którzy dawniej byli nam bliscy? A o jakim święcie pamiętamy cały czas? Mnie się 1 listopada zawsze podobał, bo był to nie tylko dzień wolny od szkoły, ale także jedyny dzień w roku, kiedy mogłem bezkarnie bawić się zapałkami. Do czasu gdy pewnego dnia wywołaliśmy z Andrzejem pożar nieopodal miejskiej gazowni, ale tę historię opowiem innym razem.

Co do Halloween to pogardzam antyhalloweenowcami tak samo jak swego czasu pogardzałem antywalentynkowcami twierdzącymi, że to też sztuczne święto, a modę na nie zerżnęliśmy z USA. I co z tego, że zerżnęliśmy? Kto chce się bawić ten się bawi, kto nie chce, zostaje w domu. Mnie śmieszy tylko jedno - zapytaj się byle kogo o co chodzi w święcie Halloween. Tego nie wiedzą nawet ci, którzy je świętują.

TY ZIEGEL



(c)Nina Berman

Jeśli jakaś kobieta powie ci, że wygląd się nie liczy - pokaż jej fotografię Ty Ziegela i zapytaj czy wyszłaby za mąż za takiego faceta.
Ziegel jest amerykańskim żołnierzem, który przeżył w Iraku atak samobójcy-zamachowca. Stracił wzrok na jedno oko, jedno ucho, włoski, kawałek ręki i pewnie parę innych fragentów ciała. W ubiegłym roku wziął ślub i żyje sobie w Illinois ciesząc się lub nie ciesząc z życia.

Co czujecie patrząc na jego zdjęcia?

Czy wygląd rzeczywiście nie jest najważniejszy?

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: