Andrzej spał jak zabity do samego rana. Po przebudzeniu poszedł do łazienki i przez zamknięte drzwi mogliśmy słyszeć całą gamę przekleństw, jakie rzucał patrząc w lustro.
- Jak ja teraz wyglądam bez moich szóstek? - retorycznie zapytał po wyjściu - Wciąż czuję jakby one tam były, a gdy dotykam językiem, to ich nie ma. Gdybym chciał, to bym was do sądu podał, bo ja żadnej zgody na narkozę nie udzielałem. Mówiliście, że to znieczulenie, gnoje!
- Podziękowania przyjete - odparłem - A teraz szykuj się. Idziemy odwiedzić Matkę Drzewmana.


MATKA DRZEWMANA

Kobieta, dzięki której za miesiąc o tej porze będziemy pluskać się w basenie na statku płynącym po Nilu.
Matka Drzewmana wyglądała jak Matka Drzewmana. Niczego sobie kobieta po czterdziestce, typ babki, z makijażem na twarzy w kolorach tęczy, która chyba nie chciała pogodzić się z odejściem młodzieńczych lat i ubierała się jak nastolatka.
- Dzień dobry Pani - powiedziałem uściskając jej dłoń. Nigdy nie całuje kobiet po łapach.
- Dzień dobry, Maciuś i Andrzejek wiele mi o panu mówili. Aż się nie chce wierzyć, że taki przystojniak był o krok od samobójstwa.
Że jak? Spojrzałem na kompanów. Pokiwali twierdzaco głowami, Andrzej przerwał krępujące milczenie...
- Stare dzieje, pani Mamo Macieja. Tomasz już kocha życie i obiecał, że nigdy nie wejdzie na żadne drzewo.
Spojrzałem na Drzewmana.
- Tak, Tomaszu. Drugi raz nie spotkasz na swej drodze przyjaciół, którzy cię uratują.
Fajnie. Dobrze dowiedzieć się paru rzeczy o sobie. Andrzej, ty świnio. Dlaczego mi to zrobiłeś?


Usiedliśmy w dużym pokoju. Podano nam do stołu sernik. Boże jak ja nie cierpię serników! W ogóle nie lubię jeść u obcych. Smakuje mi tylko kuchnia mojej prywatnej matki i moja. Cholera wie czy ktoś do tego sernika nie napluł?
- Smakuje panu sernik, panie Tomaszu?
- Pyszny - odparłem myśląc "a jak sądzisz, dlaczego go przełykam a nie przegryzam?".
- Może jeszcze kawałeczek?
- Na diecie jestem. Odchudzam się.
- Z czego?
- On całe życie jest na diecie - wtrącił Andrzej. - Ja tam poproszę jeszcze kawałek tego sernika. I jakby Mama zrobiła takiej pysznej kawy, co przed miesiącem, to byłbym w siódmym niebie.
Nie wiem, na ile niestosowne było mówić na Matkę Drzewmana "mamo", ale najwidoczniej jej to odpowiadało.
- Panie Tomaszu, a jak idzie panu nauka? - spytała Pani Matka po powrocie z kuchni.
- Nauka czego...?
- Nooo wie pan, został wam już tylko miesiąc...
Czułem, że za chwilę gołymi rękami uduszę Andrzeja. Załatwił wycieczkę, ale chyba zapomniał o czymś mi powiedzieć, bo siedziałem jak głupi i nie wiedziałem, co mam jej odpowiedzieć. Jaka znowu nauka?
- Wie Pani, nauka zawsze szła mi opornie... Ale Andrzej jest dobry te klocki, prawda Andrzejku?
- Prawda! Będziemy znakomitymi przewodnikami po Egpicie! - krzyknął Andrzej.
Przewodnikami? Jakimi znowu przewodnikami??
- Czy mogłaby Pani wyjaśnić mi, czego dokładnie powinniśmy się uczyć, bo być może Andrzej nie o wszystkim  mi wspomniał. On taki roztargniony.
- Wszystkiego co się da. Wszystkiego o Egipcie i miejscach, w których będziecie. Z wami leci trochę Polaków, jako biuro musimy im zapewnić przewodników.
Sernik stanął mi gardle, gdy wyobraziłem sobie stare moherki z małymi aparacikami-automatami, które robią sobie fotki przy każdym drzewku i wypytują pilota wycieczki o co tylko się da, a jak nie uzyskają satysfakcjonującej odpowiedzi - psioczą na biuro i straszą sądem.
Wydawało mi się to trochę niepoważne, że profesjonalne biuro chce wysłać dwóch głupków, którzy kompletnie nie mają podejścia do ludzi, ale zrozumiałem wszystko, gdy Matka Drzewmana kontynuowała swą wypowiedź...
- Andrzej opowiadał mi, jak świetnie sobie poradziliście w Tunezji. Takich pilotów wycieczek jak wy to ze świeczką szukać.
No to się dowiedziałem, że w Tunezji pilotowaliśmy wycieczki... Teraz zrozumiałem, że nie byłoby żadnego Egiptu, gdyby Andrzej nie nakłamał, że potrafimy pilotować wycieczki i mamy w tym doświadczenie. Później się dowiedziałem, że cały plan wymyślił Drzewman, który był "gwarantem" naszej jakości.
- Tak, poradziliśmy sobie świetnie...- odparłem. - Ale my nie mamy żadnych papierów...
- Nie przejmujcie się tym. Pojedzie z wami nasza etatowa pilotka, ona będzie głównodowodzącą, ale obsługuje naraz 6 wycieczek w 6 różnych hotelach i siłą rzeczy nie będzie mogła zająć się wszystkimi. Wy będziecie po prostu uczącymi się pomocnikami. Nikt nie zapyta czy macie papiery. Liczyć się będzie tylko wasz profesjonalizm.
"O fuck..." - pomyślałem i już o nic nie pytałem. Zapowiadają się niezłe jaja w tym Egipcie. Będę szczęśliwy jeśli cała wycieczka prowadzona przez Andrzeja nie wskoczy z rozpaczy do Nilu już pierwszego dnia.


WIELKI PLAN ANDRZEJA

Z Drzewmanem nie napiliśmy się. Nie chcieliśmy ryzykować zdrowia Andrzeja, który bardzo powoli dochodził do siebie po narkozie. Jeszcze następnego dnia wieczorem był nieco przytłumiony. Przed powrotem do Warszawy wydarzyło się jeszcze coś, co jest warte opisania.
W drodze powrotnej od matki Andrzeja przechodziliśmy obok budynku, w którym sobie zimują niepełnosprawne dzieci. Jedno takie dziecko właśnie wychodziło z matką na zewnątrz. Na jego widok Andrzej zatrzymał się i począł nieruchomo wpatrywać. Wodził wzrokiem za małym chłopcem z Downem, a ja już wiedziałem, że w jego głowie rodził się wielki plan.
- Komin... Ja to jednak jestem geniuszem.
- Nie wątpię.
- Musimy coś załatwić przed odjazdem.
- W to także nie wątpię.
- Masz może trochę miejsca w walizce?
- Wątpię.
- To nic. Dam se radę. Spotkamy się na dworcu.
I pobiegł przed siebie. Odetchnąłem z ulgą, gdy minął matkę z dzieckiem. Mógł przecież zabić.


W pociągu tłok jak cholera. Siadamy na zimnej podłodze obok wejścia do kibla. Wlaściwie to ja siadam na walizce, a Andrzej na podłodze.
- Andrzej, podłóż sobie pod dupę walizkę, bo ci kuper zmarznie.
- Trza twardym być, nie miętkim.
- Andrzej, gdzie wtedy pobiegłeś?
- Oj nigdzie.
- Andrzej, po co ci była moja walizka?
- Oj po nic.
- Andrzej, dlaczego nie siedzisz teraz wygodnie na swojej, skoro siedziałeś jak jechaliśmy do Kołobrzegu?
- Bo się zniszczy.
Jasne. A świnie latają! COŚ było w tej walizce.
 
Za wszelką cenę musiałem dowiedzieć się, co on w niej przemyca. Nie będę świnią i nie zostawię was - swoim zwyczajem - bez odpowiedzi oznajmiając, że ciąg dalszy nastąpi w kolejnej notce:)
Czekałem długo. Jedyny moment, kiedy mogłem do niej zajrzeć mógł nastąpić wtedy, gdy kolega pójdzie za potrzebą do kibla. Aby to przyspieszyć, zafundowałem mu kawę z WARSa. Potem drugą kawę, kolę, nawet, kurwa, sezamki mu kupiłem, a ten uparcie nie chciał sobie popuścić. Dopiero pod Poznaniem wstał ociężale i skierował swe kroki do kibla, o którego drzwi opierał się od 4 godzin.
Zerwałem się i szybkim ruchem odpiąłem zamek błyskawiczny.
Jakież było moje zdziwienie, gdy wśród paru koszulek, majtek i swetra ujrzałem reklamówkę zawiązaną na supełek. W reklamówce były łabędzie. Takie małe, kołobrzeskie łabądki sprzedawane na straganach po 2 zł od sztuki.
Andrzej kupił chyba sto łabędzi jak nie więcej.
I wtedy przypomniałem sobie to niepełnosprawne dziecko. I znowu spojrzałem na cholerne łabędzie. Pomyślałem o wyjeździe do Egiptu, a na koniec zdobyłem się na wielki wysiłek, aby zrozumieć tok myślenia Andrzeja. I dopiero wtedy zrozumiałem, po co mu były łabędzie.
Plan w istocie nie był genialny, ale w tym szaleństwie była metoda.
Tego, co niepełnosprawne dziecko, wyjazd do Egiptu i worek łabędzi mają ze sobą wspólnego dowiecie się w kolejnym odcinku tej telenoweli, ale coś mi się wydaje, że część z was sama się domyśli :)
A ja tymczasem zabieram się za studiowanie historii Egiptu.
Alabala!

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: