Byłem małym chłopcem, gdy zadzwoniła do nas Babcia Kominkowa i nie ukrywając łez powiedziała, że umarł dziadek. Pamiętam ten dzień nie tylko dlatego, że zawsze pamiętamy dni śmierci naszych bliskich. Pamętam, ponieważ byłem jedyną osobą w naszej rodzinie, która - bez racjonalnego powodu - przeczuwała, że to niedługo nastąpi.
Kiedy wiele lat temu dotarła do mnie wiadomość o śmierci mego imiennika - Tomka, również nie byłem zaskoczony. Zginął w wypadku samochodowym. Godzinę po tym jak kolejny raz wyświadczył mi przysługę i dał mi swoje notatki z gegry. Widząc go ostatni raz - miałem złe przeczucie. Do teraz, gdy wracam z pamięcią widzę jego rozradowaną twarz, jak żegnamy się na klatce schodowej, jakby mi ostatni raz chciał mi powiedzieć - jest w porzadku, jest jak ma być!
Miałem złe przeczucie, gdy pewnego listopadowego dnia zachorował mój piesek. Chorowała w swoim żywocie kilka razy, ale wcześniej intuicja nic mi nie podpowiadała. Mama powiedziała przez telefon, że nasza psinka na pewno wyzdrowieje. Nie mogła wyzdrowieć. Czułem to i dlatego następnego dnia nie poszedłem na wykłady, tylko wsiadłęm w pociąg i ruszyłem do Kołobrzegu, aby zobaczyć się z nią jeszcze raz. Musiałem wracać tego samego dnia, bo dzień później było kolokwium. Przytuliłem mojego ukochanego pieska i zostawiłem na kocyku. Minęło już kilka lat od jej śmierci, a ja nawet pisząc te słowa czuję jak zbierają mi się łzy w oczach i muszę co chwila przerywać pisanie, aby się nie rozkleić. Wciąż brakuje mi mojego pieska, mimo że teraz mamy o wiele fajniejszego, to jednak te pierwsze zwierzątka, które umilały nam dzieciństwo, pamięta się najmocniej.

Czy zastanawialiście się kiedyś, jak bardzo nie jesteśmy przygotowani na śmierć bliskich?
Ile razy próbowaliście wyobrazić sobie śmierć rodziców, po czym natychmiast odgadnialiście od siebie złe myśli? Gdy odejdziecie od czytania tego tekstu, spojrzycie na swoją matkę, ojca, męża spróbujcie uzmysłowić sobie, że kiedyś ich zabraknie. Wyobrażacie sobie to?
Przecież tak właśnie będzie. Większość z tych, których kochamy odchodzi nagle, tak bezczelnie bez zapowiedzi postanawiają sobie umrzeć i zostawić nas samych.

Są jednak złe myśli, które - najwczęściej poniewczasie - urastają do rangi małych proroctw.
Czasami intuicyjnie przewidujemy śmierć bliskich, pomniejsze nieszczęście, niezdane egzaminy, upadki naszych związków. Czasami małe proroctwa zmieniają się w większe proroctwa, gdy media podają o jakiejś wielkiej tragedii. Przypominamy sobie wtedy, że "czuliśmy, że tak się stanie", mówimy "wiedziałem, że tak będzie".

Wiele lat temu czytałem - niestety nie pamiętam gdzie - że w ameryce stworzono coś w rodzaju Rejestru obaw, złych myśli, przeczuć, intuicji i Bóg jeden wie jak jeszcze można nazwać to, co obrazowo wyglądałoby jak podróżowanie w przyszłość.
Ludzie wpisywali tam swoje przeczucia, głównie dotyczące wielkich tragedii i co ciekawe - wielokrotnie okazywało się, że nagromadzenie jednego rodzaju złych przeczuć, (np. wiele osób przewidziało katastrofę samolotu) - sprawdzało się w rzeczywistości! Wysnuto niegłupią teorię, że ludzie moga mieć dar przewidywania przyszłości poprzez złe myśli.

Mamy niedzielę, idealny czas na weekndową notkę, kolejną do działu "Kominkoholicy", bo jej siłą będą nie moje wypociny, a wasze wpisy.
Wasze złe myśli, przeczucia, obawy, wszelakie lęki i te mniejsze i te większe.
Sugeruję podzielić się nimi, mogą to być prywatne obawy, ale chciałbym, żebyście wznieśli się ponad własny nos i spróbowali mieć "złe przeczucie" dotyczące większych tragedii. Przy tym postarajcie nie sugerować się odpowiedziami innych.
Przekonajmy się, czy stworzona tu Centralny Rejestr Złych Myśli będzie przewidywał przyszłość. Wrócimy do tej notki za jakiś czas, zobaczymy którzy z was nadają się na współczesnych proroków złych myśli.

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: