Tak jak rok temu zajrzałem do statystyk i okazało się, że przez cały rok liczba unialnych czytelników, którzy odwiedzili bloga wzrosła do ok. 11 milionów.
Nie mam dokładnych statsów odsłon bloga, ale będzie ich pewnie ok. 25 mln.
Zwykle w takich miejscach dziękuje się czytelnikom, ale ja wam nie mam za co dziękować, bo was tu nie zapraszałem.
Wbrew pozorom nie jest to aż tak porażające jak się wydaje, bo większość z tych osób to jednorazowi czytelnicy, którzy wchodzą z googli przeczytać jeden tekst i nie wracają. Stałych czytelników trudno zliczyć.


JAK WYGLĄDAŁ BLOG DAWNIEJ?
Mało kto dziś pamięta, że w zamierzchłych czasach bywały tu moje (i Andrzeja) zdjęcia, telefon, bodajże nawet przez tydzień pisałem pod własnym nazwiskiem, ale uznałem, że za dużo oszołomów tu przychodzi, aby się tak upubliczniać.

• W październiku 2005 blog miał wszystko mówiący tytuł: SEKS, KOBIETY, MEDIA i POLITYKA. Miał brązowy szablon a w lewym górnym rogu widniała... sowa:) Niestety do dzisiejszych czasów nie zachowała się ani jedna kopia tej kupy. Pozostał tylko dawny regulamin:

• W lutym 2006: TYLKO DLA DOROSŁYCH. SEKS, UCZUCIA, EROTYKA. Publikacje wyglądały tak: jeden mój tekst, dwa znalezione w sieci i co trzy dni goła dupa. Strona wyglądała tak: (powiększyć)

• W czerwcu 2006 nastąpiła pierwsza poważna zmiana, gdy udałem się na jedyny dotąd zasłużony urlop i nie pisałem ze dwa tygodnie. Po powrocie teksty o seksie, stanowiące wówczas 80% tekstów, zostały zredukowane do niezbędnego minimum.
• W lutym 2007 nastąpiła druga poważna zmiana, gdy wreszcie pozbyłem się archaicznego szablonu, wulgaryzmy w tekstach zostały bardzo ograniczone, a w komentarzach wprowadziłem obowiązek logowania.

Przed i po każdej zmianie bloga wieszczono mój koniec, czytelnicy odchodzili, marudzili, że skończyły mi się pomysły.
Ich już nie ma, ja niestety wciąż jestem. Za rok też będę.

BRZYDKIE KACZĄTKO POLSKIEJ BLOGOSFERY

Kominek wciąż jest brzydkim kaczątkiem polskiej blogosfery. Kimś, o kim nie należy głośno mówić, bo jest niewygodny. Nie piszą o mnie nigdzie, nikt o mnie nie mówi, choć nie ukrywam, że sam nie pomagam mediom, bo zazwyczaj spławiam dziennikarzyny piszące do mnie jakże poważne pytania w rodzaju: skąd pomysł na bloga, dlaczego tak nienawidzisz kobiet, czy jesteś impotentem?
Do mediów zapraszane są blogowe sławy (czytaj: najpopularniejsi blogerzy), których dzienna liczba odwiedzien równa się liczbie odwiedzin, jaką ja notuję w ciągu godziny. Śmiesznie to wygląda, jak mówią o swojej popularności, a liczba ich czytelników ledwie przekracza tysiąc na dobę. Tyle to ja miałem po trzech tygodniach od otwarcia bloga...


ANDRZEJ ZMIENIA MOJE ŻYCIE
Czekałem z tą okolicznością notką do dziś, bo chciałem ją połączyć z wydarzeniem, które zapowiedział mi Andrzej dwa tygodnie temu. Pamiętacie?
- W ciągu dwóch tygodni odmienię twoje życie i sprawię, że podziękujesz za dzień, w którym poznałeś Pana Andrzeja.
- Twoje niedoczekanie.
- Najpóźniej za dwa tygodnie. Pamiętaj!. No to pa, kochanie.

Jak obiecał tak słowa dotrzymał.
Piątek wieczór. Słyszę dzwonek od domofonu. Podchodzę.
- Otwieraj, brudasie!
To Andrzej. Otwieram. Po chwili słyszę jego kroki na klatce schodowej. Pukanie do drzwi.
Stoi Andrzej. Obok Andrzeja stoi... Wielki Dmuchany Krokodyl.
- Kurwa, mam deja vu - wymamrotałem.
Andrzej wręcza mi krokodyla.
- Po co mi to? - pytam.
- Nie będzie mi już potrzebny.
- Dlaczego?

No właśnie. Dlaczego?
Nie byłbym sobą, gdybym już teraz dokończył wam tę historię. Zrobię to w kolejnej notce i niechże mnie syfilis złapie jeśli teraz przesadzam, koloryzuję czy fantazjuję, ale Andrzej miał trochę racji - wczorajszego dnia najpierw go zjebałem, a chwilę później podziękowałem Bogu za dzień, w którym go spotkałem. Ale chyba bardziej dziękowałem, że spotkałem Drzewmana-Batmana.



Pamiętacie go jeszcze? Jak nie to zajrzyjcie do letnich notek z Kołobrzegu.
Kto by pomyślał, że wielki plan Andrzeja dotyczył w dużej mierze osoby sympatycznego dresiarza - niedoszłego samobójcy.


Przy okazji - jeśli są na tym blogu osoby, które nie wiedzą kim jest (baczność) Wielki Dmuchany Krokodyl (spocznij) to ja nie wiem, co tutaj te osoby robią, bo to tak jakby znać twórczość Hamleta znając spis treści Szekspira.
Szczegóły krokodylowe w pierwszej notce z naszego kwietniowego pobytu w Tunezji: tutaj


ANI SŁOWA O ANDRZEJU!
Zabraniam pod karą klątwy św. Andrzeja rozmawiać dziś o Andrzeju.
Dziś są moje urodziny do cholery i ja jestem w centrum uwagi! Możecie życzyć mi wszystkiego najlepszego, złożyć oferty matrymonialne, wysłać forsę na parówki, fotkę na priv, przelecieć moją siostrę, własną matkę, wypić za me zdrowie, rzucić tego paszteta, obok którego codziennie się budzicien, ale jak mi kto wspomni o Andrzeju to normalnie wyjdę na ulicę i zgwałcę pierwszą lepszą staruszkę. Jej kota też.

Możecie też napisać co blog zmienił w waszym życiu. Czy pomogłem wam pozbyć się trądziku, wygrać w totka, pokonać uporczywą biegunkę, zmienić wiarę, zaleczyć nieświeży oddech? Liczę na waszą szczerą postawę.

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: