Zostało pięć dni do odlotu, a ja przestaję sobie ze wszystkim radzić. Pierwszy raz od dawna pomyślałem sobie, że przydałaby mi się kobieta. Choćby po to, abym mógł ją bić w kryzysowych chwilach.

Jestem na 99% przekonany, że samolot, którym polecimy do Tunezji rozdupi się po drodze. Ja wiem, że samoloty są bezpieczne, ale przecież co jakiś czas spadają. Ostatnio żaden nie spadł, to mój spadnie na pewno. Poza tym nie jestem pewien, czy w ogóle wsiądę do samolotu. Na lotnisku podobno trzeba być dwie godziny wcześniej. Po jaką cholerę? Nie wiem. Wiem natomiast, że jeśli ktoś zostawi mnie i Andrzeja na dwie godziny żebyśmy się nudzili, to coś wymyślimy. A jak coś wymyślimy to macie jak w banku, że w najbliższa sobotę pojawi się notka o lotniskowych pizdach (ci co znają serię o pociągach, wiedzą o jaki klimat chodzi).

A propos Andrzeja.
On nie ma głowy do niczego, więc na wszelki wypadek sporządził sobie notatki. Co zabrać w podróż?

• pięć paczek prezerwatyw
• 10 sztang fajek
• po dwie pary majtek i skarpetek na zmianę
• tasak na czarnuchów
• scyzoryk
• wazelinka
  
• otwieracz
• korkociąg
• samoopalacz

W związku z tym mam kolejnego stresa przez debila Andrzeja. Czy jest jakiś problem na lotniskach z wywożeniem fajek? Czy będą otwierali mu torbe i wypieprzali wszystko sprawdzając czy nie wiezie prochów?

Na całe szczęście kasę mamy. Dzięki waszej pomocy udało mi się uzbierać ponad 30 tys. złotych. Powinno starczyć na drobne wydatki, a jak coś zostanie to kupię sobie rower.
Dziękuję wam też za laptopy, którymi mnie obdarowaliście. Niestety nie wezmę wszystkich, więc wybrałem ten najlepszy, a pozostałe 17 sztuk wystawię na aukcji. Dochód przeznaczę na pokrycie ewentualnej kaucji gdybyśmy w Tunezji zadarli nie z tymi co trzeba.

Bo jestem na 99% pewien, że nawet jeśli jakimś cudem dolecimy, to i tak wdepniemy w jakieś gówno. Andrzej powiedział mi dziś, że nie wrócimy do Polski jeśli nie zaliczymy murzynki, nie okradniemy pierwszego lepszego araba i nie rozpierdolimy jakiegoś zabytku. Czuję w moczu, że szybko przekonamy się jak wyglądają tamtejsze więzienia. Mnie by to się nawet podobało, z pewnością napisałbym kilka ciekawych notek jak choćby "Jak ładowano mnie w dupę".

Dlatego pozwólcie, że na wszelki wypadek pożegnam się z wami. Jeszcze wrzucę ze dwie notki jutro lub pojutrze, bo mam zaległe i następne będą albo z Tunezji w sobotę albo nigdy. To już drugi raz w historii tego bloga się żegnam. Rok temu napisałem testament. Drugiego testamentu pisać nie będę, nie mam możliwości ucałowania was, wyściskania i wydupczenia, stąd pozostanę tylko przy kilku słowach podziękowania za ten wspólnie spędzony czas.

Jeszcze nie wiem czy zginę w samolocie, czy podepta mnie wielbłąd albo inny słoń, być może utopię się w basenie, albo w pijackim amoku postanowię popełnić rutualne samobójstwo. Mam złe przeczucia.
Mówią, że należy żyć tak, aby po twojej śmierci zrobiło się innym smutno. I chyba mi się udało to życie. Wybaczcie drogie panie, że nie wszystkie przeleciałem, wybaczcie panowie, że nie z każdym się napiłem.
Nie zapomnijcie wznieść toastu z okazji mojego zgonu, mówcie o mnie źle i i naszczajcie na mój grób.
Bylebyście tylko od czasu do czasu pamiętali, że był sobie tak ktoś jak ja.

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: