niczyje życie nie jest warte tyle co moje. Ani jebanego brudasa spod budki z piwem ani twoje kominek.Amen

Kominek mnie zaskoczył...jestem zdziwiona tym faktem:) Trudny temat, muszę pomyśleć, zanim coś napiszę. a teraz wkleję ten wiersz Walta Whitmana,

Dziecko zapytało: Co to jest trawa?
Przynosząc mi pełne jej ręce.
Jak odpowiedzieć miałem dziecku?
Sam nie wiem więcej niż ono.
Myślę, że to sztandar mojej nadziei
utkany z zielonej tkaniny.
Albo myślę, że to chusteczka Pana Boga,
Pachnący dar i pamiątka rzucona z wyraźnym celem.
Z wyszytym gdzieś w rogu imieniem,
Aby spostrzec i pytać: Czyja?

Nie chciałabym żyć ze świadomością, że ktoś mi bliski oddał za mnie życie.
Banalne?
Za to prawdziwe...

Hmmmmm... "dziwnie" sie czuje uratowana osoba, wiedzac do konca zycia, ze ktos umarl za to, by ona mogla zyc.... ciezka sprawa :/

jeżeli stanęłabym przed wyborem czy narazić swoje życie i próbować ratować kogoś kogo kocham czy przyglądać się jak ta osoba umiera to mam nadzieję, że miałabym tyle odwagi by poświęcić swoje życie dla tej osoby.
jednocześnie nigdy nie chciałabym aby ktoś bliski narażał swoje życie dla mnie.

Poświęcenie życia za kogos można uznać za głupotę. Z Twojej wypowieidz, Kominku drogi, wynika jednak, że niedoceniasz roli głupoty z cywilizacji ludzkiej? Czyżby zdawało Ci się iż tylko mądrość jest jej siłą napędową? Moim zdaniem jest wręcz przeciwnie - to głupota je smarem kołowrotu dziejów. Gdyby nie chwila głupoty moich i Twoich rodziców prawdopodobnie nigdy nie zaistnielibyśmy na świecie, ani żaden brzuch kobiecy nie brzybrałby bardziej okrągłych kształtów, nikt nie wstawałby rano by iść do hut i fabryk, nikt nie poszedłby do wojska do kościoła, do szkoły etc... Warto przemyśleć swój stosunek do głupoty ludzkiej i może go nieco zweryfikować!

no tak mozesz uwazac nie majac dzieci.. i nie kochajac kogos.. ja znam kilka osob za ktore bym oddal zycie..
wiem, tez ze sa takie pytania na ktore odpowiedzi nie znajdziesz, a na inne odpowiedz jest oczywista :)

Kominku
Dzisiaj czytałam "Modlitwe żaby II"
To jakaś telepatia? ;>
Ale poszłam za wskazówką autora i nie przeczytałam wszystkiego naraz, więc do tego opowiadania nie doszłam.

A jeśli chodzi o tytuł, to skojarzył mi się z taką bajką, którą oglądałam jak byłam trochę młodsza :)

kominek
to jest zbior histori jakie Wiśniewski poznal uslyszal wraz z kilkoma felietonami...nie, nie opisywal jej jako swojej..
kopyrda2
racja ale nie przeceniałbym roli "glupoty".no przedewszystkim nie mozemy sie jej poddac-i nie twierdze ze to wlasnie sugerujesz..

Za Andrzejka życia też byś nie oddał?

Znam ten dylemat i każdemu kto mnie o nią pyta zawsze odpowiadam tak samo. Twórca "zagadki" zapomina, że poza mózgiem i racjonalizmem kierujemy się także instynktem, a on podpowiada np. że najważniejsze jest zachowanie gatunku i tak jak wiem, że moja matka wolała by sama umrzeć niż widzieć mnie martwego tak i ja jestem pewien, że wolałbym samemu zginąć niż poświęcać własne dziecko. W przypadku partnerów to oczywistym jest, że to facet powinien oddać życie za kobietę i chyba zbędnym jest argumentowanie tego. Inna sprawa, że tak naprawdę to nawet czysto teoretycznie nie jestem w stanie sobie wyobrazić jak niby miała by wyglądać sytuacja, w której faktycznie ktoś mógłby stanąć przed takim wyborem (tylko niech nikt nie piszę, że jakiś bandyta trzyma 2 osoby na muszce i każe wybierać, bo to czerstwe).

ok...powiem krotko , bo to chyba nie temat na dlugie wywody.
Tak , moglabym oddać życie za moje dziecko! Gdyby ktoś chcial oddać je dla mnie...przepraszam , nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie.

Człowiek wart takiego czynu (wieloaspektowo) nie zasługuje na to by cierpieć.
Nie znam odpowiedzi na zadane przez Ciebie pytanie.

Było sobie życie - fantastyczna bajka z mojego dzieciństwa :)

@kopyrda2

to nie glupota, slyszales/-as moze o instynkcie zachowania gatunku? to miedzy innymi to.. bo jeszcze sa i inne przyczyny tego, ze jestes Ty i ja.. to cos bardzo banalnego dla jednych, a dla drugich bardzo wazna rzecz.. dla ktorej warto zyc - to milosc ;)

nie potrafię sobie wyobrazic sytuacji w której oddaję zycie za kogos innego,
oraz
nie pozwoliłabym aby ktokolwiek to dla mnie zrobił
obie sytuacje są totalnie abstrakcyjne

jakjesbs
hmm...jakoś Cię nie rozumiem chyba..

wiem:)))

Kominek a co bys zrobil gdyby male dziecko ze lzami w oczach prosiloby cie abys uratowal jej/jego zycie poswiecajac swoje.Zalozmy,ze tym dzieckiem byloby twoje wlasne.Pytam sie ciebie jako Tomasza, a nie Kominka.

Naprawde niezla notatka.Idz w strone swiatla Kominek ;)

jak_nie_ja_to_kto

jego dziecko , nie musialoby o to prosić!wierz mi.

quasi-nazi
dokladnie tak odebralam ten komentarz:)

a czy samą siebie uważam za godną tego by ktoś poświęcił swoje życie dla mojego -?
nie, nie uważam,że moje życie jest cenniejsze od innego

ale jeśli, dajmy na to, mój brat tak by uznał i oddał by swoje życie,
czy wykazał by się głupotą,
instynktem????????

nie, my się po prostu kochamy:)

Komin, coś się uwziął na mnie?!
-czemu wyrzuciłeś mój komentarz?

panna.katarzyna
dziękuję Ci bardzo, początek książki świetny. Jutro z samego rana biegnę do biblioteki, bo widzę że jest jedna sztuka dostępna :)

nigdy bym nie chciała, żeby ktoś oddał życie za mnie. pozostałe wybory zapadają wyłącznie w danej chwili, sytuacji. ratowanie też może się okazać poświęceniem życia [chociaż o tym się nie myśl w chwili ratowania i może się udać, bądź nie]. życie za życie daje ten sam bilans. jedno zostaje. kto decyduje o tym, które? no nie wiem czy to się da tak prosto skalkulować. zbytnie uogólnienie.

Ale fajoska hisoryja... Nie komentuje, gdyż mój intelekt jest na to zbyt skromny. Piękna, mniam.

Gdy myślę o oddawaniu życia za rodzica, współmałżonka, brata .. jestem w stanie rozpatrywać to w takich kategoriach jak Ty, kategoriach ciężaru jaki nosiliby, brzemienia odpowiedzialności i tego, że przecież gdybym ja umarła cierpiałoby po mnie wiele innych osób.

Ale gdyby moim DZIECIOM zagrażałoby niebezpieczeństwo lub potrzebowałyby "mojej krwi" nie wahałabym się, miłość do dzieci jest tak nierzeczywista, wystrzelona w kosmos, że impuls oddania za nich życia przeważyłby wszelkie racjonalne rozumowanie.


(żeby nie było wątpliwości- nie oddałabym życia za swoje jeszcze nienarodzone dziecko- tego dziecka nie miałabym jeszcze możliwości pokochać.)

amjan
to przywalenie bylo jej potrzebne..dobrze skomentowaleś:)


Dobranoc:)

Do tej ksiązki bardzo skojarzyła sie mi rola Roberto De Niro w filmie"Przebudzenia"...lubię tego aktora,ale zagrać taką rolę to szczyt talentu.

amjan, dziecino

to, że w moim przekonaniu moje życie nie jest cenniejsze od innego, nie znaczy, że jestem "gówno warta" lub w ten sposób o sobie myślę

pytanie tylko, czy ty myślisz-?

[choć jednocześnie dodam, że nie jestem też pieprzniętą_mamuśką. Często mam ich dość :) Dziś na przykład będąc w lesie chciałam zrealizować bajke o "Jasiu i Małgosi" i zostawić córki w lesie. Ale spryciule Flipsy na ścieżce rozsypywały i znalazły drogę powrotną do nas :) ]

kominek

Prowokacja to może w ostatnim zdaniu, ale też nie jakaś wielka, bo u Nietzschego to określenie nie jest obraźliwe, a po prostu określa ludzi niezdolnych do samodzielnego myślenia co autentycznie mnie u panny.katarzyny dziwi tak jak by mnie dziwiło u otwartej, ml76, quasi-naziego i jeszcze kilku innych komentujących. Oczywistym jest, że swoje poglądy budujemy pod wpływem różnych bodźców intelektualnych, ale taki De Mello, Cohello (czy jak go się tak pisze) i jeszcze paru innych "kultowych" pisarzy to autorzy tak natrętnie płascy i jednowymiarowi, iż mogą robić wrażenie na egzaltowanej 13, albo jakiejś gospodyni domowej, która chce odmiany od Chwili dla Ciebie i Życia na Gorąco, a nie kogoś kto raczej nie dawał wcześniej dowodów na przynależność do którejś z tych grup.

ciekawe, z tym wachaniem przed oddaniem życia za rodziców, braci itd.
a za własne dzieci nie
-bo to "miłość wystrzelona w kosmos"

a może większe poczucie,że to krew z mojej krwi, co?
że oddaję życie niemalże za siebie-?!

no bo moje życie przecież nie jest gówno warte -to moje plemniki, moje jajeczka, moje geny!
no chyba że jeszcze nie narodzone...

jesteście po prostu najlepsi!!!

"Gdy myślę o oddawaniu życia za rodzica, współmałżonka, brata .. jestem w stanie rozpatrywać to w takich kategoriach jak Ty, kategoriach ciężaru jaki nosiliby, brzemienia odpowiedzialności i tego, że przecież gdybym ja umarła cierpiałoby po mnie wiele innych osób."

Co ma piernik do wiatraka? Gdybyś Ty oddała życie za męża i umarła - cierpieliby. Gdybyś nie oddała życia - on by umarł i też wszyscy by cierpieli. Wychodzi na to samo.
Jedynie pytanie: Po kim cierpieliby bardziej?

I tutaj pojawia się zasadnicza kwestia:
Otóż żadne życie nie jest tyle samo warte co drugie. Jedno jest warte więcej, inne mniej, jedno dużo, drugie mało, trzecie jest gówno warte. Życie, które jest warte dużo dla jednego, dla drugiego jest warte mało.
-------------
Gdyby na szali wisiało życie moje i mojego dziadka - jedynym słusznym wyborem byłoby ocalenie mnie. Chciałbym tego ja, chciałaby tego i moja babcia, i mój dziadek i cała reszta. Wszak ja jestem przedłużeniem jego (=dziadka) życia i mam go jeszcze wiele przede mną. Poza tym, ode mnie zależnych jest/będzie więcej osób niż od dziadka.
Gdy ja będę dziadkiem, rozrachunek będzie ten sam i będę chciał ocalić swego wnuka, który będzie żył "dla mnie".
--------
Ludzie cholernie boją się wartościować. Wróć. Ludzie cholernie boją się wartościować na głos, choć oczywiste, że i tak to czynią. Przychodzi co do czego (wojna, katastrofa, wypadek) i wtedy wszyscy to czynią, inaczej nasze postępowanie nie miałoby sensu.

amjan
Każde życie jest tyle samo warte ( twoje,moje,kominka, czy żula spod budki z piwem)
To jest cos, co nie da się określić w skali wartości.

"Miłość, która jest gotowa nawet oddać życie, nie zginie."
/K.W./

quasi-nazi
skoro swiatopoglad nie jest droga do szczescia to do czego ma prowadzic? moze do niczego? moze do udreki, cierpienia i nienawisci? i prowadzi do "ciezkich prob"? widocznie nie jestes pewnien czy to w co wierzysz jest sluszne...bo ja zyje okey i niczego nie zaluje. no wlasnie ja nie powiedzialem ze szukam odkupienia po tym co zrobie...zyje moimi zasadami a nie szukam nowych jak poczuje ze zrobie cos zle..wiec chyba "ok" co??

213maria,

nie to Ty jesteś najlepsza. pff.

ja nie patrzę na swoje dzieci jak na skutek zapłodnienia, w mojej miłości do córek nie ma spermy, jajnika ani menstruacji [którą straciłam ;)]

Dziecko to po prostu mój ziomal, moja ziomalka :)że tak to krótko określę bo idę spać.

amjan,
ktoś ciekawie odpowiedział na pytanie co do wartościowania życia:
"życie ludzkie jest wartością nieskończoną a wartości nieskończone się nie sumują."
podoba mi się to i staję za tezą, że każde życie ludzkie jest tak samo ważne.

@ wyciorek!
"Każde życie jest tyle samo warte".

Skoro głosisz taki nonsens, to się nie dogadamy. To zdanie jest dla mnie chore, śmierdzi kitami wciskanymi w kościołach.

Do branots.

ad makrauchenia1

kwestia priorytetów i emocji w danym momencie. Osobiście bym wolał, żeby za Kominka oddały życie wszystkie dostępne MOCHERY - łącznie z Ojcem Dyrektorem i kilkoma innymi oszołomami

Nie chciałabym, żeby ktoś za mnie życie chciał czy musiał życie oddać. Ale kurna chata gdyby, gdyby już tak się stało... to byłabym wdzięczna do końca świata. To byłoby bardzo bardzo trudne, koszmarne do udźwignięcia, dlatego wygląda jak 'wyrządzanie krzywdy', bo moje życie byłoby okupione stratą. Można sobie teoretyzować, że się nie chce i się nie spodziewa, ale ja przez skórę czuję, że moja mama zrobiłaby to dla mnie bez wahania. I mój tata.

Ja oddałabym życie za własne dziecko bez wahania. Nie wyobrażam sobie i nie życzę, żeby Anka oddała swoje życie za i dla mnie. Nie widzę w tym braku równości żadnej sprzeczności czy niesprawiedliwości. Żadnej. Czy ja oddałabym życie za rodziców, mężów, brata, żonę brata? Może pod wpływem chwili, w wypadku, targana silną emocją. Bo jak myślę o tym na spokojnie, to kołacze mi się po głowie: najpierw Anka, najpierw Anka... Głupie, nie? Kompletnie się nie kalkuluje matematycznie, jak se to grafem czy równaniem porządkować.

PS. Mój intelekt właśnie zemdlał, jak przeczytał to, co napisałam. Ale emocje się trzymają świetnie, wręcz wzniosły triumfalny toast za mój instynkt macierzynski. Wcale się nie wstydzę.

amjan, globalnie dla każdego jego życie jest najważniejsze, bez względu na wszystko [wyznanie, poglądy itp], więc co jest niewłaściwego w tym zdaniu? wartościowanie. no tu jest jego podstawa, że każdy zaczyna od siebie. dla ciebie czyjeś życie jest gówno warte, dla niego takie będzie twoje. a dla trzeciego wasze razem będzie gówno warte. no i?

jakjesbs,
Jeśli Twoje przekonania oszczędzają Ci jakichkolwiek, nawet czysto teoretycznych "ciężkich prób", to gratuluję.
A jeśli chodzi o mnie, to tak - nie jestem pewien tego, w co wierzę.

Rzeczywiście, nie mogę wiedzieć, czy potrafiłbym oddać za kogoś życie. Ale jedno wiem na pewno: gdyby ktoś oddał swoje za mnie i nie pozostawił mi wyboru... oj, myślę, że następstwa mogłyby być bardzo nieciekawe, w każdym razie na pewno zrobiłbym coś głupiego.

Otwarta,
i w kosmos wystrzeliły :)

Abstrachując od kwestii emocjonalnych, religijnych, światopoglądowych, moralnych, itd.... Sezon motocyklowy się powoli zaczyna, więc wiele osób nie będzie musiało mieć tych wszystkich dylematów. Będzie dostępne więcej świeżych i młodych narządów (które skąd inąd uratują wielu osobom zapewne życie). A narządy będą dostępne głównie na życzenie osobników (dawców) użytkujących te jeżdżące "prosektoria". I oby te części zamienne trafiły się komuś wartościowemu.
P.S. Rydzykowi nie oddałbym nawet zużytej świecy zapłonowej. (i wielu innym)

Kocham życie i nie widzę powodu, by poświęcać je dla kogoś innego : matki, ojca badz dziadka. Ale dla swojego dziecka zrobię wszystko.. Oddam swoje życie, oczy drugiemu wydrapię gdy spróbuje skrzywdzić. Więc jednak można wartościować :) . Morał z artykułu jeden : Kominek nie ma dzieci!!

Amjanowi chodziło może o wartościowanie życia ludzi, np. zbrodniarzy, których skazuje się na śmierć.

panna, ja tam się nie dziwie. mnie każda książka zmienia. o potem chodzę taka potrzaskana i zakręcona zanim sobie poukładam i powiem "racja" albo "bzdura" :>

normalna_dziewczyna

-potrafi wartościować!
matkę, ojca, dziadka nie
ale
dzieci tak, odda swoje życie...

czy nie myli się wam czasem wartość życia
z wartościowaniem-?

gwiazdko-z-niebaa

amjaneczko pomyliło chyba
wartość życia z wartościowaniem właśnie
-nie uważasz, że wartościując(co robimy nieustannie) określamy to, co dla nas(!!!),mniej lub więcej, warte

ale nie jesteśmy w stanie określić wartości takich spraw, jak życie na przykład,
nie jesteśmy w stanie określić bezwzględnych wartości-?

amjaneczkowi trochę zazdroszczę
-też bym chciała czasem żeby takie wszystko było dla mnie białe albo czarne,
ale tylko czasem;)

213maria, wydaje mi się, że wartość życia jest stała,więc każde życie generalnie warte jest w tym samym stopniu, wartościowanie polega na moim własnym wyborze, na mojej decyzji kto dla mnie ważniejszy i za kogo moje własne życie bym oddała. Mogę się mylic, jednak taki był mój tok myślenia :)

kominek

jak bedziesz mial dziecie to prawdopodobnie zmienisz tok rozumowania.Zaluzmy ze masz 50 lat a Twoj dzieciak dopiero 15 i cale zycie przed soba jesli oddasz mu swoje a jesli nie to zdechnie i co? Ty juz sie nazyles starczy Ci a on jeszcze nawet nie zaciupał? ...ja bym oddal zycie za swoje dzieci...Polecam film "john q" :-).Płakałem na nim.:)

normalna_dziewczyno

sugerując,że mylisz wartość życia z wartościowaniem miałam na myśli kontekst mojej "rozmowy" z amjankiem, który ty, jak się mogło wydawać, zamknęłaś stwierdzeniem:
"Więc jednak można wartościować:)"
-co byłoby idiotyzmem gdyby nie twoja kolejna wypowiedź.

W związku z powyższym, chyba cię polubię bo jesteś
normalna_

P.S.
beznadziejne są te "rozmowy" internetowe!
łapanie za słówka; kto pierwszy ten lepszy; naginanie kontekstów itd.
-jestem tu bo lubię się czepiać i bawić argumentami(niekoniecznie swoimi) ale zdecydowanie zabawniejsze to jest w "realu"

dobranoc wszystkim

ag_nessie,
"Kominek w swojej notce chce..."

Jeszcze się taki nie urodził, który napisałby o co Kominkowi chodzi:)

Komin, chyba masz trochę racji. Nie chciałabym zeby ktoś umarł dla mnie.
ale jeśli ktoś oddałby życie za mnie nie wzięłabym tego za krzywdę. Potraktowalabym to jak wielki dar i szanse na drugie zycie.

a ręke byś oddal ?

nie ma zycia wazniejszego badz mniej waznego od innego zycia... dlatego oddawanie go za kogos jest glupota

nad tym tematem zastanawiałam się w święta. chyba nie byłabym w stanie oddać swojego życia za nikogo. i bardzo to jest przygnebiające, uważam.

ale nie mam własnych dzieci, a więc moja skala wartości ludzkiego zycia nie jest chyba tak spętrzona jak niektórych z was. widziałam za to rodziców, którzy stracili swoje dzieci. nie chciałabym żeby moje dziecko umarło przede mną, więc gdybym oddała życie za swoje dziecko, to również byłby to czysty egoizm.

wogóle to wydaje mi sie, kominku, że się dublujesz z tym tematem. albo system nawala, a ja mam deżawi.

z domem_uciech_wujka_heinricha się zgadzam. ulubione książki mówią o człowieku więcej niz fryzura. a niektóre rażą bardziej niż kurze żółtko na głowie. tak samo subiektywnie.

ag_nessie,
Ona dużo rzeczy umie do tyłu, ale obiecała, ze nas będzie uczyć od przodu, czyli od początku. Dlatego to jest takie trudne. Spokojnie, naumiemy się W KOŃCU, czyli nie na początku ;-)

otwarta,
tyły, początki, przody i końce - już mi się wszystko miesza. No i od czy do - oto jest pytanie. Tego tyłu rzecz jasna ;)
Spać idę, kontaktowanie ze światem mi siada. Dobranoc!

brakujące_ogniwo,
Kominek napisał "bliski człowiek", nie goprowiec ;) Może bym oddała życie , a może nie. Nie wiem. Zależy.

makrauchenia1
po 1 pilem akurat do kogos innego
po 2 jezeli chodzi o kominka, to napisal "I mam nadzieję, że nikt bliski nigdy nie wyrządzi mi krzywdy, oddając życie za mnie" skoro nie chce zeby ktos bliski sie dla niego poswiecil, to pewnie obca osoba tez ma tego nie robic.

brakujace_ogniwo,

Sugeruję przestać myśleć o tym, co myśli Kominek.
Nie wychodzi ci to, a podpieranie własnej argumentacji nadinterpretowaniem tekstu jest śmieszne.

Jezu,tak pózno a dyskusja trwa nadal.
Spania nie macie? Kominkowi to się nie dziwie - ten blog to jego życie ;), ale reszta...
Ja mam za dwie godziny pociąg to i spać nie mogę, no cóż podziwiam zapał pozostałych.
Miłego poniedziałku :)

Ja bym to zrobila dla mojej mamy. I chocby ktos stawal na rzesach i probowal wytknac mi glupote/egoizm albo wrecz przeciwnie odwage/altruizm czy bog wie co jeszcze (niepotrzebne skreslic), to i tak ani ja sama, ani ta druga strona nie jestesmy w stanie udowodnic sobie nawzajem (bez)sens mojego wyboru. To, ze bym to zrobila jest bezdyskusyjne. Dlaczego- nie potrafie wytlumaczyc i nie musze wiedziec. Nie odczuwam dzikiej potrzeby rozkladania WSZYSTKIEGO w moim zyciu na czynniki pierwsze.

Ten tekścik jest mi obojętny.
Ja oddałbym życie za kogoś - ale żeby ktoś za mnie... Raczej nie. I nie uważam, że to głupota.

pozdrawiam,
digan.

Hmm... Trudny temat, jednakże Komin, po co się wypowiadasz, że nie oddałbyś życia za własne dziecko jak dzieci nie posiadasz? To nie ma żadnego uzasadnienia. Nie ma nic gorszego dla rodzica niż patrzenie na śmierć; chowanie własnego dziecka. I takie są fakty.

Rzeczywiście - bardzo ciekawe podejście do tematu. Chwilę myślałam, zanim zdecydowałam jak odpowiedzieć na Twoje pytanie kominku. Otóż, może dlatego, że sama mam dzieci, to wiem, że gdybym wiedziała, ze żyję dzięki temu, że moja Mama poświęciła dla mnie swoje życie - nie miałabym do niej żadnych pretensji ;)) Żartuję z tymi pretensjami - po prostu ja bym to doskonale zrozumiała, doceniła, była jej zawsze wdzięczna, wiedziałabym, że słuszności jej decyzji to ja musze sprostać - czyli prawdopodobnie starałabym się być maksymalnie dobrym człowiekiem, zeby nie okazało się, że Mama oddała życie na darmo. I uważam, ze to jest naturalne - rodzic, a w każdym razie matka, jeśli by zaszła taka potrzeba, nie może zdecydować inaczej - nie może wybrać swojego życia, a pozwolic na śmierć swojego dziecka. To by było wbrew naturze.


Jednak każde inne oddanie życia - za meża, brata, przyjaciela czy wroga to faktycznie - ciężkie brzemię dla ocalonego. Żyć z pietnem tego, ze ktos za mnie umarł - to musi być trudne. trzeba by zapytać tego faceta z Oświęcimia, za którego poświecił swoje życie Maksymilian Kolbe. Ciekawa jestem, jak on się z tym czuł.


Ktos, i to chyba w pierwszym komentarzu, napisała, ze jego życie jest cenniejsze niż kazde inne. Trzeba być naprawdę pustym człowieczkiem, żeby tak myśleć.

Ta notka przypomniała mi coś innego. Dlatego, Kominku, jeśli pozwolisz, to chciałabym Was zapytac o rzecz następującą - Wyobraźcie sobie, ze będąc dzieckiem zachorowaliście na jedną z chorób wieku dzieciecego - jedna z tych chorób, które u dzieci przebiegają bez komplikacji, ale u dorosłych są niebezpieczne. I bedąc tym dzieckiem, zaraziliście swoją matkę taką właśnie chorobą. Niestety organizm dorosłej matki nie poradził sobie z takim obciażeniem, nastąpiły komplikacje, które doprowadziły do śmierci. I teraz musicie żyć z tą świadomością, bo ktoś życzliwy powiedział Wam w jakich okolicznościach umarła wasza matka, z komentarzem "to w sumie mozna powiedzieć, że to ty ją zabiła/eś tak w gruncie rzeczy". Z początku w to wszystko nie wierzyliście, ale sprawdziliście to (z niemałym trudem - odnaleźć historię swoich chorób, dotrzec do dokumentacji szpitalnej swojej matki - nie jest tak łatwo, ale musieliście to sprawdzić) i to rzeczywiście tak było. I jak? Mielibyscie wyrzuty sumienia, czy umielibyscie przejśc nad tym do porządku dziennego mówiac sobie, ze widocznie tak miało być i mówi się trudno?

Fragment opowiadania zmienia sens, jesli chłopczyk był świadkiem Jehowy....

...dla każdego człowieka jego własne życie ma największą wartość... nie chciałabym żyć z wizją, że żyję bo ktoś za mnie umarł, chyba bym tego nie wytrzymała...
ale muszę przyznać, że czasami o wartości swojego życia zapominam i sporo ryzykuje... cóż taka rola ratownika medycznego... wiem, że to głupie, poświęcać swoje zdrowie dla życia innych...ale w sytuacji kiedy widzę umierającego człowieka decyzja o udzieleniu mu pomocy jest natychmiastowa...

dori88
Szacunek. Piękny zawód.

Otwarta, Ag_nessie
a punkt pierwszy Instrukcji Tyłowej pamiętacie?
{Mlki to nawet nie pytam: na pewno codziennie przed snem recytuje :)]
Jeżeli tak to pocieszam, że zostało już tylko 28 dni do następnego punktu :)

makrauchenia1
głupi przykład, jadąc na wakacje pociągiem, mężczyzna dostał zawał, nie mogliśmy się skontaktować z motorniczym, kiedy dzwoniłam na pogotowie facet się pytał ile wypiłam i jakoś nie śpieszył się z karetką... żadnej apteczki, żadnego zabezpieczenia w postaci rękawiczek czy maseczki... albo będę patrzyła jak umiera, albo mam szansę mu pomóc poprzez sztuczne oddychanie i masaż serca... niestety pacjent zmarł po 30 minutowej reanimancji... lekarze jeszcze próbowali, ale niestety... jedyne co kazali to zrobić badania na HIV i te klimaty... wakacje zepsute całkowicie... ciągłe koszmary... dziś wiem, że jestem zdrowa, ale gdyby ktoś z Was zapytał czy podjęłabym jeszcze raz takie ryzyko, z pewnością odpowiedziałabym tak... dla mnie najważniejsze w tamtym momencie było, żeby ten mężczyzna żył... ale widocznie miało być inaczej...

Są ludzie ktorzy zyją swoim zyciem, są tez ludzie którzy zyja zyciem innych i dla innych. Zyjac swoim zyciem obieramy sobie rozne cele skupiamy sie na realizowaniu ich natomiast dla tych drugich celem jest zycie dla tych niezalezynych, poświecenie sie w zupelnosci dla nich. Stad m.in. bierze sie oddawanie zycia dla innych, za inncyh.

piszcie co chcecie ja bym za swoje dziecko odał życie.

dori,
Trzeba by trochę zmienić notkę Kominka z "czy oddałbyś życie za bliską osobę " na " czy ratowałbyś swoją żonę, teściową, sąsiadkę jakby dostała zawału" ;)
Swoją drogą liczba odpowiedzi twierdzących wyszłaby pewnie podobna:>

[nie chodzi mi o to, że to fajne itp, tylko co z oddaniem życia za jedno z nich, no i jak się czuje te drugie?]

ml,
był taki reportaż po tsunami w Indonezji, o kobiecie, co uciekała przed falą z dwójką i starsze wepchnęła do bocznej alejki, licząc się z tym, że zginie a z młodszym pobiegła na rękach dalej. Trzeba by zapytać tej kobiety.
A drugie dziecko też przeżyło swoją drogą.

Tzn oczywiście jak się rozpatruje to racjonalnie to wiadomo, że opcja druga jest lepsza. Ale nie byłoby to takie proste w trakcie tych sekund, minut, godzin podczas których miałabym zdecydować :
ratowac czy nie ratowac moje umierające dziecko.

gwiazdko-z-niebaa

tak, jeśli ktoś poświęca swoje życie dla innej osoby, to dokonuje wartościowania życia, jak piszesz
-powiedzmy, że wartościuje
-zresztą o tym pisałam

ale

przez to, że ktoś wartościuje(co nie jest rzeczą trudną bo z tym się rodzimy, jak z potrzebą oddychania),
nie znaczy że jest w stanie określić wartość życia!!!

określa tylko, na ile dla niego to życie jest warte
-widać sporo bo oddaje za nie swoje

ale nadal nie potrafi określać wartości życia, jakiegokolwiek życia
o czym "dyskusję" rozpoczęło amjanko, przywołując pedofili, morderców, czy kogo tam jeszcze

nie rozumiem jednak nadal stwierdzenia, że jeśli ktoś oddaje za kogoś życie, to stwierdza tym samym, że:
"jego życie jest gorsze"
-?????????
no na litość boską, jeśli przyjdzie mi oddać życie za brata, to nie dla tego że moje życie jest mniej warte od jego życia, tylko dla tego, że go kocham!!!!!!
bez zadnych dyskusji, wartosciowania i ustalania wartosci zycia
-ot tak, po prostu

jak to dobrze, ze poszlam spac

milego dnia wszystkim zycze

nishka, no właśnie. właściwie to i tak za każdym razem dół. chociaż rodzina by się wnerwiła, gdybym oddała za kogoś życie. bo dla nich mam żyć. ale oni za mnie by oddali. więc to egoizm z ich strony, nie?
makra, ja bym dla moich braci naprawdę zrobiła wszystko, gdyby ich życie było zagrożone, ale żeby mnie matka zostawiła i uciekła z którymś z nich, zostawiając mnie jako dziecko na pastwę takiego tsunami? byłabym zła.

Podobne dylamaty mam jak zostaje ostatni batonik.
dzielić się czy nie dzielić?
egoistką będę jak się nie podzielę: bo jak tak można z dziećmi czy mężem się nie podzielić?
egoistką bedę też jednak jak ją oddam: bo przecież jest nas dwóch: ja i mój brzuch :))

makrauchenia1
Rozumiesz postępowanie Abrahama? Jeżeli nie to daj se spokój z Bogiem.:)

Największym celem w zyciu dla mnie, wlasnie ich nie rozdzielac,a móc własnie znalezc owy "zloty środek"...ale czesto nie umiem.

panna.katarzyna,
wiesz,Kominek napisał,że jeszcze nie narodził sie taki,co powie o co Kominkowi chodzi:) więc...masz szansę:)

Deklaracje to tylko teorie, w praktyce swiat wyglada inaczej, tylko dana sytuacja moze objawic czlowiekowi, co on tam w srodku faktycznie ma, czasem decyduja ulamki sekund i nie ma czasu na zastanawianie sie co zrobic? po prostu trzeba cos zrobic albo nie.
Kieruja nami instynky w chwilach zagrozenia zycia wlasnego lub cudzego, ale oprocz tego na nasze decyzje ma wplyw takze fakt jak gleboko zakorzeniona jest w nas wiedza o etyce, o tym co jest dobre, godne.
Jak dalece jestesmy egoistyczni i myslimy tylko o sobie.
Zawsze gdzies tam w srodku jest walka, sa decyzje, wybory. Z tego sklada sie nasze zycie i to tworzy nasz ogolny obraz, to cos pozwala nam ocenic siebie i dac odpowiedz na pytanie: kim jestem?

1724. mój syn jako pierwsze odgadnie zagadkę 4 cytryn. powie o tym wszystkim dookoła. matce nie.
...
ej, nie bawię się tak.

panna.katarzyna
Mnie się te cytryny uporczywie z piersiami kojarzą. Dalej blokada.

Wydaje mi się, ze oddać życie za swoje dziecko jest najprościej, być może dlatego, ze ta forma miłości jest najmniej egoistyczną. Gorzej przedstawia się sprawa w momencie, kiedy byłoby trzeba poświęcić się dla kogoś zupełnie nam obcego. Owszem zdarzają się i tak heroiczne zachowania, ale zazwyczaj odbierane są one w kategoriach świętości. Czy uważam się za godną poświęcenia cudzego życia za moje? Życia najbliższej mi osoby? Chyba nie. W jaki sposób, w jakich kategoriach ocenić, które życie jest bardziej wartościowe moje czy też drugiej osoby? Tak na prawdę każdy z nas podchodzi do życia egoistycznie, nawet strach i ewentualny ból po stracie kogoś, kto poświeciłby się za nas podszyty jest egoizmem boimy się, ze NAM będzie brakować tej osoby, ze MY będziemy odczuwać wyzuty sumienia czy też innego rodzaju dyskomfort z tym związany. Myślę ze nawet wdzięczność mogłaby w takiej chwili być ciężarem.

klaudyna.olkusz,
Za cholerę nie rozumiem Abrahama i nawet nie chcę rozumieć. Tylko cielaka szkoda :) Z Bogiem dałam sobie spokój dawno temu.

makrauchenia1
:):):)So be it.

Jest jedna osoba, za którą oddałabym życie... Sytuacji, w której ktoś oddaje je za mnie sobie nie wyobrażam. Nie chciałabym tego.

Jest tutaj ktoś, no oprócz Kominka, kto nie oddałby życia za swoje dziecko?

Jeśli się powtórzę to przepraszam, komentarze przejrzałam wybiurczo.
W pierwszej kolejności zastanowiło mnie, w jakich okolicznościach, ludzie oddają życie za innych. Najczęściej to będą ratownicy, strażacy... a więc, sytuacja wymusza, ofiarę z życia, ale nie jest to sytuacja wcześniej planowana. W pamięci kołacze mi się tylko jedno wydarzenie, gdzie jedna osoba oddała życie za drugą i ta druga przyzwoliła na śmierć pierwszej. Mam na myśli o. Kolbe. Zawsze uważałam, że to był czyn heroiczny. Teraz nie wiem, jeśli dołożymy do tego ideologię... Są jeszcze matki, które poświęcają swoje życie, tu mamy do czynienia altruizmem, nie negowałabym go.
Czy ja bym chciała żeby ktoś oddał za mnie życie? Gdybym leżała przywalona śniegiem w górach, oczekiwałabym na ratunek, ale nie za cenę śmierci innej osoby.
Czy ja bym oddała życie za innych? Mogę jedynie gdybać. Jeśli pomyślę o synu mojej siostry, to tu i teraz jestem gotowa złożyć deklarację, że bym go ratowała. Tyle, że bycie w określonych sytuacjach, często weryfikuje deklaracje. Instynkt samozachowawczy często wygrywa.
Nie jestem w stanie dokonać oceny, czyje życie jest ważniejsze.

panna kasia, łaczy buddyzm z chrześcijaństwem :) fajnie

Nikomu bym nie oddała własnego życia. Nigdy w życiu.

Wiele osób mówi, że by to zrobiło, ale nie sądzę czy, gdyby przyszło co do czego, odważyliby się; choć odwaga jest kwestią sporną.

kutakes,
nie byłabym skłonna poświęcić swojego życia (nawet?) dla własnego dziecka, jak np. wiele kobiet, które decydują się na aborcję, w momencie, gdy ciąża zagraża ich życiu.

ja bym nie oddała za nikogo życia.
nie ma co walczyć z selekcją idiotów.

oddac zycie to najwiekszy przykład altruizmu, niespotykany we współczesnym swiecei poniewaz teraz ludzie to egoisci nie zdolni do wykształcenia w sobie jakiejkolwiek troski o drugiego człowiekia nie zabarwionej własnycmi korzysciami. powyzszy tekst jest tylko tego przykładem.

Tez chcialbym miec takie problemy...

okamgnienie,
Dzięki, sprawdzę to.

Ta historia jest genialna i napewno kazdy czlowiek po jej przeczytaniu siadzie i przemysli pare spraw.Chyba, ze trafimy na osobe z ograniczona sprawnoscia prawidlowego funkcjonowania mozgu.A propo to ja bym poswiecila swoje zycie dla pewnych osob poniewaz wolalabym umrzec(jako cialo) niz zyc z zabitym duchem. Nie wyobrazam sobie zycie bez pewnych bliskich mi osob.

bateryjka
nie mialabym wyrzutow..nie mialam na to swiadomego wplywu

w takim razie tylko dopisałeś że po raz kolejny jesteś egoistą. a co do godności. myślę że właśnie jej brak daje nam możliwość poświęcenia swojego życia

znając mój egoizm, 'pozwoliłabym' sobie na to, żeby oddać życie za tych, bez których życia sobie nie wyobrażam. tak myślę. wiadomo, co by było gdyby... nie przewidzi się.

kiedyś chciałam oddać, życie za kota (jakiś chuj mi mojego Miałkotka rozjechał, w życiu tak inteligentnego kocura nie spotkałam ;( ) - ale potem dorosłam i wydaje mi się to głupie ekstremalnie.. boże

whiteaida
uwazaj na zakazane emoty ;)

syf syf, przychodzą bilardzistki i syfią.

true :D

Takie odwalanie bohatera =_=

Widziałem, że dużo osób nie zgadza się z Kominkiem częściowo lub w ogóle... troche to dla mnie dziwne (nie ogólne "niezgadzanie się", ale w wypadku tej notki).
Jeśli mogę dla kogoś poświęcić życie i on mi powie "Tak, zrób to", to stwierdze, że jest pieprzonym egoistą, nie myśli o innych i niech się w dupe pocałuje. A jeśli znowu powie "Nie, nie rób tego" to jeśli bym to zrobił, ocalając jego życie, to zmusiłbym go do życia z poczuciem winy za moją śmierć.
No chyba, że zaistniała by sytuacja, że przeżyłem swoje życie i na koniec chciałbym zrobić coś wielkiego i oddanie życia za kogoś innego było by tym czymś, to zrobiłbym to. Z przywiązania do danej osoby? Między innymi. Dana osoba nie będzie miała wyrzutów sumienia, będzie wiedziała, że to coś o czym marzyłem. No, ale prawda jest taka, że zrobiłbym to także z czystego egoizmu.

to było do whiteaidy

Kominku podjąłeś kolejny problem, którego nie da się rozwiązać. Takie pisanie, oddam za kogoś życie, czy też nie, pozostaje tylko czczym gadaniem, to tylko teoria. Piszemy jedno, a robimy coś zupełnie innego. Nie wiemy, jak zachowalibyśmy się w sytuacji kryzysowej. Może kiedy w końcu zakochasz się na zabój zrozumiesz, do czego zdolni są ludzie, aby uchronić bliskich przed niebezpieczeństwem. Już raz byłam w sytuacji, gdy musiałam wybierać: ja czy moja siostra. Decyzja była oczywista. Nie wybaczyłabym sobie, gdyby ona umarłą, a ja żyłabym.

Nie ma dobrego rozwiązania w takiej sytuacji...

to jestem szczęśliwym człowiekiem nie mając takich rozterek.
po 1. uważam, że nie poświęciłbym życia dla nikogo... kompletnie
po 2. nie mam pojęcia jak zachowam się w różnych sytuacjach, mogę sobie prewidywać, ale może mi w ostatniej chwili strzelić do łba coś co sprawi, że punkt 1. nie sprawdzi się.

Tak czy siak, nikt nie jest w stanie przewidzieć czy i dla kogo by poświęcił swoje życie. Można jedynie przypuszczać.

Co do tego czy chciałbym aby ktoś poświęcił swoje życie dla mnie?
Oczywiście, najlepiej każdy kto będzie miał okazję.

Może jak dożyję osiemdziesiątki to zmienię zdanie, kto wie.

Smutny temat. Trudny. Po tragicznej śmierci ojca nieraz prosiłam Boga, by On cofnął czas i pozwolił mi odejść z tego świata zamiast taty. Były to chwile bez przemyśleń, pod wpływem impulsu i głębokiego żalu. W obecnym czasie nie wiem czy mogłabym się zdobyć na coś takiego, gdyby było to możliwe. I chyba nie chcę wiedzieć.

makrauchenia1

Ad. 1.
Można np. poszukać sobie biorców (duże wyzwanie ale wykonalne), zrobić badania, i wtedy czekać na laury etc.
Ale nie w tym rzecz.
Ad. 2.
Historia z autem tyczy się nie koniecznie oddania samych organów, ale potrzeby funduszy.... mniejsza o okoliczności. Natomiast można upiec 2 pieczenie na jednym ogniu....

Jeszcze Ad. ad. 1.
Są ludzie, którzy lubią komuś pomagać, poświęcić się, nawet życie (choć tych pewnie mało - taki lajf) i pysznią się tym przed innymi, że to uczynili.

Siłą rzeczy tekst z pkt. Ad. Ad. 1 dotyczy w pewnym sensie mnie, bo o tym wspominam publicznie. Cóż koło się zamyka. Jestem taki jak inni, których tu wymieniam, których nie znosze... Więc spadam, tak będzie lepiej.

panna.katarzyna
wolę Nicka Cave'a :)

W sumie nie mam jeszcze dzieci ale obserwując swoją siostrzenicę jestem pewna że oddałabym za swoje dziecko życie. I nie obchodzi mnie to, że żyłoby bez matki bo i tak umarłabym przecież wcześniej niż ono...
A jak byście nazwali to co zrobił Korczak?

panno kasiu,
No cóż, Anthony de Mello, to oświecony jezuita, stąd moje przypuszczenie.
Ja niczego nie żałuję, no może tyko Kurta
www.youtube.com/watch?v=7oVvkNp4GdA

Zrobiłem dzisiaj ankietę wśród osiemnastolatek. Na pytanie "Co zrobiłabyś gdybyś zaszła teraz w ciążę?" prawie wszystkie bez zastanowienia odpowiedziały, że usunęłyby ją. Zdziwiło mnie to.

Bardziej zdziwiło mnie jednak to, że jest tutaj całkiem liczna grupa osób która zarzeka się, że nigdy nie oddałaby za nikogo swojego życia -nawet za swoje dziecko! Nie przypuszczałem, że tacy ludzie jeszcze są. Egoiści:)

kutakes
pewnie Ci to w niczym nie pomoże, ale podoba mi się to co napisaleś:)

Nie oddałbyś życia za swoje dzieci?Załóżmy,że konieczny byłby przeszczep serca dla Twojego syna w trybie natychmiastowym.Nie oddałbyś swojego?Patrzyłbyś jak umiera i nie zrobiłbys tego?Wiesz co Kominku? Twoje podejście wynika zapewne z tego,że nie masz dzieci.Dlatego mogę Ci wybaczyc to,co tu naskrobałeś.Obys kiedys sam nie musiał sobie tego wybaczac.Buźka!

sekcja_zwlok
Wiem, że to poważny temat ale twój nick i pisanie o przeszczepie jest komiczne.
What do you say?

To jedna z tego typu spraw gdy jedno rozwiązanie wcale nie jest lepsze od drugiego. Oddalibyśmy za kogoś życie bo nie udźwignęlibyśmy psychicznie (przynajmniej ja) braku tej decyzji. Z kolei nasi bliscy również żyliby z ciężarem że ich egzystencja jest wynikiem poświęcenia życia ich bliskich.

Nie oddałbym za nikogo życia.

Nie chciałbym żeby ktoś oddawał życie za mnie.

Gwiazdko z nieba: Może zamiast oceniac mój nick zastanowiłabys się nad tym ,co napisałam? a...to za trudne dla Ciebie...

wiele zielonych ludzików....czemu az tak bardzo zielonych....

aksjomat81 : masz u mnie mistrza! Co za komentarz!!!

sekcja
Jak długo jesteś na tym blogu?
Nie przeżywaj tak wszystkiego, wrzuć na luz :)

Prawda jest taka, że możemy wszyscy bez końca tutaj gadać za kogo oddalibyśmy życie a za kogo nie... ale zgadzam się ze Szmike- to i tak nic nie znaczy, bo "tyle o sobie wiemy na ile nas sprawdzono"! Ja nie mam pojęcia czy oddałabym życie za kogokolwiek? Nie jestem w stanie takiej sytuacji sobie wyobrazić, ani nie dałabym sobie "uciąć ręki" za moją reakcję w takiej ekstremalnej sytuacji. To takie sytuacje na granicy życia i śmierci tworzą bohaterów i tchórzy, tak samo jak wojna. Pewnie niejeden z tutejszych rozmówców, stwierdzających, że za nikogo życia nie odda, mógłby sam siebie zadziwić w bohaterstwie, a ci którzy wmawiają nam jakim to złym człowiekiem trzeba być, żeby nie oddać życia za własne dziecko, gdyby przyszło "co do czego" zostaliby Naczelnym Tchórzem Rzeczpospolitej. Ja sobie nie wierzę!!! Nie wiem czy podzieliłabym los bohaterów czy tchórzy?
A co do pytań czy ktoś oddałby życie za własne dziecko... najpierw go musi mieć, bo nie oddaje się życia za teorię, ale za to co kochamy i jak mocno kochamy, a De Mono spiewało "można kochać tak lekko, można kochać bez granic..."

ojojoj dwie panie

ach Ty nawet nie jesteś kobietą, wybacz nietakt ;)

No tak... a jednak w tamtym momencie zostałbyś bez ręki. Teraz uważasz to za głupotę, ale wcześniej pewnie miałeś taką emocjonalną jazdę, że żaden logiczny argument do Ciebie nie trafiał, czyli w tzw. "afekcie" jesteśmy nieprzewidywalni:-).

Nikt z was tak naprawdę nie wie, jak zachowałby się, gdyby przyszłoby mu oddać za kogoś życie. Wasze poglądy to jedynie wyobrażenie tego, jak byście postąpili. Pomijam sytuacje w których górę bierze instynkt i nie ma czasu na chłodną kalkulację (o ile można to w ogóle na chłodno kalkulować).
Ja staram się nie twierdzić, że zrobiłabym coś na pewno, lub czegoś nigdy bym nie zrobiła. Założenia początkowe w gruncie rzeczy opierają się na teorii, subiektywnej ocenie, pragnieniach, wartościach. W gruncie rzeczy obiektywizm nie istnieje.
Jeśli oddałabym za kogoś życie to tylko za jedno z moich dzieci... a i tego nie jestem pewna. Wszystko zależałoby od konkretnej sytuacji. Zakładając, że uratowałabym życie swojemu dziecku, oddając za nie własne, to nadal pozostaje świadomość, że osierociłabym dwójkę. I już przestaje być tak idyllicznie, szlachetnie i różowo.
Nie ma co się zarzekać, w każdą ze stron. To trzeba przeżyć. Tylko wtedy człowiek ma okazję się przekonać na ile się zna i jak bardzo się nie zna zarazem. Życie to nie film, tu nie ma dubli.

hej kominek, a gdzie wywiad z mariolka? wierze w ciebie chlopie!

utrit
Blagam!!!! Nie przypominaj mu o tej Mariolce:))

dragonforce
....jeden głupi kometarz do tego głupiego chodz w miare inteligentnego bloga .... hmm..nie skomentuję.

"makrauchenia1
wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,53600,4065632.html"
Ta śmierć ma swój sens, jedno życie za kilka żyć, oszczędzenie tragedii dziesiątkom osób.

makrauchenia1
a czy zawsze robimy cos z sensem..?dla wykladowcy widocznie jakis sens miala..dla jego studentow tym bardziej

Drugiej osobie mogłabym oddać nerkę, szpik, krew, nawet narządy, jeśli uległabym poważnemu wypadkowi bez możliwości powrotu do zdrowia. Nie oddałabym jednak za kogoś życia. Nie jest to związane z argumentami Pana K. Wstyd się przyznać lecz najnormalniej w świecie wynikałoby to egoizmu i tchórzostwa. Nie znalazłabym w sobie tyle odwagi, szaleństwa, głupoty (jak kto woli) by zrezygnować z możliwości życia i wszystkiego tego co ma do zaoferowania. Dawno mnie tu nei było ale widzę, że nic się nie zmieniło;)

zabawki,
jakimś zabawnym jadem powiało :)

makrauczenia,
no co ty...to nie jad:)poprostu
lubisz uzywac takich jednoznacznych słow(absolutnie,nigdy),nie gniewaj się...
Wydaje mi się,że każda smierć ma jakiś sens.

1.Uratował życie kilku studentów
2.Poszedł prosto do nieba (po śmierci spotkałą go nagroda)
3.Będzie przykładem mestwa i czegos tam ble ble ble.

To jest w moim wykręconym mniemaniu :)

Daleko mi do twierdzenia że 'dobrze ze zginal', mowie tylko ze taka smierc ma sens.

ps. szkoda ze takich komentarzy kilku jednej osoby nie laczy w jeden.
Tak to narobilem syfu :)

Masz rację z tym dbaniem o własny tyłek... to nie jest postawa godna pochwały. Ja myslę, że wielkością tej śmierci jest to, że pomyślał w pierwszej kolejności o innych i to w sytuacji narażania własnego życia... Dla mnie liczy się sama postawa, a jej dalszym efektem było uratowanie studentów. No cóż... ja chylę przed Profesorem czoła.

zastanawiałam się nad tym kiedyś. doszłam nawet do wniosku, że ludzie mówiący iż oddaliby życie za kogoś bliskiego stoją na granicy egoizmu. po prostu gdyby tego nie zrobili patrzyliby jak ukochana ich sercu osoba umiera, a tak sami umierają a bliskim zostawiają ten właśnie ból patrzenia na swoją śmierć.

a czy poświecanie życia jest tylko wtedy, kiedy za kogoś umieramy? ja tak nie uważam. poza tym ja wolałabym oddać życie za kogoś, tak aby on o tym nie wiedział. jak się poświęcać to poświęcać na całego...

jeśli ktoś bliski miałby oddać za mnie życie, to moje życie byłoby strasznie puste bez tej osoby...

pewnie i mnie brakowałoby osobie, za którą oddałabym życie...

Ja tam bym chciał żeby ktoś oddał za mnie życie i to po wielokroć ! Przynajmniej bym wiedział, że tamta osoba była jednak całkiem spoko.

Nie mógłbym oddać swojego życia za nikogo! Chociażby była to najdroższa dla mnie osoba. Moje życie jest dla mnie najważniejsze. Samolubny to pogląd z mej strony, ale prawdziwy, że nasze życie jest naszym skarbem. Oddawanie jego jest równoważne z dobrowolnym dopuszczeniem do własnej śmierci. A stąd już niedługa droga paru skojarzeń do samobójstwa, które jest, jak nie patrzyć, w religii chrześcijaństwa grzechem śmiertelnym, a w ogóle największą głupotą, jaką może popełnić człowiek. Moim zdaniem.

nie wiem czy potrafiłabym żyć z myślą że mam na swoich barkach czyjeś życie,pewnie nie... bo za słaba jestem na takie emocje, ale nie zawahałabym się oddać swojego życia z miłości bliskiej mi osobie, gdyby mnie ktoś o to zapytał, tym bardziej dziecku, bo przed nim jeszcze tyle lat...

chcialem te historie umiescic na twoim blogu czy byla by taka mozliwosc bo jest za dluga...szkoda

Widać, że nie masz dzieci. Matka odda życie za swoje dziecko. Kiedy nie miałam córki wygłaszałam wiele różnych pogladów z chwilą narodzin małej wiele zweryfikowałam, tobie też się to zdaży, wtedy wróć do tego wpisu i napisz go jeszcze raz pozdrawiam.