Miałem być wielkim sportowcem.
Zawsze wiedziałem, że tylko w ten sposób zdobędę fortunę i uzyskam nieograniczony dostęp do kobiecych tyłeczków.
Realizację marzeń rozpocząłem już mając kilka lat. Najpierw zapisałem się na karate, bo jak każdy gówniarz wychowany na tanich wschodnich filmach, chciałem umieć napieprzać jak ninja i być jak Bruce Lee. Nawet sobie mordę czarnym mazakiem malowałem, żeby mieć takie szramy jak on.
Po paru miesiącach moja kariera została zatrzymana. Trener kazał wszystkim kupić kimono, toteż poszedłem do mamy z pytaniem, czy mi takowe kupi.
- Wybieraj: kimono albo komputer - odparła mamusia.
Do dziś nie żałuję wyboru, jebać karate.
Potem była koszykówka, ale jak trener spojrzał na mnie a potem na stojącego obok kolegę, wyższego o 30 cm, powiedział:
- Tomeczku, przez pierwsze pół roku zajmiesz się podawaniem i pompowaniem piłek, a potem może pozwolę ci z chłopakami biegać przy rozgrzewce. Kazałem mu się jebać na ryj i tyle mnie widziano.

Był także tenis, ale i tu nie mogłem liczyć na sukces.
- Tomeczku, idź za bramę i wyłapuj wszystkie piłeczki.
Potem zapisaliśmy się z Andrzejem na pływanie , ale ten opuścił mnie już po pierwszych zajęciach, w dodatku zakończonych traumatycznym przeżyciem. Kolega wskoczył na głęboką wodę i zaczął się topić.
- Jak ja kurwa nienawidzę wody - stwierdził, gdy go wyłowiono i jak się domyślacie - niechęć do H2O mu została do dzisiaj.
Największą miłością darzyłem piłkę nożną. Ale i tu trener nie poznał się na moim talencie.
- Tomeczku, ktoś musi pompować piłki...
I tak skończyła się moja piłkarska kariera...

Teraz wiecie, dlaczego nie jestem gwiazdą sportową i piszę dennego bloga, ale coraz mniej tego żałuję, bo...

Wystarczy jeden drobny sukces i zaczyna się...
Miliony przed telewizorami, głośne tytuły na okładkach gazet, cała Polska w wielkiej sportowej gorączce. Mamy bohaterów i wielbimy ich. Nieważne, że odnoszą sukcesy w tak egzotycznych dyscyplinach jak skoki narciarskie czy piłka ręczna. Gorączka trwa, gorączko trwaj. I zarażacie innych swoim kibicowaniem, a gdy ktoś się wyłamie i powie, że ma to w dupie - staje się wyklętym odmieńcem, cipą o wątpliwym patriotyźmie.
Bo jak wszyscy to wszyscy.

A przecież wystarczy jedna porażka...
Gdy Małysz przestał być królem, wy przestaliście sadzać swoje grube dupska przed telewizorem.
Gołota też był wielki. Do czasu aż uciekł Mike'owi Tysonowi. Byłem i pozostaję jednym z niewielu, którzy na jego miejscu postąpiliby tak samo. Ale kibice chcieli wygranej, chcieli krwi - nawet kosztem zdrowia.
Otylia też była cudowna. Wygrywała nam wszystko. I wystarczyło, że jadąc z bratem zabawiła się "ja jestem sprite, ty pragnienie" i na forach internetowych pojawiły się wyłącznie wypowiedzi świętoszków - oskarżających ją o co tylko się da. Jakbyście sami nigdy nie przekraczali prędkości...
O piłkarzach lepiej nie mówić, bo w Polsce są darzeni toksyczną miłością - kochamy ich i nienawidzimy. Bez względu na to czy wygrywają, czy przegrywają - jesteśmy wierni. Ale cóż to za wierność, skoro wystarczy jedna porażka, by znowu podniosły się głosy, że my w piłkę to jednak grać nie potrafimy.

Teraz mamy szczypiornistów.
Już pomijam fakt, że większość z was nawet nie ma pojęcia, dlaczego tym mianem się ich okresla. Jest gorączka - trwajmy w gorączce. Dałem na GG opis, że postawiłem na Niemców. Kilkudziesięciu uosi napisało mi, że nie jestem patriotą. Oto obraz myślenia współczesnego idioty. Stawiasz na Niemców, to znaczy, że im kibicujesz.
Nie zapytałem o ich patriotyzm, ale myślę, że 90% z was nie zna 4 zwrotki Mazurka Dąbrowskiego.
Patrioci, kurwa mać...

A ja na to wszystko sram.
Nie mam ulubionych drużyn, nie kibicuję jednej dyspylinie, uwielbiam oglądać wszystkie transmisje sportowe łącznie z niedzielnym Aniołem Pańskim. Nie czuję się kibicem i nie zarażam kibicowaniem innych. Nie dziwię się, gdy inni mają w dupie Małysza i nie pogardzam tymi, którzy nie lubią piłki nożnej.
Wprawdzie ci ostatni są gorszymi ludźmi i najchętniej spaliłbym ich w kominku, to jednak przemawia przeze mnie duch tolerancji i z bólem serca zgadzam się na to, by i takie downy żyły w naszym kraju. I wam życzę podobnego podejścia, a przy kolejnej sportowej gorączce zastanówcie się, czy wy naprawdę lubicie sport, któremu kibicujecie, czy po prostu egoistycznie potrzebujecie czuć się wielkimi widząc zwycięstwa Polaków.

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: