To wszystko jeszcze przede mną, ale przynajmniej wczoraj mogłem na żywo uczestniczyć w tym wielkim show.
Po uroczystości wziąłem udział w kilku nieoficjalnych bankietach i nawet bzyknąłem jedną z nominowanych aktorek.

Specjalnie dla was, niedowiarki, zrobiłem krótkie nagranie przemyconą komórką.
Niestety w kadr wszedł mi przypadkowo były wiceprezydent USA Al Gore, a na widok tego nawiedzonego człowieka mogłem powiedzieć tylko jedno...




Generalnie było chujowo. Prowadząca opowiadała tak suche dowcipy, że przy niej nawet niemyta dupa Andrzeja jest śmieszniejszym widokiem. Jak co roku wszyscy ziewali, gdy co chwila ktoś wychodził na scenę śpiewać i jak co roku wiekszość zmuszała się do oklasków podczas rozdawania Oskarów.
Zwyciężył ten, któremu się należało, choć tak naprawdę to mu się nie należało. Czy wy też odnieśliście wrażenie, że kiedyś ci wszyscy aktorzy byli jacyś tacy fajniejsi? Teraz wydają sie puści.

W tym roku utwierdziłem się w przekonaniu, że wciąż jestem dzieckiem.
Nie przestałem marzyć, że w końcu spotkam Toma Cruisa. O własnej statuetce także nie przestałem marzyć. Jestem przekonany, że kiedyś mnie tam zobaczycie.
I tak sobie pomyślałem, jakie smutne musi być życie ludzi, którzy pogodzili się, że nigdy nie zdobędą Oskara.

A dla tych, którzy nie wierzą w spełnianie się marzeń, polecam genialny filmik prezentujący znanych współcześnie aktorów i ich "trudne" początki.
Ciekawe, czy mnie kiedyś ktoś wygarnie, że pisałem bloga...:)

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: