Pamiętam jak dziś. Lato, druga połowa lat dziewięćdziesiątych, siedzę w chacie i wpierniczam parówki. Przychodzi Andrzej, podniecony jak nigdy.

- Co jesz? - pyta rozsiadając się w fotelu.
- Parówki.
- Ty wiesz, z czego się robi parówki?
- Przypuszczam, że z gówna, a co?
- A nic, nie lubię parówek. Zawsze mi się rozpadają albo jak wyciągam z wody to folia odchodzi razem ze skórką.
- Bo to trzeba je umieć robić. Nagrzać ci?

To niepozorne zdarzenie zaważyło na naszych dalszych losach. Andrzej do dziś nie potrafi ugotować sobie parówek. Przesadziłbym, że ilekroć jest u mnie, prosi, żeby mu ich nagrzać, ale i tak robi to o wiele częściej niż powinien.

Ale nie tylko parówki miały tego dnia swój początek.
- Słuchaj no, Kominku. Krzysiu otworzył biznes. Dołożyłem mu się do tego. Stoisko z duperalami. Wiesz, muszelki, srelki, pistoleciki, drzewka szczęścia, bursztynki i cały ten szajs, na który żaden szanujący się kołobrzeżanin nawet by nie splunął, a turyści biorą to na kilogramy.
- Chcesz mi powiedzieć, że otworzyliście interes i zarabiacie uczciwie pieniądze?
- W tym problem, że trzeba nam trochę twojej kreatywności. Interes idzie cieniuteńko i nie sądzę, aby powodem zastoju był fakt, że cały dzień doimy winko, a każdej klientce oferujemy rabat w zamian za pokazanie cycków.

Poszedłem tam w południe. Krzysiu kończył drugie wino, ale w pełni kontaktował.
- Ssstary, od rana sprzedałem jedną jebaną muszelkę. Massakraaa! Wymyśl coś, bo najdalej za kilka dni zacznę się puszczać, żeby zarobić na życie.
- Jeśli chcecie zbić dobrą kasę, to musicie spełnić dwa warunki. Po pierwsze, sprzedawać coś, czego nie mają inni. Po drugie - podzielić się ze mną zyskiem.

W ciągu jednego miesiąca zarobiliśmy jakieś 30 tysięcy złotych.
Trochę pomógł nam w tym przypadek, a tym przypadkiem była Iwonka, która już wtedy wiedziała, że w życiu liczy się tylko to, żeby każdego wieczoru mieć w pochwie przynajmniej 15 cm. Przyszła na stoisko i zaczęła się żalić:
- Ja to jestem głupia cipa. Ufam ludziom. No głupia jestem po prostu. Poznałam takiego jednego na dyskotece. Zakochałam się na amen, wylądowaliśmy w łóżku, a dwa dni później zobaczyłam na mojej myszce jakieś krostki. Lekarz powiedział, że to coś grzybiczne, zapisał mi jakąś dziwną maść, podobno ma przejść. I weź tu daj się palantowi posunąć bez gumy!
Pokazała nam tę maść, obejrzeliśmy, Krzysiu nawet wziął na paluszek i spróbował, po czym odłożył na stolik.

Zapomnieliśmy o sprawie i zaczęliśmy dyskusję o miłości.
Ja i Andrzej zgodnie stwierdziliśmy, że jesteśmy jeszcze za mali by kochać, Krzysiu w ogóle nie zabrał głosu, bo wiedział, że w tak ciężkich tematach należy zachować twainowską ostrożność i lepiej milczeć i wydać się głupim, niż powiedzieć słowo i pozbawić wszystkich złudzeń.
Natomiast Iwonka podsumowując swój brak umiejętności kochania mężczyzn poruszyła temat wad, a w pamięć zapadło mi jedno ładne zdanie, które wtenczas wypowiedziała i do dziś nie wiem, czy sama je wymyśliła, czy gdzieś przeczytała.
- Wady! Cholerne wady! Dostrzegam je w każdym facecie. Już po pierwszej nocy patrzę na nich z niechęcią, nie potrafię pójść drugi raz do łóżka z kimś, który nie jest ideałem. I tak sobie myślę, że będę musiała uzbroić się w cierpliwość, bo oni wszyscy są na chwilę, nie są mnie warci. A gdy już spotkam tego jedynego, pokocham go takiego jakim jest i nie będę patrzeć na niego i dokonywać podziałów na wady i zalety, bo to, co głupi rozum dzieli na lepsze i gorsze, tam miłość potrafi widzieć jako jedną cudowną całość...

Ale wracając do tematu...
Do stolika podeszła przedstawicielka największej letniej zarazy toczącej Kołobrzeg - stonki turystycznej. Wzięła do ręki maść, która wciąż leżała na stole i spytała na co to jest. Andrzej – już zdrowo nawalony - odpowiedział, że lekarstwo określa się mianem "Bożego dmuchnięcia" i stosowane raz na miesiąc, zatrzymuje starzenie się skóry.

- Ale nie jest na sprzedaż, bo już należy do Iwonki. – dodał i beknął.
Turystka otworzyła portfel i wyciągnęła 200 złotych.
- Może taka suma panią przekona?

I tak to się zaczęło. "Boże dmuchnięcia" sprzedawaliśmy na kilogramy. Sprowadzaliśmy nikomu nieznane maści z Niemiec. Interes kwitł, a z każdym dniem przybywało nam pomysłów. Zamiast bursztynów, kupowaliśmy ciemne karmelowe cukierki, które kruszyliśmy i opylaliśmy jako "Kamienie Ziemi Świętej", które należy połykać raz dziennie, aby uchronić się przed nowotworem. Potem wystarczyło, że od stolarza braliśmy kilka połamanych deseczek, na których rysowaliśmy jakieś wzory - w założeniu chroniące przed złem, szatanem, a nawet oziębłością.
Ludzie to kupowali!

Pod koniec lata, Andrzej zainspirowany działalnością Zbyszka Nowaka, przywlókł na stoisko kozetkę (zajebał ze starego magazynu przy szpitalu), nałożył lekarski kitel i sam smarował pacjentki "Bożym dmuchnięciem".
- Zawsze chciałem mieć ręce, które leczą! - mówił z dumą, gdy kolejna babcia odchodziła dziękując mu ze łzami w oczach za podarowanie dodatkowych lat młodości.

Wiedzieliśmy, że balansujemy na linie. Jeden donos na gliny i byłoby po nas, ale w owym czasie wystarczyło w Kołobrzegu mieć tylko pozwolenie na postawienie stolika i straż miejska nie interesowała się resztą. Można było sprzedawać gówno w tubce, a ludzie braliby to i traktowali jak lek na przedłużenie fiuta.
Niestety wszystko co dobre, szybko się kończy. Następnego roku cudownych maści, leków, drażetek i innych nic nie wartych bzdetów można było kupować na pęczki na co drugim stoisku. I tak jest do dzisiaj. Przejedźcie się latem do Kołobrzegu.
Przejdźcie promenadą a ujrzycie dziesiątki stoisk, na których ludzie sprzedają cudeńka ratujące zdrowie i życie. Z nostalgią wspominamy dawne czasy i leciutko kłuje nas w serce, że dziś już nikt nie pamięta o trzech gówniarzach, którzy kiedyś bożym dmuchnięciem przez całe lato dymali naiwnych turystów.

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: