To miał być dzień jak co dzień.
Siedziałem przy swoim biurku pisząc do prezydenta list z pogróżkami i zastanawiałem się, dlaczego jestem taki głupi, aż tu nagle usłyszałem dzwonek do drzwi. (dryń, dryń, dryń - jakby ktoś nie wiedział).
Otworzyłem i oczom moim ukazał się traumatyczny widok. To był Kolega Andrzej, którego widoku w Warszawie spodziewać się nie mogłem. On w całym swoim życiu nie wychylił łba z rodzinnego miasta, no może raz, ale wtedy to go zmusili do kilkumiesięcznych wakacji we Wronkach.

- Cześć, brudasie! Nie cieszysz się?! - krzyknął na powitanie opluwając mnie jakimś twarożkiem.
- Andrzej, kurwa, Andrzej, co ty tu robisz i skąd masz mój adres?
- Od twoich starych. Powiedziałem im, że wiszę ci kasę. Nawet numer konta mi podali! Mogę wejść?
I wszedł nie czekając na odpowiedź. W przedpokoju jeszcze rzucił:
- Nagrzej mi parówek. Ja głodny.

Nagrzałem mu pierogów, bo parówek nie miałem. Andrzej i tak zjada wszystko, co jest miękkie, ciepłe i nie pachnie jak kupa.
- Andrzejku, co robisz w Warszawie?
- Pracy szukam. Pomożesz mi? Masz przecież znajomości.
- Nie masz wyższego. Zapomnij. Zamierzasz zamieszkać w stolicy?
- Już mieszkam. W akademiku. Co na sylwka porabiasz?
- Będę siedział w domu i oglądał Tv - odpowiedziałem zgodnie z prawdą.
- No ja idę na zajebistą imprezkę. Sporo ciekawych towarów będzie.
- Czy ja....
- Żałuję, że nie mogę cię wziąć ze sobą, ale podobno jest komplet.
- Rozumiem.

Pogadaliśmy, pogadaliśmy aż uznaliśmy, że to jest dobra okazja by zadzwonić do Krzysia Pionka. Krzysiu to jest ten koleś, o którym pisałem dwie notki temu - kilka lat temu proponowaliśmy mu zgwałcenie kobiety. Odmówił. Wyszło mu to na dobre, bo się bogato ożenił. Laska ma dom z basenem, a on całe dnie zajmuje się chuj wie czym.
Kolega Andrzej zadzwonił do Krzysia, Krzysiu po godzinie był u mnie w chacie.
- Cześć, brudasy. Co robicie na Sylwka?
- Ja coś zaliczę - dumnie odparł Andrzej.
- A ja obejrzę koncert Ich Troje w tv - odpowiedziałem.
- Smutno. Moja żona robi jakąś wielką bibę z fajerwerkami. Będzie zajebiście.
- Czy ja...
- Mamy komplet - dodał Krzysiu przerywając mi. - Chciałem zaprosić paru kumpli, ale wiecie - żona mi nie pozwoliła.
- Rozumiem.

- Przyjaciele - mówił dalej Krzysiu, któremu dziś gęba nie chciała się zamknąć - Chciałem was przeprosić za wszystkie złe uczynki, jakie w swoim życiu popełniłem wobec was.
- Dobra, ale siądź już, bo śmierdzisz - odparł kolega Andrzej.
- Ja poważnie mówię - ciągnął dalej K. Pionek - Dzisiaj rano powiesili Husajna, wiecie nie? Powiesili go za zabicie jakichś brudasów ćwierć wieku temu. Przez ćwierć wieku i Stany i Francja i większość krajów europejskich współpracowała z Irakiem doskonale wiedząc o tej zbrodni. Nawet w szkole nas o tym uczyli. Wszystko było dobrze, aż se nagle ktoś pomyślał - a może by tak ukarać za coś Saddama? No i se gnoje wymyślili, że go ciukną za coś, co zrobił dawno i nieprawda. Nagle cały świat oprzytomniał i zdecydował, że zagazowanie arabów to jednak było przegięcie. Śmieszne, nie? To ja was jakby co przepraszam za wszystko i cieszę się, że mi wybaczacie. Skąd mam wiedzieć czy za 10 lat coś wam nie strzeli do łba i nie utniecie mi jaj za to, że kiedyś po kryjomu posuwałem wasze kobiety?
- A mnie było smutno jak oglądałem w nocy relację z Iraku - powiedziałem zmieniając nieco temat - Ten Husajn taki fajny się zrobił na koniec. Chciałbym mieć takiego dziadka dyktatora.
- No - wtórował mi Andrzej - Nie ma Saddama i zostali sami nudziarze na świecie. Wszyscy zbrodniarze albo umarli albo pozabijani. Kto jeszcze został? Bin Laden, Castro i matka Teresa. I koniec.

Późnym popołudniem, gdy Kolega Andrzej opowiedział nam już o wszystkich swoich byłych laskach (w rzeczywistości jestem pewien, że on wciąż jest prawiczkiem), a Krzysiu wyżalił nam się, że jego żona jest już nim tak znudzona, że nawet nie chce się jej udawać orgazmów, wpadła mi do głowy taka jedna myśl.
- Ej, wiecie, że myśmy tak we trójkę nie gadali dobre pięć lat?
- Też się cieszymy, że cię widzimy - odpowiedział Kolega Andrzej - Ale może przejdź do prologu?
- Epilogu - poprawił go Krzysiu Pionek
- A ty mnie w dupę!
- ... Moglibyśmy reaktywować naszą paczkę. - mówiłem dalej nie zwracając na nich uwagi.
- A co, czujesz się samotny?
- Nie, mam przecież twoją matkę.
- W sumie to dobry pomysł - rzekł Krzysiu. - Moje życie jest do bani, bo mam pieniądze, ale nie swoje, Andrzej kasy nie ma, ale wie jak kombinować dupy, a ty Tomeczku nie masz dupy i jesteś prawiczkiem. Razem tworzymy całkiem sprawnego człowieka!
- Jeśli już chcemy się repakytywować to może wymyślmy jakieś mocne wejście na początek? - zaproponował Andrzej.
- Co masz na myśli? - zapytałem.
- Weźmy żonę Krzysia na dwa baty!
Zaśmialiśmy się jak za starych dobrych czasów, a błysk w naszych oczach mówił jedno - w przyszłym roku we trójkę jesteśmy w stanie zrównać Warszawę z ziemią.


Tak sobie pomyślałem, że dzięki reaktywacji naszej kołobrzeskiej paczki będę mógł spełnić swoje marzenie - prowadzić bloga-pamiętnik, w którym będę opisywał nasze warszawskie przygody na wzór tych kołobrzeskich - opisywanych wcześniej.
Dzisiejsza notka nie ma morału, nie ma zaskakującego zakończenia, nie będziecie po niej mądrzejsi. Właściwie nic nie ma, ale mnie się podoba, bo jest prosta i przyjemna.

Zapomnij o tym blogu. Teraz piszę codziennie pod tym adresem: