Czcigodny Bluzgaczu,

Polaly sie łzy moje, kiedy czytalem tak szczere i pelne bolu slowa. Niestety, zycie to nie jebajka, nie kazdy z nas ma szanse na podroz w inna strone, niz tylko na wschod od Edenu. Nie kloc sie z Bogiem, nie miej zalu do losu, nie nos ze soba bagazu lat utraconych. Twoj raj, to wszystko to, co masz w sercu na dnie i predzej znajdziesz gowno w zegarze z kukulka, niz los odwroci sie i na twojej drodze znowu wyrosna kwiaty. Nie zasluzyles na los, ktory cie spotkal, nie zasluzyles na to, by upasc tak nisko, lecz wiedziec musisz, ze nawet anioly upadaja, a jeden z upadlych potrafil uczynic z tego swoja sile i pewnego dnia dal babie jablko, czym zapoczatkowal lancuch nieszczesc, ktorych ty jestes ofiara. Biegniesz do przodu, choc wydaje ci sie, ze cofasz sie do tylu, starasz sie znalezc szczescie, a zamiast czterolistnej koniczynki, natykasz sie na stare zakrętki po Wyborowej, ktore nieruchomo leza obok talerzy z ostatnimi kawalkami habaniny.
W swiecie marzen twych jest jeszcze miejsce na nadzieje, ktora - choc jest matka glupich, to kaze nam pamietac, ze matka jest tylko jedna. Wykorzystaj te matke, spraw, by nadzieja na nowo zaswitala w twojej ciemnosci, niech ciemnosc twa zrodzi swiatlo, a pewnego dnia obudzisz sie w swiecie taniej wodki, wielokrotnych orgazmow i latwych kobiet, ktore rankiem cichutko bedą wymykac sie z twojego łóżka - zabierając ze sobą wspomnienia cudownej nocy i resztki nasienia na tyłku.